Van mijn collega’s mag ik niet meer zingen op het werk. Wat jammer is, want ik zing graag. Zij zeggen: jouw gezang is het ultieme middel om de meeuwen te bestrijden. Wat het verbod merkwaardig maakt, want de meeuwen krijsen zo hard voor onze ramen dat je je bij elk zakelijk gesprek met belangrijke relaties eerst moet verontschuldigen: nee, ik zit niet op het strand. Ik zit echt gewoon op kantoor.

Omdat het mij niet is gegund om te zingen achter mijn bureau, dicht ik er af en toe op los.

Op momenten die er toe doen gooi ik mijn alltime favorite eruit:

het leven is geen kattenpis

er gaat wel eens wat mis.

En als de nostalgie me aanvliegt, dan citeer ik een gedicht uit mijn jonge jaren:

Je was het einde

maar samen

kwamen

we niet verder dan het begin

Vandaag scheen de zon en het poetische in mij bracht het volgende boven: 

De zon, de zon

ik wou dat ik je vangen kon

De zon, mopperde een van de collega’s aan mijn blok, met de nodige dedain, de zon is een kokend hete bal, aangejaagd door kernfusies, van 1,3 miljoen kilometer omtrek, en die wil jij vastpakken?

Mannen en vrouwen, ze komen echt van een andere planeet.

Nu is er weer een onderzoek gedaan waaruit blijkt dat mannen vrouwen met kleine voeten aantrekkelijker vinden dan vrouwen met grote voeten.

Na de buik-, oor-, neus-, schaamlip- en borstverkleining krijgen we nu vast een nieuwe hype: de voetverkleining.

Ik geloof dat de wereld best een beetje gebaat zou zijn bij een verbod op dit soort onderzoeken.

Dat er binnen de lijnen 22 mannen lopen dat kan ik nog wel begrijpen, het is natuurlijk mannenvoetbal. Maar dat de vrouwen verder alleen maar een rol spelen op de tribune, of naast hun man op de bank, dat is toch wel het ultieme teken van de onvoltooide emancipatie.

Voetbal is een mannending en dat willen mannen graag zo houden. Dat begrijp ik wel, want ze hebben al zo veel vrouwen toe moeten laten in hun mannendingen.

Maar onzin is het natuurlijk wel.

In Amerika is voetbal een vrouwensport, het is in de ogen van mannen een watjessport vergeleken bij bijvoorbeeld American Football en ijshockey.

Het is bovendien belachelijk om te veronderstellen dat vrouwen minder ‘verstand’ hebben van voetbal. Je kent de regels, je ziet wat je ziet en op basis daarvan kan iedereen met hersens zijn of haar eigen oordeel vormen. Inzicht komen vrouwen ook niet tekort, de stelling dat vrouwen slechter zijn in wiskunde of schaken is allang achterhaald.

Het enige wat eigenlijk overblijft is dat mannen het leuk vinden om grapjes te maken over vrouwen en hun gebrek aan voetbalkennis. Ze vinden het leuk om tijdens de wedstrijd te zeggen: ,,Ik leg je de buitenspelregel straks wel even uit.” Of om voor de wedstrijd te zeggen: ,,Het enige wat mijn vriendin zometeen mag doen is bier voor me halen.”

Het zou voor de sfeer en onderlinge relaties in de elftallen helemaal niet gek zijn om een vrouw in de begeleiding te hebben. We weten allang dat gemeenschappen, organisaties, bedrijven, groepen en teams beter gedeien als er een goede mix is van mannen en vrouwen.

Het zou voor de praatprogramma´s op televisie ook een verademing zijn als er af en toe een vrouw aan tafel zou zitten. En dan niet een type als Yvon Jaspers, die met een onschuldig lief vrouwtjesgezicht iets gaat zeggen over de voetbalbroekjes die de voetballers dragen.

Maar ze durven niet, de programmamakers, of ze willen niet, want voetbal is nu eenmaal van hen en dat willen ze graag zo houden. Wat hebben ze anders nog?

Met een voldaan gevoel van de fijne werkdag stak ik de sleutel in het slot van de voordeur. Een dikke kus kreeg ik van mijn meisjes die lief televisie zaten te kijken. In de keuken stond mijn man. Nog een dikke kus. Of ik een glas wijn wilde.

Aan tafel namen we gezellig de dag door. We aten een caesar salade en pasta met zalm en yoghurt met aardbeien toe. Alles smaakte even heerlijk.

Terwijl mijn geliefde de tafel afruimde en de vaatwasmachine vulde las ik de krant. De kinderen speelden nog even in de tuin. Ik las ze voor, hij maakte koffie. Na nog een kwartiertje quality time met z’n vieren brachten we samen de kinderen naar bed. Daarna bedachten we in welk restaurant we morgen gaan eten. Doen we elke maand van de 170 euro aanrechtsubsidie die we krijgen van de overheid omdat hij geen inkomen heeft maar wel het huishouden op rolletjes laat lopen.

In werkelijkheid verliet ik het kantoor met buikpijn en een ooglid dat op mijn knieen hing van de hooikoorts. Ik fietste naar het huis van het vriendinnetje bij wie mijn oudste dochter speelde, daarna haalden we samen de jongste op bij de bso, toen gingen we boodschappen doen en fietsten we naar huis. Dat duurde bij elkaar een uur en een kwartier. Thuis de boodschappen opgeruimd, snel een salade gemaakt, stokbrood op tafel gezet, en sushi van de supermarkt en een quiche van de supermarkt. Dat noemen wij: meideneten. We aten en daarna ruimde ik de tafel leeg, veegde de kruimels van de vloer, ruimde de vaat op en bracht de kinderen naar bed.

