Het archief van de 'moeder' categorie

Naar de middelbare

zaterdag, oktober 11th, 2014

Haar ritme is anders, wat ze doet is anders, de namen die ze noemt zijn anders.
In een paar weken tijd is ze 10 centimeter groter geworden en minstens een jaar ouder.

’s Ochtends fietst ze met een veel te zware tas weg naar een omgeving die al snel helemaal van haar was, maar nauwelijks van mij zal worden.

Ik kijk haar na.
En weet dat veel hetzelfde is gebleven.

Dat het andersom was

vrijdag, oktober 10th, 2014

Alles wat er was is een vrij bizar boek van Hanna Bervoets, over wat er gebeurt met acht mensen die onverwacht en onvrijwillig met elkaar opgesloten zitten in een schoolgebouw. Ze kunnen niet naar buiten, want daar is een grote, onbekende ramp gebeurd. Maar Lotteke, moeder van een zoontje van 2, gaat toch.

Plots sprong Lotteke op. Ze liep naar de gang en trok haar jas van de kapstok.
‘Ik moet naar mijn kind’, zei ze, ‘ik ga.’
Leo schudde zijn hoofd. ‘Niet doen, Lot. Tomas heeft er meer aan als je hier blijft. Hij is vast veilig bij zijn vader.’
Woest draaide Lotteke zich om: ‘Tomas heeft zijn moeder nodig.’
Toen ik haar zo zag, haar wangen rood, een arm in haar jas, begreep ik pas dat het andersom was.

Zo is het heel vaak, denk ik.
Dat de behoefte van ons kind in feite onze eigen behoefte is.
Dat de wens die ik heb voor mijn dochters eigenlijk mijn eigen wens is.
Dat ik soms wil dat de kinderen zich aan een bepaalde regel houden, omdat dat fijner is voor mij.
Dat kinderen best zonder hun ouders kunnen, maar dat sommige ouders niet zonder hun kinderen kunnen.

Het is niet erg – ouders zijn ook maar mensen met behoeften en verlangens en wensen.
Maar het is wel goed om het ons af en toe te realiseren.
Omdat het de werkelijkheid anders maakt.

In Alles wat er was is alles onwerkelijk.
Het sprookje zoals we het nu allemaal kennen: we weten dat Lotteke er eens is geweest, maar we hebben geen idee of ze lang en gelukkig leeft.

Cito

woensdag, maart 12th, 2014

Een conversatie op Twitter.
‘Facebook vult zich weer met Cito scores. Alleen de hoge natuurlijk. Ik vind daar wat van.’
‘Hahaha ja alleen ouders van hoogbegaafde kids doen daar kond van he.’
‘brrr…Echt!”
‘Ik trek mijn haren uit mijn hoofd van die types.’
‘Het rendement van de peperdure bijles moet wel geshowd worden natuurlijk.’

De score van onze oudste dochter staat noch op Twitter noch op Facebook.
De vraag is wat ik had gedaan als ze goud had gewonnen op het NK Dressuur voor 11-jarigen. Of als ze was gekozen in de selectie van het provinciale minivolleybalteam.
Waarschijnlijk had ik een prachtige foto geplaatst met een trotse tekst en niemand had zijn haren uit zijn hoofd getrokken en vermoedelijk had niemand gezegd: ‘Ik vind daar wat van.’ Ook had niemand het sneu gevonden voor alle paardenmeisjes en minivolleybalsters die niet zo talentvol zijn.

De kans dat mijn dochter op het NK Dressuur gaat rijden of gaat spelen in het nationale volleybalteam lijkt mij niet bijster groot.
Ze heeft wel 550 punten gehaald met de Cito-toets, de hoogste score.
Wij zijn trots.

Cito

maandag, februari 10th, 2014

Uit een enquete van het Jeugdjournaal blijkt dat zeventig procent van de ouders zich bemoeit met de Citotoets, vooral de moeders.
Hoor ik er alweer niet bij.
Of zal kant en klare pannenkoeken kopen ook meetellen?

Herman

maandag, december 2nd, 2013

Dit is Herman, riep ze blij.
In haar hand had ze een plastic bakje.
Neem ‘m maar mee naar papa, zei ik. Die is daar beter in.

Hij moet bij jou, want je moet twee keer per dag roeren en jij bent altijd thuis, zei ze.
Ik ga het vergeten, zei ik.

Het wordt een heel grote cake, zei ze.
Ik ben niet van het cake bakken, zei ik.

Ik heb ‘m geproefd en hij is echt lekker, hoor, zei ze.
Van cake word ik nog dikker, zei ik.

Hij moet tien dagen in een schaal met een theedoek erover, zei ze.
Mijn keuken is te klein, zei ik.

