De wereld is gek geworden of ik ben het.
Ik zeg het vaak, steeds vaker.
En ik weet nog steeds niet wat er waar is.
Maar gek word ik er wel een beetje van. Als ik het al niet was, natuurlijk.

Vooral word ik gek van het trendy slachtofferschap.
Van al die mensen die iets overkomt waar ze zelf niets aan kunnen doen, maar dan ook echt niets, hè.
Ontslag, scheiding, financiële problemen.
Het is altijd de schuld van de ander.

En zelf kunnen ze het echt niet oplossen.
En ze willen het ook niet.
Daar zijn ze te boos voor.
En te goed voor.
Bovendien: het is hun schuld niet.
Dus de oplossing hóeft ook niet van hen te komen.
De ander moet het dus oplossen, of de school, of het bedrijf, de politiek, de maatschappij.

Je moet vooral niet tegen iemand zeggen die klaagt over geldzorgen: maar kan je vrouw dan niet gaan werken?
Je moet helemaal niets zeggen, want jij hebt sowieso makkelijk praten.
Je moet zeggen: wat erg voor je.
Want voor je het weet krijg jij ook nog de schuld.
Als het jouw schuld al niet was.

Beste mensen.
De wereld is gek geworden.
Of ik ben het.