Ik heb pijn aan mijn hemelbed.

Hoogezand-Sappemeer, met een streepje ertussen en twee o’s.
Winschoten, zonder d.
Veendam.
de Eems.

Topografietoets. En ze letten ook op de spelling.
Stadskanaal, Stadskanaal?, denk ik.
Als ik daar naar toe moet dan kijk ik op de routeplanner.
En dan ben ik nog heel ouderwets.
En ik moet er ook nooit naar toe.

Vroeger schreven de Romeinen met een tyfus. Of een fytus. Of een syfus.
Ik ben het alweer vergeten.

Maar mijn dochter weet het. En ze weet ook hoe je het schrijft.

Gelukkig stelt ze nooit de vraag die ik heb:
Waarom kinderen van deze tijd dit nog allemaal moeten leren.

In de krant staat een artikel over de verwoestende werking van alcohol op de hersenen van jongeren.
Ik denk een beetje na over hoe dat later moet, als ze groot zijn, en wat ik dan zal doen.

Ondertussen gooit de oudste iets in de pedaalemmer en ze vraagt wat aan me.
Heb je gisteren gerookt mama?
Dat moet je niet meer doen. Dat is heel slecht voor je.

Ze gaat naar bed en ze zegt:
Een paar seconden geleden was het nog ochtend.

En dan te bedenken dat de tijd steeds sneller gaat naarmate je ouder wordt.

Je moet het niet doen, je moet het echt niet doen, want je krijgt er spijt van.
Bijna iedereen krijgt er later spijt van en het kost heel veel geld om het te laten weghalen.
En dan zegt later een andere bejaarde tegen je: wat zit daar voor vlek en dan zeg je, ja dat was een tatoo.
Ik vind gewoon dat je het niet moet doen, het is ook niet mooi.

Maar die vlinder op jouw bovenarm, die is toch wel mooi?

Ja. Maar die is nep.

In de klas hadden wij paardenmeisjes.

De paardenmeisjes hadden paardenagenda’s en paardenschriften en paardentassen.
Zij hadden het altijd over de paarden en zij gingen altijd naar de paarden toe.
Ze gingen paardrijden of ze gingen paarden verzorgen.
Overal schreven zij de naam op van hun lievelingspaard.
Zora.
Xypo.
De paardenmeisjes leefden in een wereld waar ik niets mee had.

Morgen gaan onze dochters allebei voor het eerst naar paardrijles.

Door vakantie en zieken zitten we behoorlijk krap.
Even zag ik als enige oplossing dat ik zelf zou gaan werken, morgen.
Als ik moet werken, dan neem ik ontslag, zei ik.
Want morgenochtend om half negen staat mijn jarige jongste dochter voor de deur.
Ik heb er over nagedacht, maar ik meende het geloof ik echt.
De ene prijs is hoger dan de andere.
Dan maar drie hoog achter in een flat.

Het is verder niet aan de orde.
Mijn collega’s hadden gelukkig allang bedacht dat ze mij helemaal niet nodig hebben.
Maar daar had ik dus mooi even mijn eigen onverwachte grens gezien.

Ik wou maar dat het gisteravond was, zei onze jongste dochter.
Dan moest het nog beginnen.
Het moest niet meer beginnen, het was bijna afgelopen.
We hadden een nachtje gelogeerd in een huisje op het strand, dat een vriendin had gehuurd.
In de auto op weg naar huis zat ze zachtjes te huilen.
Omdat het zo leuk was geweest.
Omdat het voorbij was.
Omdat het nooit meer terug zou komen.

Ik kijk er niet meer van op, ze heeft het zo vaak en ik herken het wel.

Een voortdurend gevoel van heimwee, afscheid nemen, weten dat dingen nooit meer terug komen, dat alles verandert, dat het leven zo mooi is en dat je zo graag wilt dat het zo blijft.

Kinderen hebben meer aan een moeder die tevreden is, dan aan een moeder die er altijd is.

(psycholoog/psychotherapeut Yvette van der Pas in Mind magazine,
Gelezen op het strand)

Voeden kan hier.

Die tekst staat op stickers die cafés, winkels, restaurants en andere zaken op hun deuren kunnen plakken.

Het is een actie van het Voedingscentrum om het moeders gemakkelijker te maken om baby’s in het openbaar de borst te geven. Want kinderen die borstvoeding krijgen hebben later minder kans op overgewicht.

Over dat laatste zijn de deskundigen het nog niet eens, maar dat doet er niet toe. Afgezien van de nogal suffige tekst kan ik me niet voorstellen dat deze stickers gaan helpen – nog afgezien van de vraag wie ze op zijn deur gaat plakken. Borstvoeding geven of niet is iets dat in je hoofd zit, of misschien zelfs wel in je hart en in je ziel.

Voor mij was het geen keuze maar een enorme vanzelfsprekendheid.
En ik kan het bijna niet geloven als ik aanstaande moeders hoor zeggen dat ze helemaal niet van plan zijn om hun kind zelf te gaan voeden.
Maar hun vanzelfsprekendheid is net zo veel waard als die van mij was.

Het Voedingscentrum is in de oorlog opgericht om mensen te vertellen hoe ze bloembollen konden bereiden.

Tegenwoordig is het vooral een site met slanke recepten.

Hoe zit het eigenlijk met uw overgewicht, werd pas in een interview gevraagd aan de nieuwe directeur.

Ik ben twintig kilo te zwaar, zei hij.

Goed dat het Voedingscentrum er is.