Het archief van de 'werk' categorie

Maar soms

zondag, december 29th, 2013

Vijf maanden geleden reed ik voor het laatst de zestig kilometer tussen mijn werkplaats en mijn woonplaats.
Het was een grijze, grauwe dag.

De dingen die ik nu doe zijn leuker dan de dingen die ik daar deed.
Dat niemand je vertelt wat je moet doen en hoe je moet doen, geeft ruimte in je hoofd en rust in je leven.

Maar soms ben ik jaloers op mensen met een leuke baan, fijne collega’s, voldoende uitdaging, een goed salaris en iets wat je status kunt noemen.
Op de vrouw dus die ik was, maar niet kon blijven.

De waan

vrijdag, oktober 25th, 2013

De gesprekken verlopen altijd min of meer hetzelfde, voorspelbaar zou je kunnen zeggen. Ik vertel dat het heel goed met me gaat, dat ik erg blij ben met de dingen die ik doe, maar dat het natuurlijk wel raar is en soms ook moeilijk, dat ik geen baan meer heb.
Dan knikken de mensen, ze zeggen dat ze zich dat heel goed kunnen voorstellen, want werk geeft je nu eenmaal status, en je baan zegt veel over wie je bent en wat je doet. Het woord identiteit valt vaak ook.

Maar vorige week sprak ik een moeder van school en toen verliep het gesprek ineens heel anders. ,,Het hebben van een baan wordt zo overschat”, zei ze. ,,Ik geloof helemaal niet dat ergens werken zo goed is voor je zelfontplooiing.”

Of het waar is of niet, dat weet ik niet. En voor iedereen is het natuurlijk anders.
Ik moest denken aan ‘druk’ zijn. Dat iedereen altijd zegt: ‘druk’, als je vraagt hoe het gaat. En dat als je zegt dat je het helemaal niet druk hebt, dat je dan eigenlijk al niet meetelt.
En dat het allemaal misschien de waan van deze tijd is.

Het bleek te bestaan

donderdag, oktober 10th, 2013

Macbook en schrijfblok op tafel. Daar kwam mijn cappucino, met het wifiwachtwoord. Buiten bij het terras spraken twee politieagenten met een zwerver op een bankje. Af en toe scheen de zon. Op mijn plek op mijn tijd schreef ik wat ik wilde schrijven, zonder dat er iemand was die zei wat ik moest doen, zonder kantoorpolitiek die ik niet snap.
Het voelde alsof ik het cadeau aan het uitpakken was dat ik mezelf had gegeven.

Zo is het niet altijd. Het kan ook als een zware deken over me heen vallen dat ik geen baan meer heb, geen carriere zal maken, geen interessante verhalen heb over mijn werk, niet weet wat er van me terecht moet komen, niet zomaar de nieuwste Mac Air kan kopen, wat ik anders zonder er over na te denken had gedaan.

Maar ik geloof dat het toch niet opweegt tegen het geluk van deze ochtend – living my dream, het bleek te kunnen en te bestaan.
Ik kreeg er een brok van in mijn keel, maar dat hoeft niet iedereen te weten.

Statusverlagend

zaterdag, september 28th, 2013

Spijt heb ik er nooit van gehad, maar het is wel heel statusverlagend, zei een moeder tegen me op het schoolplein.
Zij zegde vier jaar geleden haar baan op als beleidsambtenaar bij een ministerie.

Dat het statusverlagend zou zijn als ik zou stoppen met werken, dat had ik wel ingeschat. Misschien nog niet eens voor de buitenwereld, als wel voor mezelf. Wie was ik nog, als ik niet meer werkte?

Twee maanden nadat ik afscheid nam van het beroep dat ik 27 jaar was, is het antwoord op die vraag wel duidelijk.
Ik weet het niet.

En wat er van me moet worden, weet ik ook niet.

Maar misschien is dat wel helemaal niet zo erg.

Directeur

donderdag, augustus 29th, 2013

Zelf geloof ik het ook nog bijna niet maar ik zit dus echt in een uitkeringssituatie bij het UWV. Je moet je daar niet schuldig over voelen, zei de advocate die de dingen regelde rond de vrijwillige vertrekregeling. Want je hebt er zelf jarenlang voor betaald. Inderdaad, vanaf mijn twintigste.
Maar dat dat ik dat hier zo nodig moet vermelden zegt genoeg.

Afijn, in een uitkeringssituatie dus. Dat betekent dat je een keer per week moet solliciteren. Het UWV stuurde me een vacature voor een baan waar je ongeveer 5 procent van mijn ervaring voor nodig hebt.

Echt weer wat voor mij, dacht ik, om mijn cv zo te downsizen dat het lijkt alsof dat een geschikte werkplek voor me is. Ik moet het eens anders gaan doen.

Mijn eerste sollicitiebrief ging naar een bureau dat is ingeschakeld om een directeur te zoeken voor een gerenommeerd instituut op mijn vakgebied, een superbaan.
We moesten er erg hard om lachen, een van mijn vriendinnen en ik.
Maar toen we uitgelachen waren, zei ze: ze moeten je aannemen.

Maar ze nemen me natuurlijk niet aan.
Ze zoeken een manager die in het zes pagina’s tellende profiel past met ingewikkelde beschrijvingen van taken en kwaliteiten en die daar goed over kan vergaderen en mooi over kan rapporteren aan de directeur boven haar of hem.

Ik geloof er erg in dat je in het leven risico’s moet nemen om gelukkig te zijn, schreef ik. En ik geloof ook dat je als organisatie risico’s moet nemen om goed te blijven en beter te worden.
Maar die twee zinnen durfde ik niet te laten staan.

