Moeders doen het nooit goed genoeg. Dat zeggen ze zelf. Terwijl vaders zich in hun carrièrejaren niks van hun gezin aantrekken, voelen moeders zich schuldig, al cijferen ze zichzelf zo hard weg dat er niets van hen overblijft dan wat gespreksstof over de kinderen. Als je vraagt hoe het met ze gaat, antwoorden ze dat hun zoon eindexamen doet en dat hun dochter dit jaar voor het eerst niet meegaat kamperen.
‘En jij?’ dring ik dan aan. ‘Hoe is het met jou?’
Maar dat weten ze niet. Er is geen ‘jou’. Er is alleen ‘mama’. Mam, waar zijn mijn gymschoenen? Mam, waarom is er geen cola, mam, ik kom wat later thuis. Er zijn heel wat kinderen die voor hun vijftigste nooit aan hun moeder hebben gevraagd hoe het met haar gaat. Je vraagt niet aan een boodschappentas of het nog druk was in de supermarkt.

Zo begint het boek De familieblues van Yvonne Kroonenberg.
Ik had meteen zin om verder te lezen.