Ook in Amerika verbazen ze zich erover dat in Nederland zo veel vrouwen parttime werken.

Daar is fulltime veel gewoner.

Het komt, analyseerde iemand in een artikel in een Amerikaans blad, doordat Nederlandse vrouwen werken best aardig vinden, maar tegelijkertijd zo erg houden van “leuke dingen doen”. Zoals daar zijn: koffie drinken met andere vrouwen, winkelen, naar de sportschool gaan. Voor Amerikaanse vrouwen is “werk” veel belangrijker, zij halen daar veel meer voldoening uit.

Zou kunnen. Zal voorkomen.

Mijn vrije maandag- en woensdagmiddagen worden echter maar met een leuk ding gevuld – en dat is met de kinderen samen zijn.

De voornaamste reden waarom ik niet fulltime werk zijn de kinderen, die ik anders helemaal weinig zou zien. Dat vind ik leuk, zeker, en dat wil ik niet missen. Maar vermoedelijk zit er ergens binnenin ook iets van een gevoel van moederlijke plicht, dat je dat wel móet doen.

En misschien zit daarin wel het grootste verschil tussen de Amerikaanse en de Nederlandse cultuur.

En van welke kleuren hou je nog meer, vraagt ze.

Van goud en zilver, zegt mijn jongste dochter.

Nu gaat ze een plan maken, niet mijn dochter, maar de vrouw die haar te kleine kamertje kwam bekijken. Ik had het zelf gevraagd. Mijn dochter zit graag aan haar tafeltje “te werken”, maar dat gaat bijna niet, het tafeltje ligt te vol, het tafeltje is te klein, haar slaapkamertje is te klein, er staat te veel op de grond, er is te weinig ruimte, iets moet er de lucht in, er moet van alles aan de muren, er moet iets opgelost.

Ze wil graag verhuizen omdat ze een grotere kamer wil. Maar verhuizen, dat doen we voorlopig maar niet. Dus moeten we iets anders.

We moeten iets doen aan haar te kleine maar vooral te volle kamer. Er moeten kastjes komen aan de muur of planken en er moet ruimte komen voor iets wat op een bureau lijkt en ik weet niet hoe ik dat moet fiksen, ik weet niet wanneer ik een plan moet maken, ik weet niet wanneer ik naar ikea moet, of naar een andere winkel of naar een timmerman, ik weet niet wie de nieuwe kastjes moet monteren en ophangen.

Dus dacht ik, ik vraag er iemand voor. Iemand die er goed in is. Iemand die een plan maakt, iemand die kastjes koopt, iemand die ze ophangt, iemand die zorgt dat mijn lieve jongste dochter meer ruimte heeft op haar kleine slaapkamer.

Mijn verstand zegt dat het een goede zet is, om dingen uit te besteden, om iemand in te huren die het beter kan en die er tijd voor heeft.

Mijn gevoel zegt dat ik zelf met haar de mooiste gouden en zilveren kastjes moet uitzoeken en ophangen.

Je kunt niet alles hebben.

En je kunt voorál niet alles doen.

Columniste Elma Drayer schreef een boek met de titel Verwende Prinsesjes.

Daar is enige ophef over ontstaan en dat is logisch.

Vrouwen zijn bepaald geen verwende prinsesjes. We hebben het reuzezwaar en reuzedruk met de combinatie van werk en huishouden en zorg voor de kinderen, we doen het nooit goed – niet als we thuis blijven, niet als we fulltime werken en niet als we parttime werken – we hebben minder carrierekansen dan mannen, we krijgen minder betaald bovendien en het strijken, wassen, koken, stofzuigen, helpen op school en het opvoeden van de kinderen komt grotendeels op ons neer.

En dan noemt iemand ons Verwende Prinsesjes – een vrouw nog wel.

Wij zijn helemaal geen verwende prinsesjes!

We zijn überverwende koninginnetjes.

We kunnen helemaal zelf bepalen of we fulltime werken of parttime. We werken het liefst drie dagen, omdat er nog zoveel andere leuke dingen zijn die we willen doen. We kunnen ook bepalen om helemaal niet te werken, omdat we een man hebben die voor ons het geld verdient. We kunnen zelfs niet gaan werken als we grotendeels op kosten van de samenleving een dure studie hebben gedaan en een fantastische studententijd hadden bovendien. We hoeven ons geen zorgen te maken over de toekomst, want als ons huwelijk mislukt dan hebben we recht op een enorme bulk alimentatie – en anders is er altijd nog een bijstandsuitkering. We denken dat we thuis alles beter kunnen en daarom doen we ook meer. We willen alles en daardoor brengen we onszelf voortdurend in de problemen, en daar geven we dan anderen de schuld van.

En als iemand er dan wat van zegt, dan gaan we heel hard huilen.

Het is meer dan eens gebeurd dat ik de werkdag vrolijk en enthousiast en optimistisch begon en dat al die opgewektheid binnen een half uur van me af was gegleden. Alle zin was weg, alles was weg.

