Cito

Een conversatie op Twitter.
‘Facebook vult zich weer met Cito scores. Alleen de hoge natuurlijk. Ik vind daar wat van.’
‘Hahaha ja alleen ouders van hoogbegaafde kids doen daar kond van he.’
‘brrr…Echt!”
‘Ik trek mijn haren uit mijn hoofd van die types.’
‘Het rendement van de peperdure bijles moet wel geshowd worden natuurlijk.’

De score van onze oudste dochter staat noch op Twitter noch op Facebook.
De vraag is wat ik had gedaan als ze goud had gewonnen op het NK Dressuur voor 11-jarigen. Of als ze was gekozen in de selectie van het provinciale minivolleybalteam.
Waarschijnlijk had ik een prachtige foto geplaatst met een trotse tekst en niemand had zijn haren uit zijn hoofd getrokken en vermoedelijk had niemand gezegd: ‘Ik vind daar wat van.’ Ook had niemand het sneu gevonden voor alle paardenmeisjes en minivolleybalsters die niet zo talentvol zijn.

De kans dat mijn dochter op het NK Dressuur gaat rijden of gaat spelen in het nationale volleybalteam lijkt mij niet bijster groot.
Ze heeft wel 550 punten gehaald met de Cito-toets, de hoogste score.
Wij zijn trots.

4 Reacties op “Cito”

  1. Sannah Says:

    Terecht, die trots.
    (en zo staat ´t toch nog érgens 😉

    Ik herken je terughoudendheid, en het verschil in ´soort prestatie´. Hier gaat er volgend jaar een om die reden naar een school ´met meer´ (in D´land) en ik vind het lastig te vertellen waaróm, net of het dan opscheppen lijkt en ik er een excuus voor moet hebben. Ouders van kinderen die naar een school met extra aandacht voor muziek of sport gaan, lijken daar veel makkelijker uitleg aan te geven.
    Raar fenomeen.

  2. wendy Says:

    Wat leuk WM! Gefeliciteerd hoor (en inderdaad, zo staat het stiekem toch ergens!!)
    Tja, het blijft echt altijd gedoe met die leerprestaties. Nederland is toch een beetje het land van “doe maar gewoon, dan…”. Terwijl aan de andere kant niemand nerveuzer is voor de cito-scores dan ouders zelf. Raar fenomeen inderdaad. Alsof onze kinderen ons persoonlijk project zijn en wij verantwoordelijk zijn voor hun slagen danwel mislukken in het leven.

    Waarom kunnen we niet gewoon trots zijn op onze kinderen? Ik ben in elk geval erg trots op de mijne. Om wat ze zijn en wat ze kunnen. Soms dankzij, maar nog vaker ondanks hun opvoeding.

  3. marion Says:

    Ik heb een kind met een lage citoscore en er komt er nog een aan. De reacties op Twitter en Facebook lijken me van jaloerse mensen. Dat ben ik ook wel een beetje op ouders van kinderen met hoge Citoscores, moet ik eerlijk bekennen.

    Desalniettemin, gefeliciteerd Y, M, en J.

  4. Bianca Says:

    Daar kun je met recht trots op zijn! Met een goed verstand word je geboren, maar dan moet je er zelf nog voor werken om er iets uit te halen en zo te zien doet oudste dat. Ik ben al trots als mijn kinderen goed hun best gedaan hebben, dat vind ik nog veel belangrijker dan een hoge score, of kampioen worden.

Laat een reactie achter