Het archief van de 'vandaag gedacht' categorie

Graag gedaan

donderdag, mei 1st, 2014

Graag gedaan, zegt de mevrouw in de winkel waar ik jurken heb gepast.
Geen enkel moment heeft ze de indruk gewekt dat ze iets graag voor me heeft gedaan.
Zeg dat dan ook niet, denk ik.
Maar ze heeft vast op allerlei cursussen geleerd dat ze moet zeggen ‘graag gedaan’, als ik zeg: ‘bedankt voor het helpen zoeken’.

De wereld is een schijnwereld. Waar we zeggen dat het goed gaat met ons, als het niet goed gaat, waar we zeggen graag gedaan als we iets niet graag hebben gedaan. Waar we een glimlach op ons gezicht toveren, als we eigenlijk boos zijn, of willen huilen. Waar we niet zeggen wat we denken of vinden, maar waar we zeggen wat een ander wil horen. Omdat we denken dat het ons iets oplevert.

Het is moeilijk om eerlijk en jezelf te zijn in een wereld van mooie plaatjes.

Be genuine, wees eerlijk, echt.
Wat dat oplevert, dat weet ik niet, maar ik hoop elke dag dat ik het ben.

Visser

zondag, april 27th, 2014

Op de heenweg naar het restaurant passeren we een visser.
Op de terugweg zit de visser nog altijd op dezelfde plek, in dezelfde houding.

De meeste vissers weten niet dat ik ze benijd.
Ze zullen wel niet vaak denken aan woorden als zen of mindfullness.
Waarom zouden ze, ze zijn het.

Waren we maar allemaal een visser, een beetje een visser desnoods.

Cito

woensdag, maart 12th, 2014

Een conversatie op Twitter.
‘Facebook vult zich weer met Cito scores. Alleen de hoge natuurlijk. Ik vind daar wat van.’
‘Hahaha ja alleen ouders van hoogbegaafde kids doen daar kond van he.’
‘brrr…Echt!”
‘Ik trek mijn haren uit mijn hoofd van die types.’
‘Het rendement van de peperdure bijles moet wel geshowd worden natuurlijk.’

De score van onze oudste dochter staat noch op Twitter noch op Facebook.
De vraag is wat ik had gedaan als ze goud had gewonnen op het NK Dressuur voor 11-jarigen. Of als ze was gekozen in de selectie van het provinciale minivolleybalteam.
Waarschijnlijk had ik een prachtige foto geplaatst met een trotse tekst en niemand had zijn haren uit zijn hoofd getrokken en vermoedelijk had niemand gezegd: ‘Ik vind daar wat van.’ Ook had niemand het sneu gevonden voor alle paardenmeisjes en minivolleybalsters die niet zo talentvol zijn.

De kans dat mijn dochter op het NK Dressuur gaat rijden of gaat spelen in het nationale volleybalteam lijkt mij niet bijster groot.
Ze heeft wel 550 punten gehaald met de Cito-toets, de hoogste score.
Wij zijn trots.

Shoppen

vrijdag, februari 28th, 2014

In de rekken van de tijdschriften stonden nu spellen.
Op boeken vooraan op een tafel waren briefjes geplakt met een recensietje van een medewerker.
De teksten waren in een handschrift geschreven dat ik onleesbaar verklaarde, ook al was dat het misschien niet.
Persoonlijker was het allemaal wel.
Maar ik verlangde naar heldere letters op touchscreens en had een enorme behoefte om te swipen.

De boekhandel was weer open en ik ging doen wat ik zo vaak doe. Achterflappen lezen, wensen dat ik een echte lezer was, me afvragen hoe je ooit aandacht krijgt voor je boek in zo’n enorm aanbod, of hoe je je boek ooit uitgegeven krijgt, een vraag die belangrijk is als je zelf een boek schrijft, wat ik doe.

Daarna ging ik een badpak kopen. Het is wel handig als je een badpak past voordat je ‘m koopt en wat bleek: het is erg warm in pashokjes en badpakken vallen allemaal heel klein uit.

