Het archief van de 'm/v' categorie

Aanvaard met nederigheid

zondag, oktober 12th, 2014

‘Wanneer hij klaar is met eten, ruim de tafel af en doe vlug de afwas.
Als je zelf kleine bezigheden hebt, doe ze zonder praten en storen, want zijn interessepunten zijn meestal belangrijker dan die van de vrouw.
Het ontbijt van je man is uiterst belangrijk als hij op een positieve manier zijn zware dagtaak moet aanvatten.
Als je een nachtcreme moet aanbrengen of krulspelden, wacht dan tot hij slaapt want het zou hem kunnen ergeren bij het zien van een dergelijk schouwspel net voor hij slaapt.
Als je man voorstelt te paren – Aanvaard met nederigheid maar houd steeds in het achterhoofd dat het plezier aan de man is besteed en veel belangrijker is dan dat van een vrouw.’

Deze fantastische tips voor een goede echtgenote komen uit een katholiek schoolboek voor de afdeling Huishoudkunde uit 1960.
Vrouwen hebben, 54 jaar later, geen klagen dacht ik zo.
Maar de mannen, ach, de mannen.
Die zagen hun hele wereldbeeld aan diggelen gaan sinds ze het maar moeten accepteren dat vrouwen niet meteen de afwas doen na het eten, met krulspelden in bed stappen of niet met nederigheid aanvaarden.
Ik stel voor dat alle goede echtgenotes vanavond uit – ja uit wat eigenlijk – uit respect of uit iets van medelijden hun nachtcreme pas op doen als hij slaapt.

En omdat je nooit genoeg adviezen kunt krijgen om een goede echtgenote te worden – nog eentje dan.
‘Als hij zijn orgasme bereikt is een beetje gekreun van jouw kant niet misplaatst, integendeel het zal hem overtuigen dat jij er ook plezier aan hebt beleefd.’

Goed gesprek

dinsdag, februari 11th, 2014

Zij: Je zegt nooit iets.
Hij: Dat komt omdat jij altijd zo veel praat.
Zij: Ik praat zoveel omdat jij nooit wat zegt.

Vechten

zondag, oktober 6th, 2013

De volwassenen aten met elkaar aan tafel. De vier kinderen zaten rond een klein tafeltje op de bank. Twee meisjes en twee jongens. Voordat ze naar buiten ging, waar het volgens haar lekker rustig was, klaagde mijn oudste dochter erover dat de twee jongens elkaar de hele tijd aan het schoppen en slaan waren. He jongens, zei ik, niet met elkaar vechten joh, dat hoort toch niet als je aan het eten bent?

Vanochtend las ik een opiniestuk over de ‘designsamenleving’ waarin ‘alles op orde moet zijn’ en ramen ingooien geen kattenkwaad meer is, zoals vroeger, maar een ‘delict’. Jongens lijden onder de ‘verjuffing’. Ze mogen niet meer vechten, niet meer in bomen klimmen, op school zijn vrouwelijke eigenschappen belangrijk, zoals samenwerken en ergens over praten, en afijn.
Ik werd er niet warm of koud van.

Het is immers jaren zo geweest dat mannen met hun jongensdingen de baas waren in deze wereld. Vrouwen mochten niet stemmen, moesten achter het aanrecht, werden niet aangenomen omdat jongens nu eenmaal liever samenwerkten met collega’s van hun eigen geslacht, ze kregen geen promotie omdat jongenseigenschappen belangrijker werden geacht.

Misschien is deze verandering nodig om de zaken een beetje recht te trekken.
En vechten in gezelschap, hou daar eens lekker mee op zeg.

Abseilen

zaterdag, augustus 24th, 2013

Ik zoek een man die me mijn hele leven kan blijven boeien, zei de vrouw aan het tafeltje naast ons.
En hoe ga jij je hele leven boeiend blijven voor een man, vroeg haar vriendin.
Daar zou je even stil van vallen.
Maar niet onze buurvrouw.
Ze riep: Ik bén heel boeiend. Wie heeft er bedacht om naar Nepal te gaan en naar Auschwitz? Dat heb ik allemaal bedacht! Ik wil iemand die ook dat soort dingen verzint. Die bijvoorbeeld zegt: we gaan Abseilen. Nee liever nog: we gaan dit weekend Abseilen, ik heb het allemaal al geregeld.

