Het archief van de 'coaching' categorie

dinsdag, januari 9th, 2018

Het ging erover dat mensen die uit een harmonieus gezin komen het vaak moeilijk vinden om hun eigen behoeften te uiten en om voor zichzelf op te komen. En dat het soms lastig voor ze is om ruzie te maken of om met ruzies om te gaan.

We hadden supervisie, een onderdeel van de ‘verdiepende’ vervolgopleiding voor coaches die ik doe. We bespraken onze levensverhalen en analyses om onszelf beter te leren kennen. Als je coachgesprekken voert, neem je jezelf immers heel erg mee. Dat wat je doet of zegt, moet niet over jou gaan. Je moet voorkomen dat je bijvoorbeeld ongemerkt afkeurend of kritisch reageert op iemand die heel erg boos is, omdat je zelf niet van boosheid houdt. Om maar wat te noemen.

Nogal bezorgd dacht ik aan de harmonieuze situatie waarin mijn dochters opgroeien. Dat ik zelf helemaal niet tegen drukte kan, zodat ik al half overspannen reageer als ze een klein beetje zitten te klieren, wat al bijna nooit voorkomt. Ik vroeg me af of zij wel hun eigen behoefte kunnen uiten, en wat ik anders zou moeten of kunnen doen.

Een troostende gedachte is dat er altijd wel wat is, uit welk soort gezin je ook komt. Dat de meeste kinderen uit harmonieuze gezinnen en uit alle andere soorten gezinnen gelukkig vrij goed functionerende volwassenen worden. En vooral ook dat als je ergens last van hebt, dat dat ook met jezelf heeft te maken. En dat je er bijna altijd zelf wat aan kunt doen. En dat het totaal niet erg is als je daar een beetje hulp bij nodig hebt. Zelf zie je immers niet altijd in welk patroon je zit, of aan welke overtuigingen je zo vast zit, dat het moeilijk is om te veranderen.

En vooral bedacht ik me dat het goed is om te beseffen dat het leven nu eenmaal geen fanfarekorps is en dat het fijn is dat ik me nu bewust ben van de ‘risico’s’, dat ik even werd wakkergeschud in het rozenperkje waarin ik soms lig te slapen. En dat er geen rozen zonder doornen bestaan.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 168 user reviews.

zondag, februari 2nd, 2014

Zomaar ineens wist ik wat het moest zijn, het motto tegen al het gezeur.
Het gezeur over de politiek, over de zorg, de regels, het weer en vooral – in mijn geval dan – het gezeur over mezelf.

Be proud.

Be proud, je moet het een paar keer zeggen, be proud, be proud, be proud, dan ga je je vanzelf afvragen waarom of waarop je trots moet zijn.
En warempel.
Er zijn dingen.

Be proud.
Trots zijn is veel leuker dan zeuren.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 243 user reviews.

woensdag, januari 15th, 2014

Gisteren was ze er nog niet en nu gaat ze al bijna naar de middelbare school.
Het leek me altijd een moment waar je tegenop moest zien – de grens over tussen kind en tiener, weer een stap verder van je weg, het afscheid van een tijdperk.

Maar zo voelt het niet.

Ze is elf en ze is zichzelf geworden.
Ze is bijna even groot als ik.
Ze is gegroeid en ze ontgroeit de basisschool.
Alles is heel gewoon.

Behalve dan de richting van de volgende stap.
Volgende week is er een adviesgesprek met de juffen en dan zijn er open dagen op de middelbare scholen.
Zij weet het nog niet en ik weet het eigenlijk wel. Of misschien weet zij het ook wel, maar weet ze het anders dan ik.

Je gaat echt wel naar de school waar jij naar toe wilt, zeg ik tegen haar.
‘Zo’n belangrijke beslissing laat je toch niet over aan een 11-jarige”, zegt de vader van oudere dochters tegen mij.

Tja, dat weet ik dan weer niet.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 284 user reviews.

woensdag, oktober 30th, 2013

Als je iets terugvindt, dan vind je meer dan dat.
Een sfeer, herinneringen.

Ik zag ons zitten in een setting en in een decor en met een geluk die allang niet meer bestaan.
We keken This Life.
Eerst op de BBC, toen op de Nederlandse televisie, toen op de Belgische.

Van tv kijken houd ik niet maar deze serie vond ik ge-wel-dig.

Er staan afleveringen op youtube.
Nu ben ik weer een beetje op Miles.

Gisteravond vond ik de eerste aflevering van de eerste serie.
En de eerste zinnen.

Out there is chaos.
Out there I can’t do anything about anything.
I can’t change anybody else.
But in here… (showing his head) In here I can decide what it’s gonna be like for me.

This is the life.

Average Rating: 5 out of 5 based on 288 user reviews.

woensdag, september 18th, 2013

Je kunt een paraplu kopen en een regenjas en een warme jas en veel kaarsen, en hopen dat het jou eindelijk ook eens overkomt, dat je de herfst en de winter gezellig gaat vinden, en zo geniet op de bank met de gordijnen dicht terwijl de harde regen tegen de ramen klettert.

Dat helpt natuurlijk niet. Als je een zomermeisje bent dan heb je de hele sombere herfst heimwee naar zonnige dagen en zwoele avonden en dan verlang je de hele donkere winter naar de eerste lentedag.

