Het filmpje ging in volle vaart over het internet. Met daarbij de tranen, de verontwaardiging en de ontzetting van bijna iedereen die het zag. Twee politiemannen staan in een woonkamer in Oss om een jongetje op te halen. Uitspraak van de kinderrechter, hij wordt uit huis geplaatst.
Het jongetje is hysterisch, de moeder is overstuur.
Ze weet niet wat er aan de hand is, ze is boos, ze wil iemand bellen, ze wil eerst iemand bellen, mag ze alsjeblieft iemand bellen, ze wil het jongetje niet aankleden, ze filmt alles.
Twee geduldige politiemannen proberen haar er tevergeefs van te overtuigen dat ze maar beter mee kan werken.
Dat haar zoontje zo alleen maar meer overstuur raakt.
Dat ze daarna haar advocaat kan bellen.
Dat zij een uitspraak van de kinderrechter uitvoeren.

Een paar dagen later stuit ik op een ander filmpje van de moeder.
Die is in een zogeheten omgangshuis waar haar zoontje zijn vader kan ontmoeten, onder toezicht.
Het jongetje is overstuur, hij wil bij zijn moeder blijven.
Die moet de jongen ‘overdragen’ aan de medewerkers van Jeugdzorg.
Dat probeert ze, maar ze probeert het ook weer niet. Als het jongetje in haar armen vliegt dan wrijft ze weer lang over zijn rug.
Zo gaat het niet lukken, probeert een medewerker van Jeugdzorg haar uit te leggen.
Maar dat begrijpt de moeder niet – zij doet haar kind niets aan, het zijn de anderen.
Een vriend filmt alles.
Het jongetje raakt alleen maar meer overstuur.

Het is heel erg naar om te zien.
Volgens de algemene opinie is het allemaal de schuld van Jeugdzorg, is het verschrikkelijk wat er in dit land gebeurt en moet het jongetje zo snel mogelijk weer naar zijn moeder.

De mensen van de algemene opinie weten waarschijnlijk allemaal evenveel van de zaak af als ik.
We weten bijna niets van de moeder, we weten al helemaal niets van de vader.
We weten niet waarom de kinderrechter tot een uithuisplaatsing besloot.
We weten niet waarom het jongetje zo bang en hysterisch is.

Ik denk wel dat de houding van de moeder hem niet bepaald kalmer maakt.
Maar de moeder zal verontwaardigd zeggen dat zij daar niets aan kan doen, dat het haar schuld allemaal niet is.

, , De moeder doet niets om het kind te troosten: te druk als presentatrice van haar eigen shock doc”, schrijft Margriet Oostveen in haar column in NRC. , , Je zou alle kinderen een verbod gunnen op het verspreiden van dit soort beelden.”

Ik ben het hartgrondig met haar eens.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 157 user reviews.

Laat een reactie achter