Ik zag net je mailtje, zei de leidster van de buitenschoolse opvang.
Maar het kan niet, hoor, we zitten helemaal vol.

In het mailtje stond op welke donderdagen onze dochters op vakantie zijn. En of ze misschien een paar maandagen extra op de bso kunnen komen.

Het is heel gek, zei de leidster. Weet je nog dat er vorig jaar dagen waren met maar vier kinderen?
Dat wist ik nog.
Nu zijn het er altijd 25.

Mensen gaan bijna niet op vakantie. Of een weekje of zo. Heel gek, zei de leidster.

Ik vond het ook gek. De school staat in een buurt met mooie huizen van mensen met goede banen.

Misschien is het de crisis, zei de leidster.
Misschien, zei ik.
Maar ik hoopte van niet.
Want persoonlijk ben ik van mening dat een crisis niet te lang moet duren.

Voeden kan hier.

Die tekst staat op stickers die cafés, winkels, restaurants en andere zaken op hun deuren kunnen plakken.

Het is een actie van het Voedingscentrum om het moeders gemakkelijker te maken om baby’s in het openbaar de borst te geven. Want kinderen die borstvoeding krijgen hebben later minder kans op overgewicht.

Over dat laatste zijn de deskundigen het nog niet eens, maar dat doet er niet toe. Afgezien van de nogal suffige tekst kan ik me niet voorstellen dat deze stickers gaan helpen – nog afgezien van de vraag wie ze op zijn deur gaat plakken. Borstvoeding geven of niet is iets dat in je hoofd zit, of misschien zelfs wel in je hart en in je ziel.

Voor mij was het geen keuze maar een enorme vanzelfsprekendheid.
En ik kan het bijna niet geloven als ik aanstaande moeders hoor zeggen dat ze helemaal niet van plan zijn om hun kind zelf te gaan voeden.
Maar hun vanzelfsprekendheid is net zo veel waard als die van mij was.

Het Voedingscentrum is in de oorlog opgericht om mensen te vertellen hoe ze bloembollen konden bereiden.

Tegenwoordig is het vooral een site met slanke recepten.

Hoe zit het eigenlijk met uw overgewicht, werd pas in een interview gevraagd aan de nieuwe directeur.

Ik ben twintig kilo te zwaar, zei hij.

Goed dat het Voedingscentrum er is.

Eerst vond ik het zo raar dat ik het zelfs niet wilde denken.

Maar ik dacht er vaak aan en dan dacht ik, het klopt.

Voorzichtig legde ik het voor aan enkele andere ouders – het voelde als een soort taboe.

De paar mensen aan wie ik het vroeg zeiden stuk voor stuk: Dat heb ik ook.

Wat natuurlijk toeval kan zijn.

Maar nu durf ik er wel iets over te schrijven.

Dat het zo merkwaardig is dat je in je ene kind alles maar dan ook alles herkent, dat je precies begrijpt wat ze bedoelt en snapt hoe ze doet en wat ze doet en denkt en voelt. En dat je je wel eens verbaast over je andere kind – o ja, jij doet natuurlijk zo, ik zou zus doen, maar jij doet zo, jij denkt zo, jij voelt zo, omdat je bent zoals je bent.

En dat is helemaal goed, maar het is soms wel iets lastiger.

Twee studenten psychologie van de Universiteit Leiden doen een onderzoek naar de ervaringen van werkende ouders. Hoe het zit met de combinatie van werk en privéleven, zeg maar.  Het onderzoek heet: ‘Combineren werk en privé: last of lust? ,,Door middel van uw deelname aan dit onderzoek hopen we meer inzicht te krijgen in de verschillende ervaringen van ouders die werken.”

Ze zoeken ouders die mee willen doen door twee vragenlijsten online in te vullen. Je kunt meedoen als je minstens een kind hebt van 12 jaar of jonger. Er mag maar een ouder uit een gezin meedoen.

De vragenlijst is te vinden via http://www.surveymonkey.com/s/WerkEnPrive.

Raar, of zelfs belachelijk, vond ik het vroeger als ouders zeiden dat ze trots waren op hun kinderen.
Alsof zij als vader en moeder bijgedragen hadden aan een of andere prestatie van hun zoon of dochter.

Het moederschap heeft me gigantische momenten van trots bezorgd.
Vanavond bijvoorbeeld, keek ik trotser dan trots naar het toneel.
Er stond een meisje te stralen – ze gaf licht.
Ik overdrijf niet eens.
Shine shine, my star.

