Het archief van de 'vandaag gezien' categorie

Zo’n ouder wil ik zijn, worden, blijven

woensdag, januari 31st, 2018

Met zo’n prachtige titel kan het al bijna niet misgaan. Call me by your name.
Langzaam worden we meegevoerd op het ritme van de muziek, met de prachtige beelden van Italie, de mooie lijven, de herinneringen uit de jaren tachtig, de sensualiteit die de lucht zwoel maakt – ik probeer poetisch te zijn, maar ik ben het niet, de film is het.

Er had iets meer diepgang in de gesprekken kunnen zitten, in de karakters meer ontwikkeling, maar misschien is het wel zo mooi omdat het is wat het is.
Of misschien is het karakter van de vader en de moeder genoeg. Ouders die hun kind zo zichzelf kunnen laten zijn, hem op gepaste afstand steunen, hem zijn eigen weg laten gaan, zonder oordeel, met zoveel liefde.
Die karakters.
En dat gesprek van die vader.

Onthoud – onze lichamen en harten zijn ons maar een keer gegeven. En voor je het weet is je hart versleten, en kom je op het punt waarop niemand meer naar je lichaam kijkt, laat staan er dichtbij wil komen. Nu heb je verdriet. En pijn. Doe niet net alsof het er niet is, want daarmee doe je alsof ook de vreugde die je hebt gevoeld er nooit is geweest.

De zoon – Elio, call me by your name – doet niet alsof het verdriet er niet is, de hele lange aftiteling lang.
Achter me hoor ik iemand huilen.
Ik denk alleen maar: zo’n ouder wil ik worden, zijn, blijven.

365 Dagen Succesvol

maandag, december 8th, 2014

Overal kom je ze ineens tegen, twee keurige maar ook heel vrolijke jongens, wel met baarden maar niet te hip, ideale schoonzonen.
Ze hebben een filmpje opgenomen en ze beginnen met ‘hee’ want ze hadden afgesproken om niet hallo te zeggen.
Lachen.
Ze hebben bedacht dat Nederland in 2020 het gelukkigste land ter wereld is.
Ze zeggen: we geloven niet zo in van die revoluties.

Ze geloven wel in dertien stappen in dertien filmpjes.
Ze zeggen: We hebben ze allemaal voor je klaarstaan, althans we gaan ze zo voor je opnemen.
Ha ha.
Het lijkt ons te gek als je meedoet.
Het kost gratis.
En dan kun je je inschrijven.
Dus doe mee.

Ik heb even geaarzeld maar toch besloten om me niet in te schrijven voor het project dat gratis kost – al zou ik wel graag te gek zijn.

365 Dagen Succesvol.
Ik zou me werkelijk geen raad weten.

Het jongetje uit Oss

dinsdag, juni 17th, 2014

Het filmpje ging in volle vaart over het internet. Met daarbij de tranen, de verontwaardiging en de ontzetting van bijna iedereen die het zag. Twee politiemannen staan in een woonkamer in Oss om een jongetje op te halen. Uitspraak van de kinderrechter, hij wordt uit huis geplaatst.
Het jongetje is hysterisch, de moeder is overstuur.
Ze weet niet wat er aan de hand is, ze is boos, ze wil iemand bellen, ze wil eerst iemand bellen, mag ze alsjeblieft iemand bellen, ze wil het jongetje niet aankleden, ze filmt alles.
Twee geduldige politiemannen proberen haar er tevergeefs van te overtuigen dat ze maar beter mee kan werken.
Dat haar zoontje zo alleen maar meer overstuur raakt.
Dat ze daarna haar advocaat kan bellen.
Dat zij een uitspraak van de kinderrechter uitvoeren.

