Het archief van de 'opvoeding' categorie

woensdag, december 18th, 2013

Misschien moet ik lid worden van de bibliotheek, zei ik. Want ik had nog nooit het beroemdste opvoedboek gelezen van de ook al zo beroemde Amerikaanse kinderarts Benjamin Mclane Spock, beter bekend als dr. Spock.

Ik heb het, zei de medemoeder bij wie ik was, en ze haalde het zo uit haar kast.

Ik sloeg de bestseller open – de zoveelste uitgave van Baby and Child Care, oorspronkelijk gepubliceerd in 1946, volgens mij lang voordat de opvoedpaniek uitbrak, en las:

, , Hecht niet te veel waarde aan alles wat de buren zeggen en raak niet te zeer onder de indruk van wat deskundigen beweren. Durf op uw eigen gezonde verstand te vertrouwen.”

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 218 user reviews.

zaterdag, oktober 19th, 2013

Er is dus een nationale halfzesregel.
(Ja, duh, alsof er geen gekkere dingen bestaan.)

De nationale halfzesregel houdt in dat alle kinderen, in elk geval de kinderen die op de basisschool zitten, tot half zes ’s avonds niet achter de televisie of computer mogen zitten. , , Maar naar buiten!”

De nationale regel staat op het twitteraccount van Steven Pont, hij is ontwikkelingspsycholoog, schrijft columns over opvoeden voor allerlei bladen en heeft ruim 14.000 volgers. Hij is dus stukken verder dan ik, zullen we maar zeggen. Hij is ook van de duidelijkheid:

STEUN DE NATIONALE HALF ZES REGEL VANDAAG NOG!!! Kinderen vanaf nu tot half zes ’s avonds GEEN televisie of computer, maar naar buiten!! RT!

Mijn kinderen zijn vandaag bij hun vader, maar anders had ik ze natuurlijk snel naar buiten gestuurd. De jongste zou met een dikke jas op het schommelbankje in de tuin een boek gaan zitten lezen en de oudste zou tegen de schuur gaan hangen met haar zieligste gezicht: wat doe je me aan?
Ik zou dan de schuifdeur opentrekken en zeggen: nee naar buiten is niet in de tuin! Naar buiten is naar buiten! Ga spelen, rennen, vliegen, opstaan!
Verder reikt mijn fantasie niet, maar dat er gekke dingen zouden gebeuren – iets met opperste verwarring – dat is wel zeker.

Mijn dochters zijn niet van het buiten spelen. Ze zijn van het lekker thuis zitten met een boek of tijdschrift of make up spullen of potloden en een pen en papier en het liefst zitten ze met de iPad of het Macbook en ze kijken ook graag tv. Ze zijn zelden vervelend en vervelen zich nooit. Ze fietsen elke dag naar school (ruim tien minuten), ze spelen buiten in de pauzes (twee keer), ze zitten op paardrijden, op volleybal en op voetbal en ze hebben twee keer in de week gym met de klas. Na een lange schooldag mogen ze van mij thuis lekker doen wat ze willen.

Ik moet er zelf trouwens ook niet aan denken dat ik tot half zes niet achter de computer of op mijn iPhone mag. Maar goed, nu overdrijf ik enorm natuurlijk, want in de nationale halfzesregel staat he-le-maal niet dat je als ouders het goede voorbeeld moet geven.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 249 user reviews.

woensdag, oktober 9th, 2013

Hem moet je in de gaten houden, zei de juf van groep 1.
Hij loopt steeds weg.

‘Loop jij met hem’, vroeg ik aan de grootste jongen van het groepje kinderen met wie ik mee op vossenjacht ging. Twee keer lagen ze op de grond. De kleinste had de grootste omver getrokken.
Een kleine viking is het, dacht ik, met onvermoede krachten, een ongeleid projectiel, dat je geen minuut uit het oog kunt verliezen.

Mijn jongste dochter was op haar partijtje na een half uur in tranen uitgebarsten. Ze had er niet bij stilgestaan dat een groep meisjes van 9 zoveel drukte kan maken. Aan mij wilde ze het wel uitleggen. , , Kijk, wij zijn heel rustig”, begon ze haar verhaal.

