Het archief van de 'persoonlijk' categorie

woensdag, januari 31st, 2018

Met zo’n prachtige titel kan het al bijna niet misgaan. Call me by your name.
Langzaam worden we meegevoerd op het ritme van de muziek, met de prachtige beelden van Italie, de mooie lijven, de herinneringen uit de jaren tachtig, de sensualiteit die de lucht zwoel maakt – ik probeer poetisch te zijn, maar ik ben het niet, de film is het.

Er had iets meer diepgang in de gesprekken kunnen zitten, in de karakters meer ontwikkeling, maar misschien is het wel zo mooi omdat het is wat het is.
Of misschien is het karakter van de vader en de moeder genoeg. Ouders die hun kind zo zichzelf kunnen laten zijn, hem op gepaste afstand steunen, hem zijn eigen weg laten gaan, zonder oordeel, met zoveel liefde.
Die karakters.
En dat gesprek van die vader.

Onthoud – onze lichamen en harten zijn ons maar een keer gegeven. En voor je het weet is je hart versleten, en kom je op het punt waarop niemand meer naar je lichaam kijkt, laat staan er dichtbij wil komen. Nu heb je verdriet. En pijn. Doe niet net alsof het er niet is, want daarmee doe je alsof ook de vreugde die je hebt gevoeld er nooit is geweest.

De zoon – Elio, call me by your name – doet niet alsof het verdriet er niet is, de hele lange aftiteling lang.
Achter me hoor ik iemand huilen.
Ik denk alleen maar: zo’n ouder wil ik worden, zijn, blijven.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 209 user reviews.

maandag, november 24th, 2014

Je loopt er gewoon naar binnen en dan vraag je het, zegt hij.
Ja, als ik goed was in verkopen, dan was ik wel verkoper geworden, zeg ik.

Als je een boek schrijft, dan denk je aan goede gedachten en aan mooie zinnen, aan wat je wilt zeggen en hoe het eruit moet zien. Ik probeerde het mooiste te maken wat ik kon maken. En dacht ook vaak aan de woorden van Paulo Coelho – dat boeken er niet zijn om te laten zien hoe intelligent je bent, maar om je ziel te laten zien.

En toen ik het boek in mijn handen had, met mijn ziel erin, toen begon het pas.
Hoe iedereen het zou vinden.
Wie het zou gaan lezen.
Of iemand het zou gaan kopen.

Omdat niets vanzelf gaat, schrijven de uitgever en ik boekhandels aan en we versturen persberichten. Ik mail mensen die ik ken bij kranten en bladen en tv-programma’s, bied me aan bij bibliotheken en scholen om lezingen te geven.

Ik stap uit mijn comfort zone, wat veel interessanter klinkt dan: ik doe dingen waar ik niet goed in ben en die ik helemaal niet goed kan.

Meestal hoor ik niets terug.

Bij de grote boekhandel in mijn stad moet ik gaan vragen of ik er misschien een activiteit kan doen. Een interactieve lezing, of stukjes voorlezen.
De uitgever heeft me verteld dat deze winkel drie boeken heeft besteld, wat ik best weinig vind.
Maar.
Je loopt er gewoon naar binnen en dan vraag je het.
Binnen ligt een stapeltje van drie boeken.
Ik loop gewoon weer naar buiten.

Het is gemakkelijker om te geven dan om te nemen. Het is gemakkelijker om te antwoorden dan om te vragen.

Thuis bedenk ik dat ik eigenlijk aan mensen die ikvinylyv – het geheim van onvolmaakt gelukkige ouders lazen, moet gaan vragen of ze misschien een recensie willen plaatsen op ako.nl of op bol.com. Of op de facebookpagina van ik vin y lyv.

Maar ik schrijf liever een stukje.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 180 user reviews.

vrijdag, november 14th, 2014

Het is er!

ikvinylyv!

Volmaakte mensen bestaan niet. Volmaakt geluk bestaat ook niet, en al helemaal niet altijd en overal en happily ever after. Waarom stellen ouders dan toch zulke onhaalbaar hoge eisen aan zichzelf (en aan hun kinderen)?

Ik vin y lyv – ik vind je lief – gaat over het geheim van onvolmaakt gelukkig ouderschap. Over hoe je dat kunt vinden en zien en invullen.
Door jezelf je eigen zin te geven, en soms juist helemaal niet.
Door niet te proberen alle ballen in de lucht te houden, maar er eentje te laten vallen. Of twee.
Door de wereld, en jezelf, te zien door de ogen van je kinderen.
Door op een knalroze of felblauwe wolk te klimmen of door relaxed in een hangmat te gaan liggen.

Door te blijven wie je was –
en door je kinderen te laten worden wie ze zijn.

Met mooie observaties, grappige anekdotes en scherpe kanttekeningen beschrijft journaliste Janet van Dijk, moeder van twee dochters, het geheim van het onvolmaakt gelukkige ouderschap.
Want dat bestaat gelukkig wel.

ikvinylyv is uitgegeven door Uitgeverij Reunion (www.uitgeverijreunion.nl) en te koop in de boekhandels. Het boek kost 15 euro.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 219 user reviews.

vrijdag, oktober 24th, 2014

Op de middag dat het boek naar de drukker ging belde de uitgever om nog een laatste dingetje door te spreken.
Mijn oudste dochter zat beneden huiswerk te maken.

Toen we hadden opgehangen zei ze dat ik wel tien keer had gezegd: ‘ik vind het zo spannend want straks vindt iedereen het niks’ en dat ze had geteld hoe vaak ik ja had gezegd en bij de 300 was gestopt.