Een paar dagen later stuit ik op een ander filmpje van de moeder.
Die is in een zogeheten omgangshuis waar haar zoontje zijn vader kan ontmoeten, onder toezicht.
Het jongetje is overstuur, hij wil bij zijn moeder blijven.
Die moet de jongen ‘overdragen’ aan de medewerkers van Jeugdzorg.
Dat probeert ze, maar ze probeert het ook weer niet. Als het jongetje in haar armen vliegt dan wrijft ze weer lang over zijn rug.
Zo gaat het niet lukken, probeert een medewerker van Jeugdzorg haar uit te leggen.
Maar dat begrijpt de moeder niet – zij doet haar kind niets aan, het zijn de anderen.
Een vriend filmt alles.
Het jongetje raakt alleen maar meer overstuur.

Het is heel erg naar om te zien.
Volgens de algemene opinie is het allemaal de schuld van Jeugdzorg, is het verschrikkelijk wat er in dit land gebeurt en moet het jongetje zo snel mogelijk weer naar zijn moeder.

De mensen van de algemene opinie weten waarschijnlijk allemaal evenveel van de zaak af als ik.
We weten bijna niets van de moeder, we weten al helemaal niets van de vader.
We weten niet waarom de kinderrechter tot een uithuisplaatsing besloot.
We weten niet waarom het jongetje zo bang en hysterisch is.

Ik denk wel dat de houding van de moeder hem niet bepaald kalmer maakt.
Maar de moeder zal verontwaardigd zeggen dat zij daar niets aan kan doen, dat het haar schuld allemaal niet is.

,,De moeder doet niets om het kind te troosten: te druk als presentatrice van haar eigen shock doc”, schrijft Margriet Oostveen in haar column in NRC. ,,Je zou alle kinderen een verbod gunnen op het verspreiden van dit soort beelden.”

Ik ben het hartgrondig met haar eens.

De zoon

maandag, maart 31st, 2014

De naam ken ik als niet zomaar een naam, de naam ken ik.
Dan zie ik een foto die me treft in het hart en me terug zet in de tijd, toen ik zestien was, en zo verliefd als ik nooit meer zou worden – althans, dat dacht ik toen.

Het is niet de foto van de leraar op wie ik zo gek was, het is de foto van zijn zoon, die nu 28 is, even oud als zijn vader toen. Maar ik zie de zoon niet, ik zie de vader – het mooie, lieve, innemende gezicht, de blik waarvan je wilt dat die altijd voor jou is.
Ik voel nog de sprongetjes die mijn hart maakte als ik hem zag, ik weet nog hoe ik elk zinnetje dat hij zei en alle grapjes die hij maakte opschreef in mijn dagboek, om nooit te vergeten. Het kon niets worden en het werd ook helemaal niets, maar ik wist dat hij mij leuk vond, misschien wel de leukste leerling van de school, en zo was het goed, en genoeg.

De foto die ik zie is de foto van een zoon en broer die wordt vermist. Een band met de vader en de rest van het gezin kan ik niet voelen, want er is helemaal geen band. En ik kan al helemaal niets bedenken bij het veel en veel te moeilijke leven tussen hoop en vrees, dat zij leiden sinds hij zijn huis verliet en niet meer terugkwam.
Maar ik denk steeds aan ze.

’s Avonds wordt bekend dat zijn levenloze lichaam is gevonden.
Ik kijk nog een keer naar de foto van de jongen van wie ik nauwelijks iets weet.
Het moet iemand zijn geweest op wie je heel erg verliefd kunt worden en van wie je heel veel kunt houden, iemand die een onuitwisbare indruk op je maakt, iemand om nooit te vergeten.
Iemand die nog heel lang had moeten leven.

Zilver

dinsdag, februari 18th, 2014

In Trouw staat een artikel van een verslaggeefster die op de grens van Syrie en Irak was, waar vluchtelingen tevergeefs wachten op het moment dat zij kunnen oversteken naar een veiligere plek. Maar de brug over het water is weg, terug naar hun verwoeste steden – soms wel 600 kilometer verderop – kunnen ze niet.
,,De zieken worden zieker en de hongerigen hongeriger – meer heeft het leven hier niet in petto”, is de slotzin.