Ik dacht aan het jongetje uit groep 1.
En aan zijn moeder.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 245 user reviews.

zondag, oktober 6th, 2013

De volwassenen aten met elkaar aan tafel. De vier kinderen zaten rond een klein tafeltje op de bank. Twee meisjes en twee jongens. Voordat ze naar buiten ging, waar het volgens haar lekker rustig was, klaagde mijn oudste dochter erover dat de twee jongens elkaar de hele tijd aan het schoppen en slaan waren. He jongens, zei ik, niet met elkaar vechten joh, dat hoort toch niet als je aan het eten bent?

Vanochtend las ik een opiniestuk over de ‘designsamenleving’ waarin ‘alles op orde moet zijn’ en ramen ingooien geen kattenkwaad meer is, zoals vroeger, maar een ‘delict’. Jongens lijden onder de ‘verjuffing’. Ze mogen niet meer vechten, niet meer in bomen klimmen, op school zijn vrouwelijke eigenschappen belangrijk, zoals samenwerken en ergens over praten, en afijn.
Ik werd er niet warm of koud van.

Het is immers jaren zo geweest dat mannen met hun jongensdingen de baas waren in deze wereld. Vrouwen mochten niet stemmen, moesten achter het aanrecht, werden niet aangenomen omdat jongens nu eenmaal liever samenwerkten met collega’s van hun eigen geslacht, ze kregen geen promotie omdat jongenseigenschappen belangrijker werden geacht.

Misschien is deze verandering nodig om de zaken een beetje recht te trekken.
En vechten in gezelschap, hou daar eens lekker mee op zeg.

Average Rating: 5 out of 5 based on 269 user reviews.

vrijdag, september 6th, 2013

Hun dochter zit op paardrijden, op vrijdag, aan het einde van de middag.
Maar ze komt zo moe terug dat ze daarna nergens zin meer in heeft, zegt haar vader.
Ja, dan denk je, we gaan gezellig ergens eten en dan is ze te moe, zegt haar moeder.
Als het zo blijft, dan moet ze er maar vanaf, zeggen haar ouders.

En nu komt het ergste:
dit is een waar gebeurd verhaal.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 164 user reviews.

dinsdag, augustus 27th, 2013

We gingen een jaar of veertig terug in de tijd, naar het grote zwembad met de bobbelige zwembadblauw geverfde randen en de startblokken en de hoge duikplank en de grote ligweide, de bakjes patat en de rijen kleedhokjes.
Naast ons streken twee Filipijnse vrouwen neer met echte pannen met eten.
De lucht zinderde van de puberhormonen.

Aan de andere kant van ons zat een gezin – vader, moeder, zoontje van een jaar of twee, dochtertje van een jaar of vier – en wat vrienden. Ik maak me nu al zorgen over mijn dochter, zei de vader. Over mijn zoon niet. Ook al heeft hij tien vriendinnen tegelijk. Dan zeg ik alleen maar: goed werk, jongen.

Ik dacht aan de zorgen die mensen hebben over de zogeheten feminisering van de maatschappij waardoor kinderen te weinig door vaders worden opgevoed waardoor jongens geen echte mannen zouden worden en zo voort en zo voort.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 151 user reviews.

woensdag, juni 26th, 2013

Er is iets heel ergs gebeurd, zegt ze.
Het is uit tussen A en B, raad ik.

Vaak zag ik A om B heen dartelen, met een trotse blik in haar ogen tegen hem praten. Tijdens een uitje van de klas zat ze bij B op schoot.

A is zeker erg verdrietig, zei ik.
Verdrietig en stil, zei mijn dochter.
Maar ik vind dat ze er beter mee omgaat dan C en D, want die maken nu de hele dag ruzie met elkaar. Ze kunnen gewoon niet meer normaal tegen elkaar doen.

Vorige week zaterdag stonden er in Volkskrant Magazine schrijnende verhalen van ogenschijnlijk normale vaders die hun kinderen niet of nauwelijks meer zien. De andere kant kennen we niet, maar ik vermoed dat daar veel woede, wrok en wraak huist.
Het zijn de verhalen van de C’s en de D’s.

