We zitten zwijgend naast elkaar aan de tafel.
Zij heeft haar oortjes in en kijkt op haar telefoon.
Ik weet niet waar ze naar kijkt, ze kijkt naar iets.
Af en toe grinnikt ze even.
Ik denk dat het iets grappigs is.

Omstandig legde ik mijn kantoorgenoten uit dat ik voor de borrel die zij straks geven en de eetafspraak die ik heb nog even naar huis ga, waar mijn dochters zijn. Die eten straks bij hun vader en zijn daar het weekeinde ook en ik zie ze pas maandagavond weer. Ze knikten. Ze vonden het vast een lang verhaal maar ze begrepen het misschien wel.

Had je een tussenuur?
Wat viel er uit?
Hoe was het.
Is er nog iets bijzonders gebeurd?
Koud is het, he.

Van alle vragen die ik stel is er eentje met een lang antwoord.

Het is deze vraag:
Ik geloof niet dat je zin hebt om te praten he.

En het is dit antwoord:
Nee, sorry mam.

Een lang antwoord is een antwoord van drie woorden.

Ik troost me met de gedachte dat as we speak ergens op de wereld een hippe #blogmama een fotootje post op Instagram met een citaat dat ongeveer zegt dat in silence you can hear the love whisper loudly.
Of zoiets.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 246 user reviews.

Laat een reactie achter