O wat erg, o wat erg zei ik pas uren later, toen Sven Kramer geen goud won. Acht jaar van zijn leven, voor slechts zilver.

Op de fiets naar huis vroeg ik me af wat het eigenlijk betekent – de ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

Mannenhemden

zondag, februari 9th, 2014

Witte mouwloze mannenhemden zijn ineens van een oogverblindende schoonheid als ze spannen om de torso van Sven Kramer.
Zijn brede schouders glimmen van trots, zijn gebeeldhouwde bovenarmen glanzen.
Sven Kramer heeft goud gewonnen op de vijf kilometer, omdat hij als geen ander kan wat hij in zijn hoofd heeft: 29.2, 29.2.
Het podium in Sotzy kleurt oranje en de koning en de koningin en de minister-president en de directeur van KLM zeggen dat het fantastisch is. Zij en vijf miljoen andere Nederlanders hebben naar een tergend langzame nepwedstrijd gekeken van mannen die eindeloze rondjes schaatsen. Thuis worden de beelden aan elkaar geleuterd door Nederlandse commentatoren die zijn uitgekozen omdat hun intonatie, toon en stemgeluid uitstekend passen bij dit onderdeel van de Olympische Spelen, dat nog veel saaier is dan een top-korfbalwedstrijd. Over iedere deelnemer die wij niet kennen en niet willen kennen weten zij een weetje dat niemand wil weten.
De hele wereld weet dat snowboarden en shorttrack en de biathlon spannender en spectaculairder zijn dan het ouderwetse langebaanschaatsen maar wij vinden het fantastisch. We houden ervan. Vanwege de nostalgie, misschien uit gewoonte, vast niet vanwege een fantastische torso in een wit mannenhemd, ook al sluit ik dat niet helemaal uit.
Vermoedelijk is het vooral het resultaat dat telt, en kijken we vanwege nationale trots, omdat we met zijn allen ergens heel erg goed zijn, ook al is het dan in iets dat de rest van de wereld nauwelijks interesseert.

La Grande Bellezza

zondag, november 17th, 2013

Vijf sterren in NRC en in de Volkskrant.
La Grande Bellezza leek mij een mooie film.
Ik verheugde me er op.

De film was aangekondigd als een komische film. Daar maakte ik me wel een beetje zorgen over. Mijn humor is niet de humor van velen. Meestal ben ik de enige die om mijn eigen grapjes lacht.

Gedurende 142 lange minuten vroeg ik me af waar de film over ging, waar het mooie ‘m in zat, wat ik allemaal niet begreep, wat de symboliek was van lange wandelingen, van veel sigaretten, van een giraffe die er ineens is en ook weer kan verdwijnen, van een 104 jaar oude zuster die op je kamer op de grond blijkt te slapen, van naakt zwemmen, dat vooral, wat is de symboliek van naakt zwemmen?

Mooie beelden van Rome waren het, dat wel, maar ik was niet gekomen voor een beeldverslag over Rome, ik was gekomen voor een vijfsterrenfilm, zoals je ook wel eens naar een sterrenrestaurant gaat.

Maar misschien zat de hele zaal wel in een sterrenrestaurant, en was ik de enige die niet in een sterrenrestaurant zat.

Thuis bleef ik nog even zoeken naar de zin van La Grande Bellezza, of misschien wel naar de diepere zin.
Een beeldschone leegte, schreef iemand.
Dat moet het zijn geweest, dacht ik.
En wat jammer dat ik zelf niet meer in leegte zie dan de leegte.

This life

woensdag, oktober 30th, 2013

Als je iets terugvindt, dan vind je meer dan dat.
Een sfeer, herinneringen.

Ik zag ons zitten in een setting en in een decor en met een geluk die allang niet meer bestaan.
We keken This Life.
Eerst op de BBC, toen op de Nederlandse televisie, toen op de Belgische.

Van tv kijken houd ik niet maar deze serie vond ik ge-wel-dig.

Er staan afleveringen op youtube.
Nu ben ik weer een beetje op Miles.

