Het klinkt alsof het iets heel ergs is en dat is het ook voor onze 7-jarige.
A moest vandaag naar meester Jan!

Meester Jan is de directeur van de school.

A moest eerder deze week ook al nablijven.

Wat deed A dan?
Ze kwekte de hele tijd door de juf heen.
Doe eens voor dan, dan ben ik de juf en dan ben jij A.

Ik vertel een verhaal en mijn dochter die A speelt praat er de hele tijd doorheen.
Wil je even je mond houden, ik ben aan het woord, zeg ik tegen de zogenaamde A.
Die kwekt gewoon door. Bladiebladiebla.
Je bent wel brutaal, zeg ik.
Jij bent zelf brutaal, zegt A.
Ga je nu luisteren, zeg ik.
Daar heb ik geen zin in, zegt A.
Ga dan maar naar meester Jan.
Nee, zegt A.
Moet ik hem bellen?

Ha ha, zegt mijn dochter.
Je gaat meester Jan toch niet bellen?

Zij vindt het een leuk spel.

Ik niet.
Ik ben de machteloze juf die niet weet wat ze meemaakt en vooral niet weet wat ze moet doen.
Of misschien ook wel.
Die ouders bellen en zeggen dat hun kind weer terug kan komen als ze haar een beetje opgevoed hebben.

Maar dat zal wel niet kunnen.
Dat zal wel niet mogen.
Zo zal het allemaal wel niet liggen.

Arme juf.