Ze zeggen vaak dat je zo veel leert van je kinderen en meestal kijk ik dan een beetje suffig, want ik weet nooit wat ik leer van mijn kinderen, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik het niet wil weten, want het is zo’n cliche. Zo van: iedereen zegt het, dus het zal wel waar zijn.

Maar gelukkig had ik die middag wel van mijn dochter geleerd dat het maar eens uit moest zijn met steeds maar datzelfde gezeur.
Ja!

Average Rating: 5 out of 5 based on 188 user reviews.

zondag, augustus 31st, 2014

Minstens drie keer wilde ik het hele document in de prullenbak te gooien.
Weg ermee. Slaat nergens op.
Wie denk ik wel dat ik ben dat ik een boek kan schrijven over ouderschap.
Het is helemaal niet goed, het is hartstikke slecht.
Weer een waardeloze kamikaze-actie die alleen maar geld kost, en alles kost alleen maar geld terwijl ik nul, nul, nul, nul, nul uitzicht heb op enig inkomen, ever, ever, ever.

Er is maar een ding dat je droom onmogelijk maakt en dat is de angst om te mislukken, zegt Paolo Coelho.

In mijn telefoon zit een foto van een opmerking die de uitgever schreef, ergens in de kantlijn van het manuscript.
, , Als je je nou nog eens afvraagt wie jij wel denkt dat je bent om dit te schrijven: nou, degene met het grote talent om dit soort briljante short story’s op te tekenen.”

Het is gemakkelijker om toe te geven dat je twijfelt dan om te zeggen dat je trots bent.

Begin november komt het boek uit.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 202 user reviews.

zondag, juli 6th, 2014

Toen ik een paar weken geleden weer op een tweesprong stond en uren lag te twijfelen over welke weg ik moest nemen, toen kwam het antwoord toch vanzelf.
Ik wilde niet de oude, bekende weg die terugging naar waar ik al was geweest, ik wilde mijn eigen weg volgen en die zou leiden naar mooie dingen. Als in: mooie dingen maken.

Net heb ik iets gemaakt, en ik vind het mooi.
Veel mooier kan ik het niet maken.

Maar wanneer kun je zeggen: dit is mooi?
Is het mooi als je het zelf mooi vindt?
Of moet je dat oordeel over laten aan kenners, en wie zijn dat dan?
Misschien is het pas mooi als hele volksstammen het mooi vinden.
Van – dit is mooi omdat ik het mooi vind – kun je immers niet leven.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 289 user reviews.

vrijdag, juni 6th, 2014

Televisie kijk ik niet of nauwelijks en ik let ook niet echt op wat er op televisie is.
Maar als ik de wat zalvende stem hoor van de mevrouw die second love aanprijst, dan weet ik het wel. Dan staat de tv op een sportzender.

Er zitten vast te veel gelukkig getrouwde vrouwen en te weinig gelukkig getrouwde mannen op second love.

Second love – de datingsite voor iemand erbij – is omstreden.
Van mij mag het bestaan.
Maar het idee dat het er is maakt me een soort somber.

Laat me los als je niet meer genoeg hebt aan mij alleen – en ga.
Laat me los en ga als je hart bij en van en voor een ander is.
Blijf niet bij me omdat de ratio zegt dat dat beter is – want daar geloof ik niet in en niets van.

Ga niet op second love – ga voor de first love – wie dat ook is.

Let it be me.

Average Rating: 5 out of 5 based on 175 user reviews.

donderdag, juni 5th, 2014

Het was hier stil.

In mijn Macbook zit een map die ‘boek’ heet.
Het is van een vrij afstandelijk stuk tekst een dierbaar document geworden.
Paolo Coelho zegt dat je een boek moet schrijven om je ziel te laten zien.

Zometeen stuur ik het op.

Ik weet niet veel, ik twijfel wel veel.
Over alles.
Maar ik durf best te denken dat als je een beetje fan bent van dit weblog, dat je dan het boek…

Welnu, ik hou u op de hoogte.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 250 user reviews.

woensdag, februari 12th, 2014

Op een dag wist ik het: ik heb adhd in mijn hoofd.
Het liefst zou ik een ideeenbureau oprichten en de hele dag plannen maken.
Die anderen dan uitvoeren.

Maar mijn lijstje met wat ik wil worden is al zo lang.

Ik ben er wel trots op, op die ideeenmachine in mijn hoofd.

‘O, dat hebben heel veel mensen’, zegt iemand tegen me.
‘Ideeen verzinnen is ook niet zo moeilijk. Het is veel moeilijker om een idee uit te voeren.’

Maar in mijn hoofd heb ik ze al uitgevoerd, probeer ik nog.
Het helpt niet.
Twee benen. Grond.

En wat er overblijft staat ook al niet op mijn lijstje van dingen die ik wil worden.
Een werkloze huisvrouw.
Met een compleet nutteloze en overbodige ideeenfabriek in haar hoofd, dat dan weer wel.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 285 user reviews.

zondag, januari 5th, 2014

Sinds de vroege uren van nieuwjaarsdag heb ik niet meer gerookt.
Ik eet nog steeds oliebollen en andere dingen waar je nog dikker van wordt.
Mijn lieve dochters maken me trots, steeds trotser.
You make me happy, zeg ik tegen de man die me vasthoudt.

Maar wat er van mij moet worden, dat weet ik niet.
En ik weet al helemaal niet waar de dingen die ik doe toe moeten leiden.

Het is de leeftijd, zegt iemand tegen me.

Buiten blijft het al weer langer licht.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 160 user reviews.