De jurk ligt in de wasmand.
Er staan bloemen in de kamer.
Er staan flessen champagne te wachten op mooie momenten.
Er komen lieve sms’jes binnen en mailtjes.
Eindelijk draait er weer een was.
Verder weet ik eigenlijk niet wat ik moet doen.

Dat ik niet in de zaal moet zitten, maar op het podium moet staan.
Dat denk ik altijd als ik in een theater zit.
Belachelijk.
Wie denkt dat nou?

Het is de dag na de dag dat er een vrolijke voorstelling was in een theater met 78 bezoekers.
Ik zat niet in de zaal.

Soms komen dromen uit.

Liever maakt -ie me.
En leuker en slimmer, en grappiger en sexier, en mooier, dan ik eigenlijk ben.
En ooit ben geweest.

Hij is mijn grootste fan, mijn supporter, mijn steun en toeverlaat.

Ik hou van hem, en kan alleen maar hopen dat hij nog heel lang van mij houdt.

Omdat ons leven al avontuurlijk genoeg is kozen we dit keer niet voor een savannetocht door Togo en Botswana en ook niet voor de Zijderoute door Kazachstan. We gingen op vakantie naar Turkije.

Ondanks de boodschap van alle zelfhulpboeken en tijdschriften en andere vrouwen dat je toch vooral altijd moet doen wat je zelf wilt, was het nog best een beetje moeilijk om dat te vertellen.

O, leuk, klonk het. Naar zo’n all inclusive resort?
Nee-ee, zei ik dan. Últra all inclusive.
De waterfietsen zijn ook gratis.

Gewaterfietst hebben we niet want de zee was te koud, maar verder gingen we ultra all inclusive all the way. We schepten drie keer per dag drie keer onze borden vol met Turkse yoghurt, kip in safraan, calamaris op Amerikaanse wijze, olijven, tomaten, chocoladebroodjes en bananentaart. We dronken pina colada en overheerlijke wijn, verwisselden twee keer per dag de groene badhanddoeken van het hotel en lieten ons bedienen door vrolijke Turkse obers die we allemaal heel aantrekkelijk vonden. We leerden zelfs het clubdansje maar misschien dat we dat van de zelfhulpboeken geheim mogen houden.

Nu zijn we weer thuis. Onze vriendin woont weer in Amsterdam, de kinderen gaan vanavond naar hun andere huis en ik ga morgen weer naar kantoor.

De volgende keer boeken we ultra ultra ultra inclusief. Dat is inclusief nazorg, voor de koffers die nu nog beneden staan, de wassen die we moeten draaien, en de boodschappen die we moeten doen. En voor de vakantieblues. Want die bestaan. En ze zitten in de genen.

Omdat de rijinstructeur om bepaalde redenen dacht dat ik heel goed kon autorijden, deed ik al na achttien lessen examen.

Of het woord al op zijn plaats is weet ik niet, maar ik denk nog altijd: al.

Wij reden weg van het parkeerterrein, de examinator en ik. Nou ja, ik reed.

Het regende een beetje. Misschien zou het snel weer droog worden.

Je mag de ruitenwissers wel aan zetten, hoor, zei de man naast mij.

Ja, zei ik.

Maar ik weet niet hoe dat moet.

Ik ben vakanties aan het uitzoeken. Dat doe ik al dagen. Misschien al weken.

In het overzicht van verlofdagen slibben de weken langzaam vol met aangevraagde vakanties van collega’s.

Ik moet opschieten, straks zijn er geen weken meer over waarin ik zelf vrij kan nemen.

Dat gaan we doen, denk ik. En dat.

Maar ik doe niets. Ik kijk alleen maar.

Ik vertel iemand iets over vroeger, toen ik net werkte, en al mijn geld uitgaf aan vakanties. Ik ga namelijk graag op vakantie, supergraag. Ik denk aan de gezinsvakanties, en kan me niet herinneren dat ik toen had wat ik nu heb.

Je zou het boekingsangst kunnen noemen. Of een boekingsdrempel.

