Het archief van de 'vandaag gelezen' categorie

dinsdag, januari 16th, 2018

Er stond een interview met Louis van Gaal in Volkskrant Magazine.
‘Ik ben eigenlijk soft en Truus is hard’, zegt hij. Truus is zijn vrouw. Ik geloof het.

Louis van Gaal draagt altijd een stropdas. ‘Hoeveel mensen lopen er nog met een stropdas rond? Ik loop met een stropdas rond.’

Een mens mag zelf beslissen hoe hij zich kleedt, vindt Van Gaal, en met grote tatoeages van voetballers heeft hij geen probleem. Memphis Depay heeft een grote leeuw op zijn rug – ‘helemaal niet erg’.

En als uw dochters ineens een enorme tatoeage zouden laten zetten, vraagt de interviewster. ‘Meteen: Dat doen ze niet. Dat komt door hun opvoeding. Daar geloof ik heilig in.’

Een tijdje geleden vertelde mijn jongste dochter dat ze een tatoeage op haar enkel wil, een papieren vliegtuigje misschien, dat staat voor vrijheid. Inmiddels is ze van gedachten veranderd, ze wil liever de tekst I am not afraid. Ik smolt een beetje. Misschien gaat ze nooit een tattoo nemen, maar het is nu al de mooiste die ik ooit heb gezien.
I am not afraid.

Liever een kind met zo’n tattoo dan een man met een stropdas, dacht ik toen ik het interview had gelezen.

Ik denk dat Louis mij ook best hard vindt.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 197 user reviews.

dinsdag, januari 2nd, 2018

Als je kinderen worden geboren, maak dan een mailadres voor ze aan. Stuur er foto’s, berichtjes, verhalen, kopie├źn van rapporten en dergelijke naartoe. Geef ze het wachtwoord op de dag dat ze 18 worden.

Wat een superidee van Larry Kim, een Amerikaanse internetondernemer. Wat jammer dat het te laat is, dacht ik.

Maar het kan natuurlijk nog.

Het kan nog, dat lijkt me sowieso een mooie gedachte op de drempel van het nieuwe jaar.

Gelukkig nieuwjaar!

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 177 user reviews.

donderdag, oktober 16th, 2014

De Participatiewet.
Beschut werk.
Meer verantwoordelijkheid van de burger.
Een tegenprestatie.
Sociale teams.
Of mensen in hun eigen kracht gezet zijn.
Een Jeugd- en Gezinsteam.
De beste route om kind en gezin te helpen.

Het zijn allemaal woorden uit een artikel over de toekomst van de gemeente waarin wij wonen.
Het zijn vast woorden die alle gemeenten gebruiken.
Met als doel om de burgers meer bij het beleid te betrekken of meer zelf te laten doen, geloof ik.

Verder is het me duidelijk.
Gelukkig hoeven we het niet meer te hebben over de kloof tussen politiek en kiezers en tussen overheid en inwoners nu we elkaar overal bij betrekken en volop gaan participeren.
Ik heb er zin in.
Alles wordt beter.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 222 user reviews.

zondag, oktober 12th, 2014

‘Wanneer hij klaar is met eten, ruim de tafel af en doe vlug de afwas.
Als je zelf kleine bezigheden hebt, doe ze zonder praten en storen, want zijn interessepunten zijn meestal belangrijker dan die van de vrouw.
Het ontbijt van je man is uiterst belangrijk als hij op een positieve manier zijn zware dagtaak moet aanvatten.
Als je een nachtcreme moet aanbrengen of krulspelden, wacht dan tot hij slaapt want het zou hem kunnen ergeren bij het zien van een dergelijk schouwspel net voor hij slaapt.
Als je man voorstelt te paren – Aanvaard met nederigheid maar houd steeds in het achterhoofd dat het plezier aan de man is besteed en veel belangrijker is dan dat van een vrouw.’

Deze fantastische tips voor een goede echtgenote komen uit een katholiek schoolboek voor de afdeling Huishoudkunde uit 1960.
Vrouwen hebben, 54 jaar later, geen klagen dacht ik zo.
Maar de mannen, ach, de mannen.
Die zagen hun hele wereldbeeld aan diggelen gaan sinds ze het maar moeten accepteren dat vrouwen niet meteen de afwas doen na het eten, met krulspelden in bed stappen of niet met nederigheid aanvaarden.
Ik stel voor dat alle goede echtgenotes vanavond uit – ja uit wat eigenlijk – uit respect of uit iets van medelijden hun nachtcreme pas op doen als hij slaapt.