Boeken en badpakken en wat al niet meer koop ik nog steeds allemaal in winkels. Het is mijn kleine verzet tegen de digitalisering van de maatschappij, tegen het schrikbeeld van failliete ondernemers, lege binnensteden en het wegvallen van de hobby shoppen.
Omdat ik denk dat heel veel mensen het leuk vinden om te winkelen, begrijp ik niet waarom iedereen alles maar online koopt.

Totdat ik ergens las dat iemand online ging shoppen omdat het parkeren zo duur is en ineens begreep ik het: voor veel mensen is online shoppen gewoon het nieuwe winkelen geworden, ook een aangenaam tijdverdrijf.

Zilver

dinsdag, februari 18th, 2014

In Trouw staat een artikel van een verslaggeefster die op de grens van Syrie en Irak was, waar vluchtelingen tevergeefs wachten op het moment dat zij kunnen oversteken naar een veiligere plek. Maar de brug over het water is weg, terug naar hun verwoeste steden – soms wel 600 kilometer verderop – kunnen ze niet.
,,De zieken worden zieker en de hongerigen hongeriger – meer heeft het leven hier niet in petto”, is de slotzin.

O wat erg, o wat erg zei ik pas uren later, toen Sven Kramer geen goud won. Acht jaar van zijn leven, voor slechts zilver.

Op de fiets naar huis vroeg ik me af wat het eigenlijk betekent – de ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

Benno L.

maandag, februari 17th, 2014

Op Facebook zegt iemand dat hij ‘meer hoort op de vuilnisbelt, thuis weg rottend’.
Op foto’s zie je de grimmige gezichten van buurtbewoners, die heel erg boos zijn dat de pedofiele zwemleraar Benno L. na zijn vrijlating een woning kreeg in een Leidse seniorenflat.
Een man maakte een spandoek met de tekst: ‘Bruno L., voor jou is er maar 1 plek: de hel’. Tegen de krant zegt hij: ,,Mijn ouders wonen bij hem in de flat en mijn kleine gaat daar vaak logeren. Dan is Benno ineens de nieuwe buurman. Hij moet gewoon wegwezen.”

Nergens heb je absolute veiligheid, maar mijn ouders wonen in een seniorenflat en mijn dochters logeren daar vaak. Ik geloof niet dat ze ergens veiliger zijn.
Ik moet denken aan de 12-jarige Milly uit Dordrecht, die werd verkracht en vermoord door haar buurman, een politieagent. Gevaar waar je niet op bedacht bent is het gevaarlijkst.

Benno L. kreeg zes jaar cel, en nu is hij onder voorwaarden vrij. Hij draagt een enkelband, hij mag op bepaalde plekken niet komen, en de burgemeester heeft zich ervan laten overtuigen dat de kans heel klein is dat Benno L. nog een keer doet waarvoor werd veroordeeld: het aanranden en foto’s maken van jonge meisjes.
Mensen die zijn veroordeeld voor zedendelicten moeten na hun straf ergens kunnen wonen, en als alle burgemeesters nee zeggen, dan kunnen ze nergens wonen, zegt de burgemeester. En niemand kan beweren dat het anders is.

Dat de burgemeester het nieuws voor zich heeft gehouden, wordt hem nu verweten. Het lijkt me een illusie dat hij van tevoren de demonstranten van nu had kunnen overtuigen. Misschien, dacht ik, ook al mag je dat geloof ik niet denken, had hij een seniorenflat moeten kiezen in een wijk waar mensen wonen van wie je kunt verwachten dat ze toleranter zijn, of willen zijn, misschien alleen al doordat hun eigen leefomstandigheden over het algemeen bovengemiddeld goed zijn.

Omdat ik zelf ook tolerant ben of wil zijn, moest ik vervolgens gaan nadenken over de vraag hoe het zou zijn als Benno L. in een seniorenflat zou wonen in onze wijk.

Het duurde even voordat ik besefte dat de kans verwaarloosbaar klein zou zijn dat juist Benno L. – met zijn elektronische enkelband – mijn dochters ergens op zou staan te wachten, of zou aanbellen met een katje op zijn arm, zoals de Dordtse politieagent deed.
Van te voren zou ik van de betrokken instanties wel graag horen waarom zij denken dat de kans op herhaling verwaarloosbaar is, en wat de voorwaarden precies zijn, waaronder hij naar een zelfstandige woning in onze wijk mocht verhuizen.