Je moet natuurlijk uitkijken dat je niet heel erg zielig gaat doen als gescheiden moeder met twee kinderen, want er is niets zieligs aan. En bovendien: wat is er mis mee om samen met je twee dochters vakantie te gaan vieren. Daar is niks mis mee, juist niet.

Alleen dat boeken, he. Dat zou je moeten kunnen overslaan.

Op een dag verzon ik een spel.

Je hebt er alleen maar papier voor nodig en pennen. En mensen die het willen spelen.

We hebben het vaak gespeeld, maar de laatste keer is al lang geleden.

Op een avond gingen we wat drinken bij mensen die – dat wist ik al heel lang – bevriend waren met iemand met een hoge functie bij een spellenbedrijf. Die avond was die man er ook.

Ineens zei ik: ik heb ook een spel bedacht.

We krijgen elke week tientallen aanmeldingen van mensen die een spel hebben bedacht, zei de man, en nam nog een slok van zijn drankje.

Mijn dochter wil later beroemd worden.

O, zegt iemand, en toen heb je voor hem gekozen.

Nee, zeg ik.

Hij is me overkomen.

En er was geen ontkomen meer aan.

De weegschaal is al heel lang kapot.

Ik was bij mijn moeder. Ik zei: ik ga me maar eens wegen. Ik hoop dat ik niet zo- en zoveel weeg. Ik bedoelde: zoveel kilo als op het hoogtepunt ofwel het zwaartepunt van mijn twee zwangerschappen.

Ik ging op de weegschaal staan. Gelukkig woog ik niet zoveel als op het zwaartepunt van mijn twee zwangerschappen.

Ik zat er een pond onder.

O, zei mijn moeder. Als je je morgenochtend zou wegen zonder kleren en laarzen, dan weeg je zo twee kilo minder.

Mijn moeder is lief.

En ik ben te zwaar.

Dus ben ik met vriendinnen aan het spoedberaden over te nemen noodmaatregelen. Zakjes, zegt er een. En als je een ander dieet wilt, ik heb alle boeken! Rustig aan, zegt de ander. Twee weken iets proberen vol te houden, en dan de volgende stap zetten. Nooit meer aan de lijn doen, zegt een derde. Want dan krijg je het jojo-effect.

Op mijn tafel ligt het south beach dieet boek. Ik heb al gekeken op de online dinges van de weight watchers. En op de site van een mevrouw die eiwitzakjes verkoopt. En op een site van iemand die iets doet met elektriciteitsspierversterkende apparaten.

Ik denk dat ik moet gaan hardlopen. Ik denk dat ik niet elke dag meer wijn moet drinken. Ik denk dat ik ‘s avonds geen toastjes met Franse kaas meer moet eten.

Ik geloof dat ik vooral even de personal coach van Oprah Winfrey moet bellen.

Om me heen zie ik mensen ongelukkig zijn en nare dingen overkomen. De wereld staat in brand en ergens in mijn middelpunt zit ik stilletjes gelukkig te zijn. Soms knijp ik in mijn eigen arm.

Vannacht droomde ik ineens dat ik heel ongelukkig was.

Ben je gelukkig, droom je dat je het niet bent.

Niet zo handig.

Nog veel onhandiger is het om te denken dat geluk niet zo lang kan duren.

Zo gaat dat, met geluk.

Er valt verder niet zoveel over te zeggen. Minder dan over ongeluk. Of misschien zijn ongelukkige verhalen per definitie interessanter voor degene die ze aan moet horen.

Een heel gelukkig 2011.

In een nieuw bed in een vreemde kamer in een wereld die wit was en stil en vol van geluk kon ik niet slapen. Ik dacht aan de barre tocht die we hadden gemaakt om op de plaats van bestemming te komen. Aan de sneeuwbuien en de sneeuwstormen, de gladheid, aan de vertragingen, de annuleringen, de wegversperringen, de heuvels die we over moesten. Aan hoe we niet verder konden en weer terug moesten, en aan de omwegen die we moesten maken. En ik dacht aan alle mooie dingen die we onderweg beleefden en aan de moed die we weleens verloren en aan de hoop die we nooit kwijtraakten.

In het vakantiehuisje was het warm en alles was goed.

Nu ben ik weer thuis, maar daar wil ik nog heel lang blijven.