En omdat je nooit genoeg adviezen kunt krijgen om een goede echtgenote te worden – nog eentje dan.
‘Als hij zijn orgasme bereikt is een beetje gekreun van jouw kant niet misplaatst, integendeel het zal hem overtuigen dat jij er ook plezier aan hebt beleefd.’

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 178 user reviews.

vrijdag, oktober 10th, 2014

Alles wat er was is een vrij bizar boek van Hanna Bervoets, over wat er gebeurt met acht mensen die onverwacht en onvrijwillig met elkaar opgesloten zitten in een schoolgebouw. Ze kunnen niet naar buiten, want daar is een grote, onbekende ramp gebeurd. Maar Lotteke, moeder van een zoontje van 2, gaat toch.

Plots sprong Lotteke op. Ze liep naar de gang en trok haar jas van de kapstok.
‘Ik moet naar mijn kind’, zei ze, ‘ik ga.’
Leo schudde zijn hoofd. ‘Niet doen, Lot. Tomas heeft er meer aan als je hier blijft. Hij is vast veilig bij zijn vader.’
Woest draaide Lotteke zich om: ‘Tomas heeft zijn moeder nodig.’
Toen ik haar zo zag, haar wangen rood, een arm in haar jas, begreep ik pas dat het andersom was.

Zo is het heel vaak, denk ik.
Dat de behoefte van ons kind in feite onze eigen behoefte is.
Dat de wens die ik heb voor mijn dochters eigenlijk mijn eigen wens is.
Dat ik soms wil dat de kinderen zich aan een bepaalde regel houden, omdat dat fijner is voor mij.
Dat kinderen best zonder hun ouders kunnen, maar dat sommige ouders niet zonder hun kinderen kunnen.

Het is niet erg – ouders zijn ook maar mensen met behoeften en verlangens en wensen.
Maar het is wel goed om het ons af en toe te realiseren.
Omdat het de werkelijkheid anders maakt.

In Alles wat er was is alles onwerkelijk.
Het sprookje zoals we het nu allemaal kennen: we weten dat Lotteke er eens is geweest, maar we hebben geen idee of ze lang en gelukkig leeft.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 171 user reviews.

donderdag, augustus 28th, 2014

We lazen het Librisprijswinnende boek La Superba van Ilja Leonard Pfeijffer en de meningen daarover liepen nogal uiteen. Onze boekenclub die ik graag de leukste boekenclub van Nederland noem gaf twee negens en een vier. Twee mensen die het niet zo goed wisten gaven het boek een 7.

Ik was van de 7 want ik wist het niet zo goed. Er zaten mooie zinnen bij, en originele gedachten waar je over na ging denken. Maar het verhaal als geheel, tja, dat was niet mooi genoeg en ik miste geloof ik een plot, ook al schijn je een plot tegenwoordig niet meer te moeten missen.

Een boek met een 7 zou niet zo lang moeten blijven hangen, ook al omdat we al weer toe zijn aan een nieuw boek, maar toch moet ik steeds denken aan het verhaal in La Superba over een Senagalees die met geld van zijn arme familie en arme vrienden via Libie naar Europa vlucht, waar je kan werken en dan miljonair wordt. , , En iedereen rijdt er in een mooie grote auto, zoals een Mercedes of een Jaguar, en de meeste mensen kopen al een nieuwe als het asbakje vol zit.”
De reis wordt een enorme, onvoorstelbare ramp met mishandelingen, kilometers lang hangen onder een vrachtwagen, eerst twaalf en dan twintig dagen dobberen op een bootje zonder benzine, water en eten op de Middellandse Zee, en eenmaal – wonder boven wonder – in Italie loopt het ook slecht af.

Fantasie en werkelijkheid lopen erg door elkaar in het boek en als dit verhaal de werkelijkheid is dan is het niet de vreselijke werkelijkheid van toevallig een Senegalese vluchteling maar van tienduizenden vluchtelingen of nog veel meer.
Sinds ik het heb gelezen denk ik de hele tijd dat het niet waar kan zijn, maar ik denk dat ik mezelf maar wat wijs maak.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 166 user reviews.

zondag, februari 23rd, 2014

Omdat lezen alleen nog een hobby is in mijn hoofd en niet in de praktijk en omdat ik wel eens andere boeken wilde lezen dan de boeken die ik normaal zou kiezen, wilde ik graag op een boekenclub.

En nu zit ik erop.

