Het archief van de 'opvoeding' categorie

De kwestie ouderavond

dinsdag, maart 6th, 2018

‘Er is vanavond ouderavond. Eerst komt de GGD en dan zijn er workshops over mobiele telefoons en een goed ritme van slapen, eten, leren en sporten en zo. Ik denk dat ik wel ga, want ik verdiep me al te weinig in de opvoeding van pubers.’

‘Je kunt er netwerken.’

‘Nee, ik bedoel dat het nuttig is omdat ik te weinig nadenk over dit soort dingen, veel minder dan andere ouders.’

‘Dat hoorde ik wel.’

‘O.’

‘Het enige dat kinderen nodig hebben is aandacht en liefde.
En dat krijgen ze van jou.’

Nu heb ik niet een vraag meer maar twee vragen. Moet ik naar de ouderavond gaan? En waarom denk ik dat ik moet gaan?

Zo’n ouder wil ik zijn, worden, blijven

woensdag, januari 31st, 2018

Met zo’n prachtige titel kan het al bijna niet misgaan. Call me by your name.
Langzaam worden we meegevoerd op het ritme van de muziek, met de prachtige beelden van Italie, de mooie lijven, de herinneringen uit de jaren tachtig, de sensualiteit die de lucht zwoel maakt – ik probeer poetisch te zijn, maar ik ben het niet, de film is het.

Er had iets meer diepgang in de gesprekken kunnen zitten, in de karakters meer ontwikkeling, maar misschien is het wel zo mooi omdat het is wat het is.
Of misschien is het karakter van de vader en de moeder genoeg. Ouders die hun kind zo zichzelf kunnen laten zijn, hem op gepaste afstand steunen, hem zijn eigen weg laten gaan, zonder oordeel, met zoveel liefde.
Die karakters.
En dat gesprek van die vader.

Onthoud – onze lichamen en harten zijn ons maar een keer gegeven. En voor je het weet is je hart versleten, en kom je op het punt waarop niemand meer naar je lichaam kijkt, laat staan er dichtbij wil komen. Nu heb je verdriet. En pijn. Doe niet net alsof het er niet is, want daarmee doe je alsof ook de vreugde die je hebt gevoeld er nooit is geweest.

De zoon – Elio, call me by your name – doet niet alsof het verdriet er niet is, de hele lange aftiteling lang.
Achter me hoor ik iemand huilen.
Ik denk alleen maar: zo’n ouder wil ik worden, zijn, blijven.

Kinderen die hun ouders bewonderen

zaterdag, januari 27th, 2018

Dit lees ik ergens. ‘How to be trusted, respected and admired by your kids’.
Toevallig ken ik degene die het heeft opgeschreven.
Ze woont buiten Europa.
Ik weet niet of het een language-ding is, mail ik haar, of iets cultureels, of iets persoonlijks. Maar ik geloof niet dat het mijn streven is dat mijn kinderen mij bewonderen.

Zij mailt terug dat het in haar cultuur heel belangrijk is, dat je kinderen je bewonderen. En ze is heel benieuwd waarom ik dat niet wil.

Ik weet het ook niet precies, het heeft iets benauwends.

‘Vind jij het goed als kinderen hun ouders bewonderen’, vraag ik aan mijn jongste dochter.
‘Bewonderen’, zegt ze. ‘Nee, iemand als Obama of zo, die bewonder je.’
‘O ja’, zeg ik. ‘Iemand die iets bijzonders heeft gepresteerd. En je kinderen opvoeden is op zich best een prestatie, maar dat doen zoveel mensen.’
‘Dat zeg ik’, zegt ze.
She is always right.

‘Vind je het wel leuk als ik jou bewonder?’
‘Neeeeeee.’

Ik zal mailen dat het in onze genen zit.

I am not afraid

dinsdag, januari 16th, 2018

Er stond een interview met Louis van Gaal in Volkskrant Magazine.
‘Ik ben eigenlijk soft en Truus is hard’, zegt hij. Truus is zijn vrouw. Ik geloof het.

Louis van Gaal draagt altijd een stropdas. ‘Hoeveel mensen lopen er nog met een stropdas rond? Ik loop met een stropdas rond.’

Een mens mag zelf beslissen hoe hij zich kleedt, vindt Van Gaal, en met grote tatoeages van voetballers heeft hij geen probleem. Memphis Depay heeft een grote leeuw op zijn rug – ‘helemaal niet erg’.