Toen wilde ik voetbal gaan kijken maar ik viel op de bank in slaap en droomde dat ik een werkende moeder was met een huisman met aanrechtsubsidie.

Mooi nieuws! Mijn vriendje en ik hebben een contract getekend!

We hebben echt heel mooie afspraken gemaakt over het komende wereldkampioenschap voetbal.

De regels zijn dat ik tijdens de wedstrijden

alle hapjes en drankjes verzorg, nooit voor het beelscherm zal lopen, boodschappen zal doen, geen vragen stel over buitenspel of namen van spelers, elke opmerking die tegen mij wordt gemaakt respecteer, het huis brandschoon oplever voor aanvang van elke wedstrijd van het Nederlands elftal, de drank ruim vantevoren koel zet, minimaal twee keer een bittergarnituur verzorg, mannelijke kijkers niet tegenspreek, noch met ze in discussie ga, en alles doe wat me wordt gevraagd.

De ochtend na de wedstrijd zal ik de krant ongelezen op tafel neerleggen met een glas water en een vers gezet kopje koffie.

Elke dag lees ik de regels nog even door van het WK Contract 2010 – voor de vrouwelijke partner -. Een goede vrouw is haar afspraken immers trouw. Het stemt me gelukkig en tevreden dat ik een dienende rol kan spelen tijdens het wereldkampioenschap voetbal, met de auto het enige overgebleven terrein waarop de man het nog voor het zeggen heeft omdat vrouwen er nu eenmaal geen verstand van hebben. Niet van auto’s, niet van voetbal. En ze kunnen er trouwens ook niks van, niet van autorijden, niet van voetballen.

Nu ga ik wat extra huishoudgeld vragen voor een frituurpan, want met liefde alleen kan ik straks geen bitterballen bakken.

Las pas ergens dat vaak wordt gezegd dat mannen niet luisteren.

En dat dat klopt.

En dat dat is omdat ze het onderwerp waar het over gaat vaak niet interessant vinden.

Dat zou best kunnen.

Ik weet op dit moment geen interessanter onderwerp dan de vraag die mij al de halve ochtend kwelt:

Zat mijn witte spijkerbroek vorig jaar ook zo strak?

Als een organisatie of afdeling het moeilijk heeft, worden bijna altijd vrouwen ingezet op leidinggevende posities. Die moeten de zaak redden, als mannen niet meer durven of willen of kunnen. En als dat mislukt, lijkt het net alsof zij hebben gefaald. Ik wist het ook niet, maar zo is er behalve een glazen plafond dus ook een glazen afgrond.

Wij gingen tennissen.

Om tien uur. Op maandagochtend.

De zon scheen en we hadden veel zin.

Toen we aankwamen was er nog maar een baan vrij. Na een half uur moesten we van de baan af.

Er zijn tien banen op het tennispark. Het was maandagochtend. Het was tien uur.

Het krioelde van de vrouwen.

Dat zegt iets, al weet ik nog niet precies wat.

Waarom het gebeurde weet ik ook niet, maar ineens dacht ik aan de Deeltijd Plus Force werkgroep of zoiets waar Pia Dijkstra voorzitter van is en die stad en land afloopt om vrouwen te laten beseffen dat ze wat meer uren moeten gaan werken in de week. Dat gebeurt in opdracht van de overheid die ongetwijfeld behoorlijk wat geld steekt in deze campagne.

En nu ga ik de overheid adviseren om eindelijk eens wat te gaan doen aan het werkelijke probleem. En dat is dat veel te weinig mannen minder gaan werken als ze vader worden. Slechts een paar procent van de vaders zorgt een dag in de week voor de kinderen. Ze kunnen en willen geen vrij nemen omdat ze daar geen zin in hebben, omdat ze het niet stoer vinden, of omdat ze denken dat ze onmisbaar zijn. En ze blijven doodleuk zeggen dat het hun carriere schaadt.

Huppetee, aan de slag. En nu ik toch aan het adviseren ben: begin met een algeheel verbod op het vermaledijde papadag.

Het waren er twee, een voor hem en een voor mij, maar ze gingen allebei in een bakje en zo leek het alsof alles voor mij was.

Want ja, ik kon hem geen geschilde en in plakjes gesneden kiwi voorzetten, net nu ik in een artikel in Volkskrant Magazine (een oude, ik weet niet meer welke) had gelezen dat alle vrouwen dat doen. Hier! Man! Je FruitHapje! En die man die dan denkt: Weeeeeg! Meeeeeeens! Met! Dat! Fruit!

Ja, zeg, ik ben natuurlijk geen clichevrouwtje.

En ik begrijp die mannen wel, dat ze dat irritant vinden, dat gebetuttel met dat onstoere verse fruit.

Maar ja, je kunt wel van alles bedenken met je hoofd maar ondertussen zei alles maar dan ook echt alles in mij dat hij kiwi moest eten deze ochtend.

Dus heb ik het maar gewoon gezegd. Dat het heel erg belachelijk is dat alle vrouwen en ik vinden dat hun mannen ‘s ochtends fruit moeten eten.

Toen nam hij heel lief een paar stukjes kiwi.

En daarom ga ik zo zijn overhemd strijken.