Gisteravond vond ik de eerste aflevering van de eerste serie.
En de eerste zinnen.

Out there is chaos.
Out there I can’t do anything about anything.
I can’t change anybody else.
But in here… (showing his head) In here I can decide what it’s gonna be like for me.

This is the life.

Maar naar buiten!

zaterdag, oktober 19th, 2013

Er is dus een nationale halfzesregel.
(Ja, duh, alsof er geen gekkere dingen bestaan.)

De nationale halfzesregel houdt in dat alle kinderen, in elk geval de kinderen die op de basisschool zitten, tot half zes ’s avonds niet achter de televisie of computer mogen zitten. ,,Maar naar buiten!”

De nationale regel staat op het twitteraccount van Steven Pont, hij is ontwikkelingspsycholoog, schrijft columns over opvoeden voor allerlei bladen en heeft ruim 14.000 volgers. Hij is dus stukken verder dan ik, zullen we maar zeggen. Hij is ook van de duidelijkheid:

STEUN DE NATIONALE HALF ZES REGEL VANDAAG NOG!!! Kinderen vanaf nu tot half zes ’s avonds GEEN televisie of computer, maar naar buiten!! RT!

Mijn kinderen zijn vandaag bij hun vader, maar anders had ik ze natuurlijk snel naar buiten gestuurd. De jongste zou met een dikke jas op het schommelbankje in de tuin een boek gaan zitten lezen en de oudste zou tegen de schuur gaan hangen met haar zieligste gezicht: wat doe je me aan?
Ik zou dan de schuifdeur opentrekken en zeggen: nee naar buiten is niet in de tuin! Naar buiten is naar buiten! Ga spelen, rennen, vliegen, opstaan!
Verder reikt mijn fantasie niet, maar dat er gekke dingen zouden gebeuren – iets met opperste verwarring – dat is wel zeker.

Mijn dochters zijn niet van het buiten spelen. Ze zijn van het lekker thuis zitten met een boek of tijdschrift of make up spullen of potloden en een pen en papier en het liefst zitten ze met de iPad of het Macbook en ze kijken ook graag tv. Ze zijn zelden vervelend en vervelen zich nooit. Ze fietsen elke dag naar school (ruim tien minuten), ze spelen buiten in de pauzes (twee keer), ze zitten op paardrijden, op volleybal en op voetbal en ze hebben twee keer in de week gym met de klas. Na een lange schooldag mogen ze van mij thuis lekker doen wat ze willen.

Ik moet er zelf trouwens ook niet aan denken dat ik tot half zes niet achter de computer of op mijn iPhone mag. Maar goed, nu overdrijf ik enorm natuurlijk, want in de nationale halfzesregel staat he-le-maal niet dat je als ouders het goede voorbeeld moet geven.

Dingen die je niet mag denken

zondag, mei 5th, 2013

Wat denk je tijdens de twee minuten stilte bij de dodenherdenking?
Ik weet het nooit zo goed.
Deze keer bedacht ik me dat ik nog geld moet geven aan slachtoffers van de oorlog in Syrie.
En dat het misschien een goed idee was geweest om de hele tijd ‘gironummer 555 voor Syrie’ in beeld te brengen.

Maar wij keken naar ernstige gezichten.
Naar het mooi ernstige gezicht van Maxima.
Zou onze koningin bij het denken aan alle gevallenen ook denken aan de uit het vliegtuig gevallen Argentijnen, dacht ik.
Maar er zijn dingen die je niet mag denken.

“Wie dient, denkt niet alleen in ‘ik’. Wie dient, denkt niet alleen in ‘zij’. Wie dient, denkt ook in ‘wij”, zei oud-generaal Peter van Uhm.
Toen dacht ik aan de omgekomen Duitsers, aan wie wij niet mogen denken tijdens de dodenherdenking.
Een typisch geval van alleen denken in ‘zij’, dacht ik.
Alsof daders geen slachtoffers kunnen zijn.
Alsof alleen zij, en nooit wij daders zouden kunnen zijn.