En als uw dochters ineens een enorme tatoeage zouden laten zetten, vraagt de interviewster. ‘Meteen: Dat doen ze niet. Dat komt door hun opvoeding. Daar geloof ik heilig in.’

Een tijdje geleden vertelde mijn jongste dochter dat ze een tatoeage op haar enkel wil, een papieren vliegtuigje misschien, dat staat voor vrijheid. Inmiddels is ze van gedachten veranderd, ze wil liever de tekst I am not afraid. Ik smolt een beetje. Misschien gaat ze nooit een tattoo nemen, maar het is nu al de mooiste die ik ooit heb gezien.
I am not afraid.

Liever een kind met zo’n tattoo dan een man met een stropdas, dacht ik toen ik het interview had gelezen.

Ik denk dat Louis mij ook best hard vindt.

Wakker worden in een rozenperkje

dinsdag, januari 9th, 2018

Het ging erover dat mensen die uit een harmonieus gezin komen het vaak moeilijk vinden om hun eigen behoeften te uiten en om voor zichzelf op te komen. En dat het soms lastig voor ze is om ruzie te maken of om met ruzies om te gaan.

We hadden supervisie, een onderdeel van de ‘verdiepende’ vervolgopleiding voor coaches die ik doe. We bespraken onze levensverhalen en analyses om onszelf beter te leren kennen. Als je coachgesprekken voert, neem je jezelf immers heel erg mee. Dat wat je doet of zegt, moet niet over jou gaan. Je moet voorkomen dat je bijvoorbeeld ongemerkt afkeurend of kritisch reageert op iemand die heel erg boos is, omdat je zelf niet van boosheid houdt. Om maar wat te noemen.

Nogal bezorgd dacht ik aan de harmonieuze situatie waarin mijn dochters opgroeien. Dat ik zelf helemaal niet tegen drukte kan, zodat ik al half overspannen reageer als ze een klein beetje zitten te klieren, wat al bijna nooit voorkomt. Ik vroeg me af of zij wel hun eigen behoefte kunnen uiten, en wat ik anders zou moeten of kunnen doen.

Een troostende gedachte is dat er altijd wel wat is, uit welk soort gezin je ook komt. Dat de meeste kinderen uit harmonieuze gezinnen en uit alle andere soorten gezinnen gelukkig vrij goed functionerende volwassenen worden. En vooral ook dat als je ergens last van hebt, dat dat ook met jezelf heeft te maken. En dat je er bijna altijd zelf wat aan kunt doen. En dat het totaal niet erg is als je daar een beetje hulp bij nodig hebt. Zelf zie je immers niet altijd in welk patroon je zit, of aan welke overtuigingen je zo vast zit, dat het moeilijk is om te veranderen.

En vooral bedacht ik me dat het goed is om te beseffen dat het leven nu eenmaal geen fanfarekorps is en dat het fijn is dat ik me nu bewust ben van de ‘risico’s’, dat ik even werd wakkergeschud in het rozenperkje waarin ik soms lig te slapen. En dat er geen rozen zonder doornen bestaan.

Opvoeding

zondag, november 30th, 2014

We hebben het over hoe mensen opvoeden en over hoe ik opvoed en mijn gedachten dwalen af –
opvoeden is een onderwerp waar je niet over uitgedacht raakt en op de vraag wat een goede opvoeding is krijg je nooit antwoord – al was het maar omdat een zogeheten goede opvoeding geen garantie geeft op een geslaagd leven of op geluk.

Maar wat vind jij dan een goede opvoeding, vraag ik.
Je moet de opvoeding aanpassen aan hoe het kind is, is het antwoord.

De grootste wijsheden vind je meestal op onverwachte plekken.
Op de achterbank van de auto bijvoorbeeld, waar dan je dochter van 10 zit.

Sint Maarten (2)

woensdag, november 12th, 2014

Onze kinderen komen werkelijk om in de snoep, ze krijgen het overal, van iedereen, altijd, ze krijgen het niet op, het is te veel, het is slecht, ze krijgen er een slecht gebit van, ze worden er dik van, ze moeten constant zoet gehouden worden en wat doen we?
We blazen een oude traditie nieuw leven in en gaan gezellig met de kinderen en grote tassen en lampions in het donker langs de deuren om nog meer snoep op te halen.
Kappen met die onzin.