De burgemeester had dat toch beter wel kunnen doen, denk ik – de flatbewoners en de wijk van tevoren inlichten. Je moet mensen serieus nemen – het wantrouwen tegenover de politiek, bestuurders en onze overheid is al zo groot.

Desalniettemin was het een moedig besluit, waar hij zich niet voor hoeft te schamen.
Dat moeten de mensen doen die Benno L. een leven in de hel of wegrottend op een vuilnisbelt toewensen. Maar ik weet niet of ik dat tegen ze zou durven zeggen.
Het lijken me enge buren.

Ideeenmachine

woensdag, februari 12th, 2014

Op een dag wist ik het: ik heb adhd in mijn hoofd.
Het liefst zou ik een ideeenbureau oprichten en de hele dag plannen maken.
Die anderen dan uitvoeren.

Maar mijn lijstje met wat ik wil worden is al zo lang.

Ik ben er wel trots op, op die ideeenmachine in mijn hoofd.

‘O, dat hebben heel veel mensen’, zegt iemand tegen me.
‘Ideeen verzinnen is ook niet zo moeilijk. Het is veel moeilijker om een idee uit te voeren.’

Maar in mijn hoofd heb ik ze al uitgevoerd, probeer ik nog.
Het helpt niet.
Twee benen. Grond.

En wat er overblijft staat ook al niet op mijn lijstje van dingen die ik wil worden.
Een werkloze huisvrouw.
Met een compleet nutteloze en overbodige ideeenfabriek in haar hoofd, dat dan weer wel.

Trots

zondag, februari 2nd, 2014

Zomaar ineens wist ik wat het moest zijn, het motto tegen al het gezeur.
Het gezeur over de politiek, over de zorg, de regels, het weer en vooral – in mijn geval dan – het gezeur over mezelf.

Be proud.

Be proud, je moet het een paar keer zeggen, be proud, be proud, be proud, dan ga je je vanzelf afvragen waarom of waarop je trots moet zijn.
En warempel.
Er zijn dingen.

Be proud.
Trots zijn is veel leuker dan zeuren.

Een stille wereld

donderdag, januari 30th, 2014

Mijn doordeweekse wereld is een stille wereld geworden, waar je niet met elkaar mag praten.
En als het wel mocht, dan zou waarschijnlijk niemand iets tegen me zeggen.
Ik zit er bij, maar ik hoor er niet bij.

Soms zit er eentje naast me omstandig te zuchten. Die heeft een leuk en laat feestje gehad, denk ik dan.
In mijn gedachten hebben ze allemaal heel vaak heel leuke feestjes. Ze wonen allemaal in een heel gezellig studentenhuis, met heel veel leuke mensen, waar het nooit saai is en waar je nooit alleen bent. Een spannend liefdesleven hebben ze en ze maken vrienden voor het leven.
Ze hebben enorm veel tijd om te studeren en dat kunnen ze ook heel goed. Jong en mooi zijn ze en de wereld ligt voor ze open. Ze gaan hun wensen uitvoeren en hun dromen waarmaken.

In mijn psychologieboek lees ik dat studenten een relatief groot risico hebben op een depressie.

Uitgezakter

zondag, januari 12th, 2014

Al een tijdje wilde ik graag ‘op’ een boekenclub en nu zit ik erop en dat is fijn. ,,Ik vond het vooral zo leuk omdat we het eens over heel andere dingen hadden dan over onszelf”, zei een vriendin van de boekenclub na onze eerste boekbespreking.

Het was iets na achten – als in iets na achten in de ochtend – en wij zwommen heen en weer, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

Omdat de kleedhokjes zo krap zijn en wij alle schaamte voorbij, verkleden we ons in de grote kleedruimte, die we delen met vrouwen die nog veel rimpeliger en uitgezakter zijn dan wij.

Ik zit op een boekenclub en ik zwem en ben daarmee definitief toegetreden tot het gezelschap van vrouwen van middelbare leeftijd.
Ook al weet ik zeker dat ik 27 ben.