Lessen in liefde, in het verlies van liefde, in vergeven, vergeten, de ander in zijn waarde laten, je eigen waardigheid niet verliezen, elkaar respecteren, niet oordelen. Ze lijken mij nuttiger dan de namen leren van oude Romeinse schepen, waar niemand het ooit nog over heeft.

Average Rating: 5 out of 5 based on 191 user reviews.

zondag, april 7th, 2013

Mijn buren spreek ik nooit, maar ik weet wel veel van ze.
Vandaag hebben zij een nieuwe regel ingesteld.
Wie beneden is, mag geen spelletje doen op zijn telefoon.
Als we samen beneden zijn, dan zijn we met elkaar, en niet mensen die allemaal naar hun schermpje staren, zei de vader.
En als er tegen de kinderen wordt gepraat terwijl ze televisie kijken, dan worden ze geacht de spreker of vragensteller aan te kijken en antwoord te geven.

Zelf moet ik er niet aan denken dat ik beneden geen spelletjes meer mag doen op mijn iPhone.
We doen hier ook niet aan een maximale tijd die je achter de tv en de laptop mag doorbrengen, wat in meer geregelde en verantwoord georganiseerde huishoudens wel “schermtijd” wordt genoemd.
Wel zet ik pardoes de tv uit als ik twee keer heb gezegd dat we gaan eten en ze staren nog altijd wezenloos naar de beelden. Maar dat noem je geen regel.

In de Volkskrant staat een recensie over een boek over de sociale media als grote afleider voor kinderen, Focus heet het. Over kinderen die whatsappen en twitteren en tegelijkertijd Franse woordjes leren en dat we eerst dachten dat de nieuwe generatie dat allemaal zo goed kon, dat multitasken, en dat dat toch helemaal niet zo blijkt te zijn. De Franse woordjes blijven zo niet hangen.

Het advies in het boek is dat je erover moet praten met je kinderen. Dat je ze vragen moet stellen, over groepsgedrag en hun manier van leren bijvoorbeeld, zodat ze zich serieus genomen voelen.
‘Een nuttig en amusant boek’, vindt de recensente het.
Het lijkt mij ook een heel fijn boek.
Vooral omdat er schijnbaar niets in staat over het goede voorbeeld dat ouders dienen te geven.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 150 user reviews.

donderdag, januari 17th, 2013

Minister Plasterk zegt dat ouders hun kinderen strenger moeten opvoeden om geweld tegen hulpverleners en anderen te voorkomen.
Meteen ontstaat er een discussie over opvoeden in het algemeen.

En die discussie is zinloos.
Ouders die ervan overtuigd zijn dat kinderen regels nodig hebben, zijn het er helemaal mee eens dat er strenger moet worden opgevoed.
Ouders die geloven dat je kinderen zoveel mogelijk vrij moet laten zijn het er totaal niet mee eens.

En zo blijft iedereen in zijn eigen kamp en schuift niemand een meter op, omdat alle ouders overtuigd zijn van hun eigen gelijk of geen idee hebben hoe ze het anders moeten doen.

Average Rating: 5 out of 5 based on 271 user reviews.

maandag, november 19th, 2012

Zijn naam moest ik opzoeken, want die was ik alweer vergeten.
Tim Ribberink was het, de jongen die zelfmoord pleegde omdat hij voelde dat hij overal en altijd werd gepest.
Over een paar weken of een paar maanden gebeurt er weer iets waardoor we allemaal zeggen dat pesten heel erg is.
En dan vergeten we het weer.

Hartverscheurende verhalen lees je soms over kinderen die worden gepest, over volwassenen die zijn gepest, van ouders van gepeste kinderen.
Achter ieder gepest kind staan minstens twee pesters.
Maar verhalen over pesters lees je nooit.
Verhalen over ouders van kinderen die pesten hoor je ook nooit.

Alsof ze niet bestaan.
En zolang zij niet bestaan, of niet durven te bestaan, blijft het pesten bestaan.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 155 user reviews.