Het is een idee van de juf. Die vindt het leuk dat Herman de hele klas rond gaat en dat alle kinderen lekker twee keer per dag roeren met een houten lepel en op een mooie dag lauw water toevoegen en suiker en bloem en dan, ja dat is het mooiste: na tien dagen is Vriendschapscake Herman groot genoeg om te verdelen!!!!

Ik voelde me op het schoolplein een machteloos kind dat iets per se leuk moet vinden en iets moet doen van de juf dat hij per se niet wil en ik had zin om te stampvoeten en om Herman in de vuilnisbak te kieperen en om mijn tong uit te steken tegen iedereen die langskwam en om op de barricaden te gaan en om een anti-Hermanpartij te beginnen en om het Hermanbeslag bij deze of gene in het haar te smeren.

Inmiddels staat Herman in een grote schaal op het aanrecht te groeien, met een theedoek over zich heen, zodat hij het niet koud krijgt maar wel goed kan ademen, precies volgens de instructies.

Er zijn vast heel veel mensen die heel veel van de vriendschapscake Herman houden.
Ik zocht lang naar het antwoord op de vraag waar mijn enorme weerstand vandaan komt tegen Herman.

Ik denk dat ik zijn naam gewoon niet zo mooi vind.

Statusverlagend

zaterdag, september 28th, 2013

Spijt heb ik er nooit van gehad, maar het is wel heel statusverlagend, zei een moeder tegen me op het schoolplein.
Zij zegde vier jaar geleden haar baan op als beleidsambtenaar bij een ministerie.

Dat het statusverlagend zou zijn als ik zou stoppen met werken, dat had ik wel ingeschat. Misschien nog niet eens voor de buitenwereld, als wel voor mezelf. Wie was ik nog, als ik niet meer werkte?

Twee maanden nadat ik afscheid nam van het beroep dat ik 27 jaar was, is het antwoord op die vraag wel duidelijk.
Ik weet het niet.

En wat er van me moet worden, weet ik ook niet.

Maar misschien is dat wel helemaal niet zo erg.

Genieten

dinsdag, september 10th, 2013

In de stad kom ik een moeder tegen die ik ken van het schoolplein.
Onze fietsen staan naast elkaar.
Hoi, zeg ik tegen haar.
Zo, lekker aan het genieten van de rust in huis?, vraagt zij.

Er gaat van alles door me heen.
Zoals dit: ik ben toch helemaal niet thuis, ik ben in de stad.
En dit: er is vaker rust in huis dan me lief is.
En zeker ook dit: hoezo denk je dat er geen rust in huis is als mijn kinderen er zijn.
En dan nog dit: hoezo moet ik genĂ­eten als er rust in huis is.

In opperste verwarring brabbel ik maar wat.
Ik brabbel het verkeerde, dat weet ik ook wel.

Op de fiets bedenk ik twee dingen:
1. Misschien betekende die zin van haar niet meer dan: het is weer herfst he. I
Of: wat een weer he. Of: gelukkig dat het nog droog is he.
2. Ik ben totaal ongeschikt voor het schoolpleinmoederschap.

Te moe

vrijdag, september 6th, 2013

Hun dochter zit op paardrijden, op vrijdag, aan het einde van de middag.
Maar ze komt zo moe terug dat ze daarna nergens zin meer in heeft, zegt haar vader.
Ja, dan denk je, we gaan gezellig ergens eten en dan is ze te moe, zegt haar moeder.
Als het zo blijft, dan moet ze er maar vanaf, zeggen haar ouders.

En nu komt het ergste:
dit is een waar gebeurd verhaal.

Vakantie

zondag, augustus 18th, 2013

Alles ging goed en alles was helemaal leuk tijdens onze vakantie op een rustige camping in het mooie Normandie.
Aan het einde bedacht ik me wel dat ik tien dagen lang geen live gesprek had gevoerd met een volwassene.

Alles is in orde

vrijdag, augustus 2nd, 2013

Huilend belt ze op.
Mama, mama, snikt ze. Ik mis je elke dag.
Ze is nog geen 24 uur weg.

In haar koffer zitten haar slaapdoek, de beer die Berie heet en een knalroze spaarvarkentje met zakgeld.
Ze is net negen jaar, de jongste die meegaat op een week ponykamp in Drenthe.

De telefoon van haar twee jaar oudere zus is opgewaardeerd. Ik stuur je elke dag een bericht, zegt ze. Maar ik kan niet beloven dat het lukt, hoor.

De eerste zondag meldt ze dat alles goed is.

Heb jij nog wat van ze gehoord, vraagt hun vader een paar dagen later.
Nee, jij? vraag ik.
Een berichtje op maandag, zegt hij.
‘Alles is in orde’.

Meer hoeven we ook niet te weten natuurlijk.