Directeur van de Bankgiroloterij, dat lijkt me trouwens ook wel wat.

Ambitie

dinsdag, juni 11th, 2013

Ambitie is iets waar je zelf beter van wilt worden maar waar de mensen in je omgeving vaak slechter van worden, zei iemand vandaag tegen me.
Ik vond ambitieus zijn eigenlijk altijd wel een mooie eigenschap.
Misschien kom ik daar op terug. Misschien hè.

Nadenken

dinsdag, juni 4th, 2013

Het is grappig dat veel mensen zeggen: je hebt vast goed nagedacht over je beslissing om bij het bedrijf weg te gaan.
Maar dat weet ik eigenlijk niet.

Hoe goed kun je nadenken over vragen als: vind ik ooit een andere baan? Hoe zal het zijn om nooit meer zo’n goed inkomen te hebben (Nooit Meer)? Hoe zal het zijn als ik niet meer klakkeloos de boodschappenkar kan volgooien, of zomaar kan besluiten om met de kinderen een weekje naar Turkije te gaan. Hoe zal het zijn om geen enkele status meer te hebben. Zal ik jaloers zijn op mensen die carriere maken, interessante vergaderingen hebben, mogen meedenken over belangrijke besluiten?

Je kunt nadenken wat je wilt maar niets is meer zeker.

Behalve dan mijn gevoel, dat zeker wist en weet dat ik het moest doen, dat ik deze kans moet grijpen, dat ik later, als ik groot ben, niet kan denken: maar ik had nog dit en ik had nog dat willen doen, en ik had nog zoveel plannen en er is niets van terechtgekomen. Dat ik niet over tien jaar nog in dezelfde omgeving dezelfde stukjes tik, zonder perspectief op iets anders.

Ben je dan echt voortaan op donderdagmiddag ook thuis, mama?
Ja.
Echt?
Ja.
Mijn dochter straalde.
Een onbetaalbaar gezicht.

En ik dacht: wij gaan het wel redden, is het niet linksom dan is het wel rechtsom.

In order to fly

zondag, juni 2nd, 2013

Er zijn van die kruispunten in je leven waarop je kunt kiezen. Je kunt rechtdoor gaan, op de weg die je kent, met obstakels waarvan je weet hoe je ze moet omzeilen, met een bestemming die vrijwel zeker is.
Je kunt ook kiezen voor een onbekend zijweggetje, met moeilijke stenen waaraan je je kunt bezeren of waarop je je te pletter kunt vallen, maar die je een nieuwe richting biedt en nieuwe uitzichten.

In order to fly you have to let go the world that you’re hanging onto.

Deze week heb ik besloten om gebruik te maken van de vrijwillige vertrekregeling waarmee ons bedrijf ruim 30 ontslagen weet te voorkomen.

Je zou het een economische en mentale kamikazeactie kunnen noemen.
Want misschien zit ik over een half jaar alleen nog maar te huilen op de bank.
En misschien ben ik op een dag failliet.

Maar zo voelt het niet.

Playing it safe is the riskiest choice we can ever make.

Bussemaker (2)

zaterdag, mei 11th, 2013

Sprookjes bestaan niet.
Behalve dan het verhaal van De kleren van de keizer.

Het stedelijk museum in onze stad kocht een schilderij van Jan Wolkers.
Ik geloof niet dat iemand durfde te zeggen dat het een groot geel vlak was.

Even graag houden we de mythe in stand dat het voor kinderen heel belangrijk is dat er om half vier een moeder thuis zit die met een kopje thee op ze zit te wachten.

Vrouwen waren thuis onmisbaar in de tijd dat ze minstens zes kinderen hadden, de was met de hand moesten doen, sokken moesten stoppen, kilo’s aardappelen moesten schillen en een half uur moesten lopen als ze iets wilden vertellen tegen een vriendin of familielid.

Er zijn nog altijd mensen die zeggen dat kinderen ontsporen, dik worden en volledig mislukken op school als de moeder niet de hele dag thuis is om voor ze te zorgen.

Nergens werken zoveel vrouwen parttime als in Nederland. En vermoedelijk wordt er in geen enkel land zo geklaagd over de combinatie van baan en gezin als in ons land.

De keizer rijdt voorbij in zijn koets en we praten elkaar allemaal na. Wat draagt hij mooie kleren!

Beste mensen, de keizer droeg helemaal geen kleren.
Don’t shoot the messenger.

Bussemaker

zaterdag, mei 11th, 2013

Minister Jet Bussemaker durft hardop te zeggen dat te veel vrouwen teren op hun man (in Trouw) en het regent reacties van vrouwen die het heel erg vinden dat ze dat doet.

Want och, hoe durft de minister te insinueren dat het niet heel belangrijk en zwaar is wat de vrouw thuis doet. Zoals de goede sokken voor iedereen klaarleggen, huiswerk maken, klokken of zoon of dochter de afgesproken ‘schermtijd’ niet overschrijdt, haar kinderen van hot naar her rijden, gezonde maaltijden op tafel zetten en zorgen dat alles recht ligt in laatje 33 van kast 4.

En als het ongeluk toeslaat en het huwelijk loopt stuk dan moet die man blijven betalen, want daar heeft de vrouw Recht op. Het allerergste zijn de types die jaren na de scheiding nog teren op het geld van hun ex, nauwelijks of niet meewerken aan een gezonde relatie tussen de vader en zijn kinderen, blijven klagen over wat ze is aangedaan en zuchten en steunen onder het zware werk dat ze thuis nog steeds doen, zoals de onderkant van stoelpoten schrobben.

Sommige vrouwen verdienen maar een recht.
En dat is het aanrecht.