Hoe waar haar woorden zijn

De meeste mensen op mijn nieuwe opleiding zijn een stuk jonger dan ik.
Soms vertellen ze over gebroken nachten.
Over een zoontje dat middenin de nacht door het huis loopt omdat hij even iets wil pakken.
En de vader die tot zijn eigen schrik zijn woede dan niet kan beheersen.
Over een dochtertje dat nog niet kan praten en dus niet kan vertellen wat er is als ze middenin de nacht ineens hard begint te huilen en vervolgens lang ontroostbaar is.
En hoe lastig dat is voor een moeder.

Toen onze oudste dochter nog maar een paar dagen oud was, zei onze kraamhulp dat het alleen maar leuker zou worden. Daar lag ik op mijn kraambed, dat een grote roze wolk was geworden. Ik geloofde er helemaal niets van. Ik wilde het ook niet geloven. Het beste was als het altijd zo zou blijven. Mijn dochter, ik, alles.

Heel vaak heb ik gedacht hoe waar haar woorden zijn.
En dat ze nog steeds waar zijn, ook al blijft dat moeilijk te geloven.
En ook al voelde ik een klein beetje heimwee of weemoedigheid toen de moeder vertelde hoe fijn het later was, toen haar dochtertje rustig was geworden, en ze daar lag, dat kleine, warme lijfje tussen hen in.

Laat een reactie achter