Voor ons ging de veerpont heen.
En weer.
Ik dacht aan de bestuurder van de veerpont. Die de hele dag mensen naar de overkant bracht. En morgen weer. En als hij thuiskomt dan heeft zijn vrouw gekookt. En morgen kookt hij misschien wel. Ze maken een wandelingetje, hij werkt in de tuin, zij gaat bij een vriendin een paar glazen wijn drinken. Als ze thuiskomt kijken ze samen nog even tv en dan vallen ze in elkaars armen in slaap, al is voor dat laatste wel een beetje geluk nodig.

Het leven is geen weekendje Abseilen.
Het leven is met een pontje heen en weer varen en hopen dat je elke keer de overkant haalt.

Bussemaker (2)

zaterdag, mei 11th, 2013

Sprookjes bestaan niet.
Behalve dan het verhaal van De kleren van de keizer.

Het stedelijk museum in onze stad kocht een schilderij van Jan Wolkers.
Ik geloof niet dat iemand durfde te zeggen dat het een groot geel vlak was.

Even graag houden we de mythe in stand dat het voor kinderen heel belangrijk is dat er om half vier een moeder thuis zit die met een kopje thee op ze zit te wachten.

Vrouwen waren thuis onmisbaar in de tijd dat ze minstens zes kinderen hadden, de was met de hand moesten doen, sokken moesten stoppen, kilo’s aardappelen moesten schillen en een half uur moesten lopen als ze iets wilden vertellen tegen een vriendin of familielid.

Er zijn nog altijd mensen die zeggen dat kinderen ontsporen, dik worden en volledig mislukken op school als de moeder niet de hele dag thuis is om voor ze te zorgen.

Nergens werken zoveel vrouwen parttime als in Nederland. En vermoedelijk wordt er in geen enkel land zo geklaagd over de combinatie van baan en gezin als in ons land.

De keizer rijdt voorbij in zijn koets en we praten elkaar allemaal na. Wat draagt hij mooie kleren!

Beste mensen, de keizer droeg helemaal geen kleren.
Don’t shoot the messenger.

Bussemaker

zaterdag, mei 11th, 2013

Minister Jet Bussemaker durft hardop te zeggen dat te veel vrouwen teren op hun man (in Trouw) en het regent reacties van vrouwen die het heel erg vinden dat ze dat doet.

Want och, hoe durft de minister te insinueren dat het niet heel belangrijk en zwaar is wat de vrouw thuis doet. Zoals de goede sokken voor iedereen klaarleggen, huiswerk maken, klokken of zoon of dochter de afgesproken ‘schermtijd’ niet overschrijdt, haar kinderen van hot naar her rijden, gezonde maaltijden op tafel zetten en zorgen dat alles recht ligt in laatje 33 van kast 4.

En als het ongeluk toeslaat en het huwelijk loopt stuk dan moet die man blijven betalen, want daar heeft de vrouw Recht op. Het allerergste zijn de types die jaren na de scheiding nog teren op het geld van hun ex, nauwelijks of niet meewerken aan een gezonde relatie tussen de vader en zijn kinderen, blijven klagen over wat ze is aangedaan en zuchten en steunen onder het zware werk dat ze thuis nog steeds doen, zoals de onderkant van stoelpoten schrobben.

Sommige vrouwen verdienen maar een recht.
En dat is het aanrecht.

De Directrice

zaterdag, april 6th, 2013

Hij pakte zijn telefoon uit zijn zak, keek wie er belde, trok een verontschuldigend gezicht, maakte een verongelijkt gebaar, en zei tegen ons: De Directrice.

De vrouw van een kennis mag een paar dagen niet praten vanwege problemen met haar stembanden. ,,Heerlijk rustig”, zegt hij.

Ook andere mannen hoor je vaak en veel klagen over de wil en wet van hun vrouwen.