Wat wel helpt is een mooi notitieboekje. Een lelijk notitieboekje helpt trouwens ook.

Een groep psychologen liet mensen een week lang elke avond drie goede dingen opschrijven die die dag waren gebeurd.
Plus de oorzaak daarvan en hun eigen rol daarin.
Ze werden gelukkiger.

En nu komt het ongelooflijke: een half jaar later was het effect nog altijd te merken.

Geluk is maakbaar.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 284 user reviews.

zondag, januari 6th, 2013

Het is tijd om een stap te zetten, las ik vandaag ergens.
Die zin hangt sindsdien in mijn hoofd.

Het liefst zou ik altijd met een grote sprong precies op de plek terechtkomen waar alles is zoals ik het allang heb uitgedacht.
Dat gaat dus niet.
Dus spring ik niet.
Dus kom ik geen stap verder, en treur ik graag een beetje over alle mooie plannen die ik heb gemaakt en die toch niet haalbaar zijn.

Heb de moed en discipline om vandaag te doen wat nodig is, in plaats om te doen wat gemakkelijk is.
Wees bereid de angst te voelen en doe wat je moet doen.

Het is niet de toekomst waar je bang voor moet zijn, het is de zich herhalende geschiedenis die je groei bedreigt.

Het grootste obstakel zijn niet de anderen, is niet de economie, is niet het geld.
Het grootste obstakel, dat ben je zelf.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 186 user reviews.

zaterdag, augustus 18th, 2012

Voor havermoutpap ben ik een soort allergisch, zegt mijn dochter.
Het is vijf weken geleden dat ik aan dieet 163 begon. Kijk.

Nu ben ik niet meer op dieet.
Ik ben het nooit geweest.

Ik val af en het kost me geen enkele moeite. Ik baal niet, ik heb geen honger, ik word er niet gek van, ik heb nooit de aanvechting om te stoppen met deze “waanzin”, die ik vond in het boek De Voedselzandloper. (Toch kijken? Klik)

Mensen vragen: mag je dit of dat. Ja, ik mag alles. Maar ik wil niet alles meer.

Geen zuivelproducten meer en geen ongezonde dingen en zeker geen koolhydraten, die feitelijk suikers zijn, waardoor ik altijd maar trek had. Ik hoef de patat niet, die mijn dochter tegenover me in de strandtent zit te eten. ’s Ochtends maak ik vrolijk boterhammen klaar voor mijn kinderen, terwijl ik ondertussen af en toe in een pannetje havermout sta te roeren.

Ik ben dol op havermout, maar dat is niet zo cool om te zeggen.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 265 user reviews.

zaterdag, januari 21st, 2012

Wat is volgens jou de grootste gekte van deze tijd?

, , Dat mensen zichzelf zo overbelasten. Niet alleen psychisch, ook lichamelijk. Mensen zijn op alle vlakken zo gespannen. Het zou echt verstandiger zijn als we niet meer dan veertig uur zouden werken. De rest van de tijd moeten we gebruiken om lekker een beetje te luieren en met onze kinderen te spelen. Dat zou in in mijn vak een hoop patienten minder geven en de maatschappij een heleboel meer lucht.”

(Uit een interview met psychiater Bram Bakker in Linda)

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 168 user reviews.

maandag, juni 6th, 2011

Mindfulness, ach ja, wie hoor je er nog over.

Het is trouwens ook helemaal niet goed om altijd in het nu te leven, alsof het nu altijd maar leuk en goed is, een beetje vooruitkijken kan soms bepaald geen kwaad en wel een beetje helpen.

Maar wat komt er na mindfulness?

Ik zal het wel niet mogen bepalen, maar als, dan stel ik voor dat we nu de fase van de tevredenheid ingaan.

Tevredenheid, ach, ik snak er soms naar.

Een beetje meer tevredenheid, mensen, daar worden we tevreden van.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 233 user reviews.

woensdag, december 15th, 2010

Jongens, zei ik, terwijl ik gewoon meisjes had moeten zeggen, want meisjes dat zijn het, mijn collega’s, van bijna allemaal (dik) onder de dertig. Nou ja jongens, zei ik dus, jullie moeten allemaal het interview met Annemarie van Gaal lezen.

Nou, ze moeten natuurlijk helemaal niks.

Maar wat is het een bijzondere vrouw, dacht ik zelf. Succesvol onderneemster, ooit in Rusland met Derk Sauer, nu zelf met een uitgeverij. Haar eerste huwelijk mislukte. Haar tweede man kreeg een ernstige hersenbeschadiging. Haar huidige man heeft een zeldzame vorm van kanker.

Ze heeft ‘badkuipen vol gehuild’, zegt ze. , , Maar zelfbeklag daar kan ik niet tegen. Als je jezelf in de slachtofferrol plaatst heb je geen zin om aan je situatie te werken. Dat is funest voor zelfredzaamheid. Ik weet gewoon dat zelfbeklag het verkeerde pad is. Het zit in jou en helpt je niet gelukkig te worden.¬†Gelukkig worden, meer is er niet in het leven. Keuze is een voorwaarde voor geluk.”

(haar boodschap is overigens vooral dat vrouwen ervoor moeten zorgen dat ze financieel onafhankelijk zijn, maar daar gaat dit stukje niet over)

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 280 user reviews.