Een adjunct-directeur van een school in Nieuwegein is door de politie van school opgehaald en vastgehouden op het politiebureau nadat hij een 13-jarige jongen hardhandig uit de klas had gehaald.

De leerling had verschillende keren geweigerd om de gang op te gaan, nadat hij betrokken zou zijn geweest bij een vechtpartij.
De docent waarschuwde de adjunct-directeur.
Tot zover het protocol.

De stiefvader van de jongen ging niet met de school praten maar schakelde meteen de politie in die met veel bombarie de adjunct-directeur ter verantwoording ging roepen.

Je zou denken dat die jongen van zijn vader huisarrest kreeg opgelegd.
Of drie weken geen zakgeld zou krijgen.
Of in het kolenhok werd gestopt.

Maar de vader zegt: hij wilde de klas niet uit want hij heeft niets gedaan.

Dan nog: ga eerst met de school praten.
Dan nog: agent, bel die adjunct even op en vraag of hij langskomt op het bureau.
Dan nog: willen veel ouders graag regels die alleen gelden voor andere kinderen.
Dan nog: een docent op een middelbare school is niet te benijden.

En dan koop ik op zaterdag de Volkskrant en die ga ik dan op maandag lezen.
Omdat ik het zo druk had.
Met niks, hoor.
Echt met niks.

En zo las ik dus op maandag pas de column van Peter Middendorp over CDA-staatssecretaris Henk Bleeker.
Die kreeg ongeveer het halve land over zich heen toen hij bij het programma Pauw en Witteman aan de met uitzetting bedreigde Mauro vroeg of hij misschien naar Twente-PSV wilde.

Peter Middendorp spreekt hem daarover aan en zegt: ,,Je stuurt hem het land uit en zegt: kijk eens? Een snoepje – het is met citroen.”

De staatssecretaris probeert zich te verdedigen en dat lukt niet erg en Peter Middendorp zegt dat iedereen wel eens stomme dingen doet en hij zelf ook en hij doet vast nog stommere dingen dan de staatssecretaris, anders was hij zelf wel staatssecretaris geworden en Henk Bleeker columnist.

En zo gaat het nog even door.

De staatssecretaris vertelt dat hij boze boeren die grond kwijtraakten door een snelweg ook blij kan maken met een diner met Gedeputeerde Staten.

En dat het geen strategie was. En dat hij niet met Mauro op de tribune wilde zitten voor een persfoto.

En dan zegt staatssecretaris Henk Bleeker:

,,Het was een menselijk gebaar.”

En dan eindigt de column zo:
Een menselijk gebaar, herhaalde ik, en schudde hem ietwat onbevredigd de hand. Hij zuchtte, en draaide zich om naar de gezelligheid aan de tafeltjes achter ons. ‘Ik ben heel erg opgelucht!’ riep hij.

Een briljante column.
Vernietigend voor de staatssecretaris.

En dan is nog niet alles gezegd.

Want toen Peter Middendorp zei: ,,Ik doe veel vaker stomme dingen dan jij. Anders was ik wel staatssecretaris en jij columnist.”

Toen vroeg hij dus, de staatssecretaris: ,,Columnist, wat verdient dat?”

Wij waren op vakantie en bij thuiskomst ligt er een stapeltje post op de eettafel.
(Naast een bos rode rozen, voor wie alles wil weten).
Het magische van de post is iets uit een ver verleden.
Tegenwoordig zijn alle brieven saai. Ze gaan over de vut en over een verzekering en over een loterij waar ik toch never nooit iets mee win.
En er is een brief die aldus begint:
,,Helaas hebben wij via (…) moeten constateren dat u dit jaar nog niet

Mag u raden van wie die brief was.

Moeders doen het nooit goed genoeg. Dat zeggen ze zelf. Terwijl vaders zich in hun carrièrejaren niks van hun gezin aantrekken, voelen moeders zich schuldig, al cijferen ze zichzelf zo hard weg dat er niets van hen overblijft dan wat gespreksstof over de kinderen. Als je vraagt hoe het met ze gaat, antwoorden ze dat hun zoon eindexamen doet en dat hun dochter dit jaar voor het eerst niet meegaat kamperen.
‘En jij?’ dring ik dan aan. ‘Hoe is het met jou?’
Maar dat weten ze niet. Er is geen ‘jou’. Er is alleen ‘mama’. Mam, waar zijn mijn gymschoenen? Mam, waarom is er geen cola, mam, ik kom wat later thuis. Er zijn heel wat kinderen die voor hun vijftigste nooit aan hun moeder hebben gevraagd hoe het met haar gaat. Je vraagt niet aan een boodschappentas of het nog druk was in de supermarkt.

Zo begint het boek De familieblues van Yvonne Kroonenberg.
Ik had meteen zin om verder te lezen.

Schoonheid is oneerlijk, las ik ergens.

Want: aantrekkelijke mensen krijgen meer
en meer voor elkaar
dan anderen,
zonder dat ze daar iets voor hoeven te doen.

Het zal best.

Intelligentie is ook oneerlijk.
Net als doorzettingsvermogen.
Talent.
Optimisme.
Een goed humeur.
Een vriendelijk karakter.
Psychische gezondheid.
Sociaal zijn.

Ook dat geeft je een voorsprong, en ook daar hoef je niet iets voor te doen.

In de vakantie las ik het boek Hoe mannen liefhebben, met interviews van Corine Koole.
Het meest opvallende was dat veel mannen zeiden dat ze niet zo van slanke vrouwen houden.
Ze hebben eigenlijk liever een beetje volume.

,,Een echte vrouw moet een boer kunnen laten en heeft vlees op haar heupen.”

,,Dat zijn van die vrouwen van het spaatje en het slaatje die als je met ze gaat eten, een beetje wezenloos gaan zitten prikken in wat rucola, vaak met de dressing er nog naast.”

,,Een beetje vet is leuk en bedoeld om het spel der minnekozenden niet een gekletter van botten te laten zijn.”

,,Geen enkele man houdt van slanke vrouwen, geloof me. Vrouwen zijn slank voor andere vrouwen.”

,,Een lichaam hoeft echt niet perfect te zijn.”

,,Ik val op mollig en rond, maar ook mannen die op dunne vrouwen vallen, schrik je niet af met wat vet op de heupen.”

Zondagavond was er een feestje van een vriendin. Aan een paar mannen vertelde ik welk inzicht dit boek mij had verschaft.

Nou, dat vind ik helemaaaaaal niet!, riepen de mannen in koor. En ze geloofden helemaal niet dat zijzelf de uitzondering waren.

Dat is dan weer een beetje jammer, dacht ik, terwijl ik mezelf zag staan met in de ene hand een stuk stokbrood met een homp Franse kaas en in de andere hand een glas witte wijn.

Naarstig ging ik op zoek naar een spaatje en een slaatje, maar beide kon ik helaas niet vinden.

Hoe dicht ligt nu niet bij nooit.

want ik hou van jou is niet de sleutel tot de ander
maar ik hou van mij, al klinkt het bot en slecht
want wie van zichzelf houdt, die geeft pas echt iets kostbaars
als ie ik hou van jou tegen een ander zegt

(harrie jekkers)

‘Het was me de laatste tijd opgevallen hoe vaak mensen dat deden: zodra iemand iets zei over een probleem, dat op henzelf en hun eigen zielige situatie betrekken.’

(Uit Een lang weekend, van Joyce Maynard)

De wereld wordt steeds rijker en 925 miljoen armen lijden honger.

Wat doe je als je die twee berichten leest?

Je denkt: Dit Kan Echt Niet.

En gaat over tot de orde van de dag.