Tientallen keren achter elkaar gingen ze van het kleine glijbaantje af.
Nu vinden ze het alleen nog leuk om de glijbaan op te klimmen.
De bandjes om de armen hebben allang plaatsgemaakt voor duikbrillen.
Daar staat het kleine tafeltje in de kinderhoek in het restaurant waar ze heel lang zaten te kleuren.
Nu nemen ze een boek mee, voor het geval het te lang duurt.
Eerst was het zo fijn dat er een klein speeltuintje was, schuin voor ons vakantiehuis.
Dan hoefde je niet per se mee om ze in de gaten te kunnen houden.
Nu gaan ze alleen op de step naar de grote speeltuin.
Zij veranderen, alles verandert.
Ik speelde er gisteren voor het eerst verstoppertje.

Ik kan natuurlijk wel net doen alsof het een eitje is, dat combineren van werken en moeder zijn, en een beetje minachtend doen over al die werkende moeders die maar zo druk zijn, en altijd maar roepen dat niemand moet zeuren over iets waar hij of zij zelf voor kiest, maar vanochtend zat ik toch wel flink te balen, toen ik mijn werk niet af kreeg, en om half een op het schoolplein moest staan.

Toen moest ik mijn collega’s nog gaan vertellen dat zij moesten gaan doen wat mij niet was gelukt.

En toen ik dat deed, zat ik op het terras van het zwembad.

In de zon.

Weg te smelten van schuldgevoel, u weet wel dat belachelijke gevoel waarmee werkende moeders zichzelf zo graag kwellen, van die types die denken dat ze overal onmisbaar zijn.

Nu zit ik op ons eigen terras.

De zon schijnt nog steeds.

Onze mooie wereld draait om waterballonnen, mieren en ijsjes en we verbazen ons erover dat een minuut zestig seconden duurt en geen honderd, of vijftig.

Ze zeggen geloof ik weleens dat je met kinderen geen rustig moment meer hebt.

Ik heb me vandaag nog niet zo rustig gevoeld als nu. Sterker nog – rustiger kan ik me nauwelijks voelen.

Vanavond begon er op tv een nieuwe serie van Daphne Deckers die moeders aan het werk wil helpen. Ik heb niet gekeken, ik ken de verhalen wel, ze zijn allemaal hetzelfde, en wie niet wil, die wil niet, daar helpt geen moedertje lief aan en misschien moet je dat ook helemaal niet willen, niks misschien, dat moet je helemaal niet willen, want werken is een keuze en niet werken is net zo goed een keuze.

Niks gezien, dus, maar wel een interview met Daphne gelezen over de nieuwe serie (die geheime missie heet of zoiets, geheim, wat zal er geheim aan zijn?)

Daphne is volgens het artikel zelf een ervaringsdeskundige als het gaat om het dilemma van werken en moederschap. Ze zat vaak met klotsende oksels achter het stuur omdat de kinderopvang of bso natuurlijk veel te vroeg dicht gaat.

En als zij op pad is voor haar werk dan belt ze elk vrij moment om het thuisfront te managen.

Ondertussen ergert ze zich er enorm aan dat het huishouden nog vooral op de schouders van de vrouwen neerkomt, zeker ook als ze werken, dan doen zij nog tachtig procent van de huishoudelijke taken. En dat ligt dan aan de mannen, volgens Daphne.

Maar ik denk persoonlijk dat er voor een man weinig taken overblijven als een vrouw zelfs vanaf haar werk het thuisfront aan het managen is.

Soms, als niemand het hoort, zing ik wel eens keihard mee met mijn dochter en haar lievelingsliedje.

Alles komt goed, maar dan ook alles, alles, alles, alles, alles.

Alles komt goed!

We zingen ongeveer hetzelfde – we zouden best eens kunnen proberen om samen het Songfestival te winnen – het verschil is dat er in haar stem veel meer overtuiging doorklinkt.

Het optimisme van een 6-jarige is enigszins jaloersmakend.

Met de jaren maakt het adagium Alles komt goed langzaam maar zeker plaats voor Alles gaat over, wat je overigens ook als een geruststellende gedachte kunt beschouwen.

Maar Alles komt goed klinkt een stuk beter.

Nou, en toen stond ik dus vanavond om tien voor zes voor de deur van de school.

Kwam er net een parttime parttime juf aanlopen, die de deur open deed met haar sleutel.

Mag ik met je mee naar binnen, vroeg ik vrolijk.

Nou, je bent wel te vroeg, hoor, zei ze snibbig.

Sorry, zei ik. Maar ik kom mijn kinderen ophalen van de bso.

Om zes uur begon in datzelfde gebouw de presentatie van het project over vroeger. Mijn ene dochter liep in een door een andere moeder genaaid jurkje uit grootmoeders tijd en mijn andere dochter droeg slippers want in de oertijd  liepen ze op blote voeten. Toen ik haar klasgenootjes in juten zakken, berenvellen en tijgerschorten zag lopen schoot me ineens iets te binnen.

Thuis liet ik haar het tijgerjurkje zien dat ik droeg toen ik nog jong was en maat 36 had.

Toen gaf ze me een oerknal.

Nou ja, dat had ze kunnen doen.