Van de merrie, het veulen en de hengst

Wij waren op een falabellaboerderij.
Falabella’s zijn de kleinste paarden ter wereld.
Voor het eerst in mijn leven voelde ik iets van dierenliefde, wat ik eigenlijk niet durf te zeggen omdat ik dan zeg dat ik niet van dieren houd. Veel mensen denken dat je niet van mensen houdt, als je niet van dieren houdt.

Wij poetsten de paarden.
Veulentjes liepen los en vanzelf mee met hun moeder naar de poetsplek, die spuitplaats heet.
Veulens blijven dicht bij hun moeder, en merries hinniken in paniek als zij hun veulen kwijt zijn.

Of er ook een band is met de hengst, vroeg ik.
Totaal niet, zei de eigenaresse van de falabella’s. Van beide kanten niet. Er is helemaal niets.
Maar zo is het in het hele dierenrijk.

Er liep een veulen weg.
De merrie reageerde niet.
Dit veulen is groot genoeg, de moeder vindt het nu wel best, zei de eigenaresse.

Hoe zou het zijn als vaders net als hengsten geen enkele rol zouden spelen na de geboorte van hun kinderen, vroeg ik me af.
En hoe het zou zijn als moeders net zo goed konden loslaten als merries.

Laat een reactie achter