Waarom?

Blijword-lijstje

woensdag, januari 23rd, 2013

Op www.welingelichtekringen.nl staat de uitslag van een onderzoek van een Britse supermarktketen. Die vroeg aan vrouwen waar zij het meest gelukkig van worden.

Dit is de top 10:

1. Spontane knuffel van de partner
2. Comfortabel ondergoed
3. Wanneer iemand vraagt of je bent afgevallen
4, Een cadeau kopen voor iemand
5. Dragen van sexy ondergoed
6. Het vinden van een koopje
7. Een bos bloemen krijgen
8. Een cadeautje krijgen
9. Iemand die je er jonger uit vindt zien dan dat je daadwerkelijk bent
10.Een compliment krijgen van een vreemde over je uiterlijk.

En verder in de intensblijword-top50lijst van vrouwen:

In een kledingstuk passen waarvan je dacht dat het te klein zou zijn
Schone tanden hebben
Uitverkoop in je favoriete winkel
Wanneer iemand tegen je zegt dat je kinderen goed zijn opgevoed
Nieuwe parfum kopen
Lunchen met vrienden
Een discussie winnen

De trein halen

donderdag, juli 12th, 2012

Marieke Hoogwout schrijft op haar blog een stukje over het feit dat mensen nog steeds anders aankijken tegen werkende moeders dan tegen werkende vaders.

Zelf heeft ze daar ook last van:
Op het schoolplein betrap ik mezelf er ook nog op, tegen wil en dank. Bij een moeder die in mantelpakje met laptoptas snel afscheid neemt van haar kind, voel ik in een reflex een lichte afkeuring over zo veel haast. (En als ik zelf die moeder ben, voel ik me schuldig). Maar bij een vader met stropdas en pak die precies hetzelfde doet, denk ik: “Ach wat leuk, dat zo’n drukke man toch de tijd neemt zijn kind weg te brengen.”

Ik ben zo’n moeder die haar kinderen voor het schoolplein afzet en nog snel een kus geeft, al draag ik dan geen mantelpakje en heb ik geen laptoptas. Ik moet wel de trein halen.

Schuldig voel ik me helemaal niet. Op de dagen dat ik niet met de trein naar mijn werk ga, breng ik ze naar de klas en dat vinden we alledrie heel leuk. Dat dat maar een enkele keer gebeurt lijkt me helemaal niet erg. Vooral ook omdat we onderweg op de fiets naar school van alles en nog wat bespreken.

De vrouwen die nog blijven nakletsen op het schoolplein omdat ze alle tijd hebben van de wereld, benijd ik niet. Al jaren vraag ik me af wat ze de hele dag doen en ik weet het nog steeds niet. Ik zou ook niet weten hoe het voelt als je zelf geen inkomen hebt en dat wil ik ook helemaal niet weten.

Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat het makkelijk is om een baan te hebben als moeder. Zelfs niet als je parttime werkt en zorgt.

(In een gewone gezinssituatie hebben werkende vaders het volgens mij wel gemakkelijker dan werkende moeders. Over vooroordelen gesproken.)

Behoeften

maandag, mei 28th, 2012

Onderweg, in de auto, was er op de radio een gesprek over liefde en relaties.

Ze zeggen dat mannen altijd denken aan seks, zei een mevrouw die er verstand van heeft.
Dat is ook zo, zei de mevrouw. Maar ze denken ook altijd aan voedsel, en drinken, en aan tijd voor zichzelf.
Mannen zijn gericht op hun eigen behoeften, terwijl vrouwen veel meer bezig zijn met de behoeften van anderen, vertelde de mevrouw die er verstand van heeft.

Ik dacht aan dat wat vrouwen vooral doen. Zeggen dat mannen hun sokken in de wasmand moeten gooien, vragen hoe laat ze thuis zijn, zeuren dat ze weer voor de tv hangen, zeggen dat ze eens met echte interesse moeten luisteren, in plaats van met geveinsde belangstelling.
Je luistert nooit, je bent er nooit, je doet nooit wat.

Ik geloof niet dat het dan erg gaat om de behoeften van anderen.