We lazen het Librisprijswinnende boek La Superba van Ilja Leonard Pfeijffer en de meningen daarover liepen nogal uiteen. Onze boekenclub die ik graag de leukste boekenclub van Nederland noem gaf twee negens en een vier. Twee mensen die het niet zo goed wisten gaven het boek een 7.

Ik was van de 7 want ik wist het niet zo goed. Er zaten mooie zinnen bij, en originele gedachten waar je over na ging denken. Maar het verhaal als geheel, tja, dat was niet mooi genoeg en ik miste geloof ik een plot, ook al schijn je een plot tegenwoordig niet meer te moeten missen.

Een boek met een 7 zou niet zo lang moeten blijven hangen, ook al omdat we al weer toe zijn aan een nieuw boek, maar toch moet ik steeds denken aan het verhaal in La Superba over een Senagalees die met geld van zijn arme familie en arme vrienden via Libie naar Europa vlucht, waar je kan werken en dan miljonair wordt. , , En iedereen rijdt er in een mooie grote auto, zoals een Mercedes of een Jaguar, en de meeste mensen kopen al een nieuwe als het asbakje vol zit.”
De reis wordt een enorme, onvoorstelbare ramp met mishandelingen, kilometers lang hangen onder een vrachtwagen, eerst twaalf en dan twintig dagen dobberen op een bootje zonder benzine, water en eten op de Middellandse Zee, en eenmaal – wonder boven wonder – in Italie loopt het ook slecht af.

Fantasie en werkelijkheid lopen erg door elkaar in het boek en als dit verhaal de werkelijkheid is dan is het niet de vreselijke werkelijkheid van toevallig een Senegalese vluchteling maar van tienduizenden vluchtelingen of nog veel meer.
Sinds ik het heb gelezen denk ik de hele tijd dat het niet waar kan zijn, maar ik denk dat ik mezelf maar wat wijs maak.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 261 user reviews.

Laat een reactie achter