De vorige keer mocht ik kiezen welk boek we gingen lezen en het werd Oorlog en Terpentijn van Stefan Hertmans. Het boek stond op nummer 3 in de topzoveel van beste boeken van 2013 in NRC Handelsblad, het gaat over de Eerste Wereldoorlog, het is geschreven door een mij onbekende schrijver en het leek een beetje een mannenboek.
Kortom, lezen werd geen droom maar daad en Oorlog en Terpentijn is geen boek dat ik normaal zou lezen.
Missie geslaagd.

Er zijn veel lovende dingen geschreven over Oorlog en Terpentijn en die zijn vast ook allemaal waar.
Maar ik zag vooral veel te veel te jonge Belgische soldaten afgeslacht worden.
Een afgeschoten been, een opengereten buik, een hoofd dat nog maar met enkele vezels aan een romp vastzit, hersenen die uit een kop hangen – en dat tientallen pagina’s lang. Bladzijden vol doffe, doffe ellende, en vol zinloosheid vooral.
Even dacht ik nog: er moet een plan zijn geweest, een doel. Mijn kennis over de Eerste Wereldoorlog is zeer beperkt en ik dacht: ik moet het opzoeken, hoe het was en hoe het ging, en wat de strategie was, en wat het doel was.
Maar ik zocht het niet op.
Het zou de zinloosheid niet minder maken.

Ik las hoe in Kiev dode demonstranten op een plein lagen, in Syrie zijn de cijfers van de doden zo onvoorstelbaar hoog dat het je nauwelijks raakt, omdat je je er niets bij kunt voorstellen. Niet bij de getallen, niet bij wie waar tegen vecht, niet bij de zinloosheid – als je beweegt dan schiet ik, want jij hoort niet bij mij.
Ze zeggen altijd dat je veel over de geschiedenis moet weten, omdat de historie ons waarschuwt hoe het niet moet.

Ik ben ernstig toe aan een ander boek, een boek over liefde of zo, zo’n boek dat ik altijd koos.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 249 user reviews.

dinsdag, februari 18th, 2014

In Trouw staat een artikel van een verslaggeefster die op de grens van Syrie en Irak was, waar vluchtelingen tevergeefs wachten op het moment dat zij kunnen oversteken naar een veiligere plek. Maar de brug over het water is weg, terug naar hun verwoeste steden – soms wel 600 kilometer verderop – kunnen ze niet.
, , De zieken worden zieker en de hongerigen hongeriger – meer heeft het leven hier niet in petto”, is de slotzin.

O wat erg, o wat erg zei ik pas uren later, toen Sven Kramer geen goud won. Acht jaar van zijn leven, voor slechts zilver.

Op de fiets naar huis vroeg ik me af wat het eigenlijk betekent – de ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 197 user reviews.

donderdag, januari 30th, 2014

Mijn doordeweekse wereld is een stille wereld geworden, waar je niet met elkaar mag praten.
En als het wel mocht, dan zou waarschijnlijk niemand iets tegen me zeggen.
Ik zit er bij, maar ik hoor er niet bij.

Soms zit er eentje naast me omstandig te zuchten. Die heeft een leuk en laat feestje gehad, denk ik dan.
In mijn gedachten hebben ze allemaal heel vaak heel leuke feestjes. Ze wonen allemaal in een heel gezellig studentenhuis, met heel veel leuke mensen, waar het nooit saai is en waar je nooit alleen bent. Een spannend liefdesleven hebben ze en ze maken vrienden voor het leven.
Ze hebben enorm veel tijd om te studeren en dat kunnen ze ook heel goed. Jong en mooi zijn ze en de wereld ligt voor ze open. Ze gaan hun wensen uitvoeren en hun dromen waarmaken.

In mijn psychologieboek lees ik dat studenten een relatief groot risico hebben op een depressie.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 238 user reviews.

maandag, januari 20th, 2014

Een relatie tussen mensen, dat is een soort boekhouding met schulden en verdiensten, las ik ergens.
Klopt de balans niet, dan is er sprake van een relationele schuld.

In een gezonde relatie is er een evenwicht tussen geven en nemen.
Geven is ‘zorgdragen en verantwoordelijk zijn voor een relatie, op een manier die gepast is en rekening houdt met de belangen en positie van de ander’.

Geven is gemakkelijker dan nemen, dacht ik altijd.
Maar misschien is dat wel helemaal niet waar.

Average Rating: 5 out of 5 based on 300 user reviews.