De zinloosheid

Omdat lezen alleen nog een hobby is in mijn hoofd en niet in de praktijk en omdat ik wel eens andere boeken wilde lezen dan de boeken die ik normaal zou kiezen, wilde ik graag op een boekenclub.

En nu zit ik erop.

De vorige keer mocht ik kiezen welk boek we gingen lezen en het werd Oorlog en Terpentijn van Stefan Hertmans. Het boek stond op nummer 3 in de topzoveel van beste boeken van 2013 in NRC Handelsblad, het gaat over de Eerste Wereldoorlog, het is geschreven door een mij onbekende schrijver en het leek een beetje een mannenboek.
Kortom, lezen werd geen droom maar daad en Oorlog en Terpentijn is geen boek dat ik normaal zou lezen.
Missie geslaagd.

Er zijn veel lovende dingen geschreven over Oorlog en Terpentijn en die zijn vast ook allemaal waar.
Maar ik zag vooral veel te veel te jonge Belgische soldaten afgeslacht worden.
Een afgeschoten been, een opengereten buik, een hoofd dat nog maar met enkele vezels aan een romp vastzit, hersenen die uit een kop hangen – en dat tientallen pagina’s lang. Bladzijden vol doffe, doffe ellende, en vol zinloosheid vooral.
Even dacht ik nog: er moet een plan zijn geweest, een doel. Mijn kennis over de Eerste Wereldoorlog is zeer beperkt en ik dacht: ik moet het opzoeken, hoe het was en hoe het ging, en wat de strategie was, en wat het doel was.
Maar ik zocht het niet op.
Het zou de zinloosheid niet minder maken.

Ik las hoe in Kiev dode demonstranten op een plein lagen, in Syrie zijn de cijfers van de doden zo onvoorstelbaar hoog dat het je nauwelijks raakt, omdat je je er niets bij kunt voorstellen. Niet bij de getallen, niet bij wie waar tegen vecht, niet bij de zinloosheid – als je beweegt dan schiet ik, want jij hoort niet bij mij.
Ze zeggen altijd dat je veel over de geschiedenis moet weten, omdat de historie ons waarschuwt hoe het niet moet.

Ik ben ernstig toe aan een ander boek, een boek over liefde of zo, zo’n boek dat ik altijd koos.

Laat een reactie achter