– Dit schreef ik op 11 november 2008. En gisteravond wilde ik het weer schrijven –

Schermtijd

maandag, oktober 20th, 2014

Soms ben ik haar kwijt, dan zit ze op de trap.
Ze doet het overal, altijd. Tijdens het tandenpoetsen, als ze haar schoenen aantrekt, bij het ontbijt.
Vaak is ze daardoor te laat.
Meestal ben ik haar ook kwijt als ik haar gewoon zie.
Ze hoort me niet, ze wil me niet horen.
Ze zegt: Ma-am.

Er zijn huizen waarin kinderen ‘schermtijd’ hebben. Langer dan de afgesproken tijd mogen ze niet met hun telefoon spelen, op de iPad of achter de computer. Ouders doen dat omdat hun kinderen anders te weinig beweging hebben, omdat ze denken dat lezen of gamen of filmpjes kijken niet goed voor ze is en vooral ook omdat het a-sociaal is. Met kinderen die op een of ander scherm turen is het moeilijk communiceren.

Aan schermtijd doe ik niet.
Aan leestijd trouwens ook niet.

Hoewel mijn jongste dochter heel vaak niet hoort wat ik zeg, ergens ‘geen tijd’ voor heeft of niet wil praten.
Ma-am, ik zit nu te lezen, zegt ze dan.

Eerzaam ouderschap

vrijdag, februari 21st, 2014

Andrew Solomon interviewde ruim driehonderd ouders van kinderen met een ernstige afwijking, en schreef daar een boek over, ‘Ver van de boom’.
De Volkskrant sprak met de Amerikaanse schrijver, die onder meer logeerde bij de ouders van Dylan Klebold, een van de twee leerlingen van Columbine High School, die samen twaalf scholieren en een docent dood schoten.
,,Helaas is eerzaam ouderschap geen garantie voor deugdzame kinderen”, zegt Solomon.
De verwachting dat hij na het gesprek meer zou begrijpen van de onbegrijpelijke daad van de zoon kwam niet uit. De ouders vond hij ‘prettig en intelligent’, hun zoon was ook ‘lovable and loved’, het was een van de gezinnnen waar hij ‘graag’ deel van uit zou willen maken. De buitenwereld houdt de ouders verantwoordelijk, stelt hij. ,,Maar met het verhaal van de Klebolds in mijn achterhoofd weet ik dat het iedereen kan overkomen.”

Solomon constateert dat ouders altijd de schuld aan zichzelf geven, als hun kinderen in de problemen komen. ,,We denken dat we in staat moeten zijn te voorkomen dat het ongelukkige kinderen worden, die anderen ongeluk bezorgen. Het is niet zo dat we dat kunnen, maar we hebben wel het gevoel dat het zo zou moeten zijn.”

Ik moest denken aan ouders die euforisch uitroepen dat hun opvoeding geslaagd is als hun kinderen geslaagd zijn. Die graag met de eer strijken, als hun kinderen het goed doen. Alsof het hun verdienste is, alsof zij het allemaal veel beter doen, alsof zij niet ook een (veel) groter portie geluk hebben dan de buren, die een autistisch kind hebben, of een zoon met verkeerde vrienden, of een dochter die geen zin heeft in een vervolgopleiding.

De middelbare

woensdag, januari 15th, 2014

Gisteren was ze er nog niet en nu gaat ze al bijna naar de middelbare school.
Het leek me altijd een moment waar je tegenop moest zien – de grens over tussen kind en tiener, weer een stap verder van je weg, het afscheid van een tijdperk.

Maar zo voelt het niet.

Ze is elf en ze is zichzelf geworden.
Ze is bijna even groot als ik.
Ze is gegroeid en ze ontgroeit de basisschool.
Alles is heel gewoon.

Behalve dan de richting van de volgende stap.
Volgende week is er een adviesgesprek met de juffen en dan zijn er open dagen op de middelbare scholen.
Zij weet het nog niet en ik weet het eigenlijk wel. Of misschien weet zij het ook wel, maar weet ze het anders dan ik.

Je gaat echt wel naar de school waar jij naar toe wilt, zeg ik tegen haar.
‘Zo’n belangrijke beslissing laat je toch niet over aan een 11-jarige”, zegt de vader van oudere dochters tegen mij.

Tja, dat weet ik dan weer niet.