Het archief van de 'kinderen' categorie

Opvoeding

zondag, november 30th, 2014

We hebben het over hoe mensen opvoeden en over hoe ik opvoed en mijn gedachten dwalen af –
opvoeden is een onderwerp waar je niet over uitgedacht raakt en op de vraag wat een goede opvoeding is krijg je nooit antwoord – al was het maar omdat een zogeheten goede opvoeding geen garantie geeft op een geslaagd leven of op geluk.

Maar wat vind jij dan een goede opvoeding, vraag ik.
Je moet de opvoeding aanpassen aan hoe het kind is, is het antwoord.

De grootste wijsheden vind je meestal op onverwachte plekken.
Op de achterbank van de auto bijvoorbeeld, waar dan je dochter van 10 zit.

Sint Maarten (2)

woensdag, november 12th, 2014

Onze kinderen komen werkelijk om in de snoep, ze krijgen het overal, van iedereen, altijd, ze krijgen het niet op, het is te veel, het is slecht, ze krijgen er een slecht gebit van, ze worden er dik van, ze moeten constant zoet gehouden worden en wat doen we?
We blazen een oude traditie nieuw leven in en gaan gezellig met de kinderen en grote tassen en lampions in het donker langs de deuren om nog meer snoep op te halen.
Kappen met die onzin.

– Dit schreef ik op 11 november 2008. En gisteravond wilde ik het weer schrijven –

Gezeur

vrijdag, oktober 24th, 2014

Op de middag dat het boek naar de drukker ging belde de uitgever om nog een laatste dingetje door te spreken.
Mijn oudste dochter zat beneden huiswerk te maken.

Toen we hadden opgehangen zei ze dat ik wel tien keer had gezegd: ‘ik vind het zo spannend want straks vindt iedereen het niks’ en dat ze had geteld hoe vaak ik ja had gezegd en bij de 300 was gestopt.

Ze zeggen vaak dat je zo veel leert van je kinderen en meestal kijk ik dan een beetje suffig, want ik weet nooit wat ik leer van mijn kinderen, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik het niet wil weten, want het is zo’n cliche. Zo van: iedereen zegt het, dus het zal wel waar zijn.

Maar gelukkig had ik die middag wel van mijn dochter geleerd dat het maar eens uit moest zijn met steeds maar datzelfde gezeur.
Ja!

Schermtijd

maandag, oktober 20th, 2014

Soms ben ik haar kwijt, dan zit ze op de trap.
Ze doet het overal, altijd. Tijdens het tandenpoetsen, als ze haar schoenen aantrekt, bij het ontbijt.
Vaak is ze daardoor te laat.
Meestal ben ik haar ook kwijt als ik haar gewoon zie.
Ze hoort me niet, ze wil me niet horen.
Ze zegt: Ma-am.

Er zijn huizen waarin kinderen ‘schermtijd’ hebben. Langer dan de afgesproken tijd mogen ze niet met hun telefoon spelen, op de iPad of achter de computer. Ouders doen dat omdat hun kinderen anders te weinig beweging hebben, omdat ze denken dat lezen of gamen of filmpjes kijken niet goed voor ze is en vooral ook omdat het a-sociaal is. Met kinderen die op een of ander scherm turen is het moeilijk communiceren.

Aan schermtijd doe ik niet.
Aan leestijd trouwens ook niet.

Hoewel mijn jongste dochter heel vaak niet hoort wat ik zeg, ergens ‘geen tijd’ voor heeft of niet wil praten.
Ma-am, ik zit nu te lezen, zegt ze dan.

De beste

donderdag, oktober 16th, 2014

De wedstrijd die jullie met 1-0 wonnen vond je zeker het leukst?
Nee, de wedstrijd die we met 16-0 verloren.
O, echt. Hoezo?
Dat was mijn beste wedstrijd ooit, achter.

Verliezen is het nieuwe winnen.

Naar de middelbare

zaterdag, oktober 11th, 2014

Haar ritme is anders, wat ze doet is anders, de namen die ze noemt zijn anders.
In een paar weken tijd is ze 10 centimeter groter geworden en minstens een jaar ouder.

