Vier jaar geleden stemde ik op een partij die camera’s wilde in een onveilige tunnel in een onveilig fietspad waar ik nogal eens in mijn eentje rijd. ’s Avonds, als het donker is, en je rare schaduwen achter je ziet of ruisende bomen verwart met hijgende mannen.

Bij mijn weten waren de camera’s de afgelopen jaren geen hot item in de plaatselijke politiek, sterker nog, ik heb het vermoeden dat er met geen woord over is gesproken. Maar misschien heb ik niet goed opgelet.

Deze keer had ik geen zin om me te verdiepen in de verkiezingsprogramma’s van de partijen in de plaats waar ik woon, maar weinig mee heb. Ik had ook helemaal geen zin om te stemmen. De oproepen om te gaan stemmen begonnen me zelfs te irriteren.

Om tien voor negen stond ik toch in het stemhokje. Dat kwam omdat ik me ineens bedacht dat honderd jaar geleden vrouwen niet eens stemrecht hádden.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 192 user reviews.

Laat een reactie achter