Met zo’n prachtige titel kan het al bijna niet misgaan. Call me by your name.
Langzaam worden we meegevoerd op het ritme van de muziek, met de prachtige beelden van Italie, de mooie lijven, de herinneringen uit de jaren tachtig, de sensualiteit die de lucht zwoel maakt – ik probeer poetisch te zijn, maar ik ben het niet, de film is het.

Er had iets meer diepgang in de gesprekken kunnen zitten, in de karakters meer ontwikkeling, maar misschien is het wel zo mooi omdat het is wat het is.
Of misschien is het karakter van de vader en de moeder genoeg. Ouders die hun kind zo zichzelf kunnen laten zijn, hem op gepaste afstand steunen, hem zijn eigen weg laten gaan, zonder oordeel, met zoveel liefde.
Die karakters.
En dat gesprek van die vader.

Onthoud – onze lichamen en harten zijn ons maar een keer gegeven. En voor je het weet is je hart versleten, en kom je op het punt waarop niemand meer naar je lichaam kijkt, laat staan er dichtbij wil komen. Nu heb je verdriet. En pijn. Doe niet net alsof het er niet is, want daarmee doe je alsof ook de vreugde die je hebt gevoeld er nooit is geweest.

De zoon – Elio, call me by your name – doet niet alsof het verdriet er niet is, de hele lange aftiteling lang.
Achter me hoor ik iemand huilen.
Ik denk alleen maar: zo’n ouder wil ik worden, zijn, blijven.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 184 user reviews.

Laat een reactie achter