’s Ochtends fietst ze met een veel te zware tas weg naar een omgeving die al snel helemaal van haar was, maar nauwelijks van mij zal worden.

Ik kijk haar na.
En weet dat veel hetzelfde is gebleven.

Dat het andersom was

vrijdag, oktober 10th, 2014

Alles wat er was is een vrij bizar boek van Hanna Bervoets, over wat er gebeurt met acht mensen die onverwacht en onvrijwillig met elkaar opgesloten zitten in een schoolgebouw. Ze kunnen niet naar buiten, want daar is een grote, onbekende ramp gebeurd. Maar Lotteke, moeder van een zoontje van 2, gaat toch.

Plots sprong Lotteke op. Ze liep naar de gang en trok haar jas van de kapstok.
‘Ik moet naar mijn kind’, zei ze, ‘ik ga.’
Leo schudde zijn hoofd. ‘Niet doen, Lot. Tomas heeft er meer aan als je hier blijft. Hij is vast veilig bij zijn vader.’
Woest draaide Lotteke zich om: ‘Tomas heeft zijn moeder nodig.’
Toen ik haar zo zag, haar wangen rood, een arm in haar jas, begreep ik pas dat het andersom was.

Zo is het heel vaak, denk ik.
Dat de behoefte van ons kind in feite onze eigen behoefte is.
Dat de wens die ik heb voor mijn dochters eigenlijk mijn eigen wens is.
Dat ik soms wil dat de kinderen zich aan een bepaalde regel houden, omdat dat fijner is voor mij.
Dat kinderen best zonder hun ouders kunnen, maar dat sommige ouders niet zonder hun kinderen kunnen.

Het is niet erg – ouders zijn ook maar mensen met behoeften en verlangens en wensen.
Maar het is wel goed om het ons af en toe te realiseren.
Omdat het de werkelijkheid anders maakt.

In Alles wat er was is alles onwerkelijk.
Het sprookje zoals we het nu allemaal kennen: we weten dat Lotteke er eens is geweest, maar we hebben geen idee of ze lang en gelukkig leeft.

Oranje

zaterdag, april 26th, 2014

Onderweg naar het ponykamp in Riel zien we mensen in veel oranje op weg naar het feest in de stad.
Vorig jaar waren we in Turkije, mijmer ik.
Ja, toen hebben we daar nog de kroning gezien, zegt mijn jongste dochter.
Toen was ik nog voor het koningshuis, zegt de oudste.
Nu ben ik republikein.

Cito

woensdag, maart 12th, 2014

Een conversatie op Twitter.
‘Facebook vult zich weer met Cito scores. Alleen de hoge natuurlijk. Ik vind daar wat van.’
‘Hahaha ja alleen ouders van hoogbegaafde kids doen daar kond van he.’
‘brrr…Echt!”
‘Ik trek mijn haren uit mijn hoofd van die types.’
‘Het rendement van de peperdure bijles moet wel geshowd worden natuurlijk.’

De score van onze oudste dochter staat noch op Twitter noch op Facebook.
De vraag is wat ik had gedaan als ze goud had gewonnen op het NK Dressuur voor 11-jarigen. Of als ze was gekozen in de selectie van het provinciale minivolleybalteam.
Waarschijnlijk had ik een prachtige foto geplaatst met een trotse tekst en niemand had zijn haren uit zijn hoofd getrokken en vermoedelijk had niemand gezegd: ‘Ik vind daar wat van.’ Ook had niemand het sneu gevonden voor alle paardenmeisjes en minivolleybalsters die niet zo talentvol zijn.

De kans dat mijn dochter op het NK Dressuur gaat rijden of gaat spelen in het nationale volleybalteam lijkt mij niet bijster groot.
Ze heeft wel 550 punten gehaald met de Cito-toets, de hoogste score.
Wij zijn trots.

Uitzieken

donderdag, februari 13th, 2014

C. is een uur voordat de school uitging ziek naar huis gegaan.
O, vervelend. Wat had ze?
Misselijk en hoofdpijn.
Daar heeft ze steeds last van, toch?
Ja, daarom heb ik ook gezegd: je moet een dagje thuisblijven om uit te zieken.
Wat een goed advies.
Ja, ik heb geen zin om steeds naast een zieke C. te zitten.