Op mijn nieuwe werk gebeurt er ook wel eens iets wat niet leuk is. Maar altijd overheerst een soort opgewektheid, vrolijkheid, saamhorigheid. Je kunt er niet somber worden met zoveel enthousiaste mensen om je heen, die om half zes nog zonder mopperen beginnen aan een klus en die juist als het tegen zit grappen gaan maken.

Ik wist altijd wel dat er mensen zijn die energie uit je halen, en dat er mensen zijn die je energie geven.

Maar nooit eerder heb ik zo zeker geweten dat het waar is.

We hebben een nieuw computersysteem en dat leidt tot enige stress op de late vrijdagmiddag.

Iemand is een belangrijk commando vergeten.

Control, alt, Piemel!!!, roept een collega door de kantoorruimte.

Het is heel fijn op het nieuwe kantoor. Vooral omdat ik me met de dag een keurigere dame voel worden.

Steeds als ik het hoor dan denk ik o wat leuk, maar ik heb nooit zin om op te zoeken wat het is en gek genoeg wordt het er dan kennelijk nooit bij gezegd, want dan had ik het wel geweten.

Het Nieuwe Werken.

Ik kan er echt een tijdje naar turen, naar drie van die woorden, en dan denk ik toch echt de hele tijd dat het vast heel leuk is, en modern, en vooruitstrevend, en ánders.

Maar goed. Morgen wacht weer de werkelijkheid van Het Oude Werken. Wat dat dan ook moge zijn. Eigenlijk.

Op de foto zit een jonge, blonde vrouw aan tafel met een jongetje op schoot. Het jongetje probeert een beetje te tekenen. Op de tafel ligt een opengeslagen pizzadoos. De moeder heeft in haar linkerhand een pizzapunt en in haar rechterhand een potlood waarmee ze via een glasplaat op haar computer kan tekenen. Ze staart geconcentreerd naar het scherm waarop een zwart-wit illustratie staat afgebeeld. De klok staat op twee minuten voor half zeven.

In het onderschrift bij de foto staat dat deze vrouw moeder is van twee kinderen en illustrator van nrc.next. ,,Op het moment van deze foto had ze nog maar drie uur om de illustratie voor de voorpagina te maken. En ze moest nog eten ook.”

Vol goede moed had ik de krant weer gepakt om de artikelen te gaan lezen over het gezin als baksteen van de samenleving dat constant met een zware plof op de grond valt vanwege druk druk druk druk, stress, stress, stress.

Toen zag ik deze foto van een pizza etende werkende moeder met een kind op schoot en die pizzadoos en die klok en ik las het onderschrift en ik dacht:

wat een belachelijke clichéfoto.

De lust om de artikelen te gaan lezen was me al weer vergaan. Ik bladerde verder en kwam bij de tv-gids in de krant, met gele strepen. ,,Speciaal voor de drukke ouders van vandaag: de kinderprogramma’s zijn met geel gemarkeerd. Scheelt weer een minuutje kostbare tijd.”

Ik wist niet of ik heel hard moest lachen of moest griezelen en hoop sindsdien dat de redactie dit alles als een grote grap bedoelt.

Toen moest ik nog mijn overladen bureau leegmaken en mijn overvolle kastje.

Bijna alles ging zonder enige twijfel in de papierbak, de rest in de prullenbak.

Een klein schriftje ging mee naar huis.

Ik zou best een type kunnen zijn voor de clean desk policy.

Maar ik ben het niet.

Ja, en toen was het zomaar de eerste dag op mijn nieuwe werkplek.

Moest ik met de trein. Best nieuw, na twaalf jaar een klein stukje fietsen naar kantoor.

Belachelijk vroeg was ik op het station. Iedereen zag het natuurlijk aan me, dat ik veel te vroeg op het station was, ja de trein wil je niet missen als je op de eerste dag naar je nieuwe werkplek moet, met de trein, na twaalf jaar een klein stukje fietsen naar je werkplek.

Ik dook weg in mijn jas.

Ik weet niet of het hielp. Dat wegduiken in die jas maakte het natuurlijk niet later.

Ik moest ook terug met de trein. En ik moest op tijd weg om de kinderen uit school te halen. Ja, nieuwe werkplek of niet, het leven van een werkende moeder goes on.

De trein heeft om die tijd nooit vertraging, verzekerde de collega die ik opvolg me nog.

Maar natuurlijk had uitgerekend deze trein vandaag wel vertraging. Een andere moeder gebeld, gevraagd of die tegen de kinderen wilde zeggen dat de trein vertraging had en dat ik er echt zo aan kwam.

Was even vergeten dat mijn oudste dochter altijd als laatste de klas uit komt.

Was dus nog een soort van op tijd. Voor niks gepanikeerd.

De les van vandaag – je moet niet zo snel panikeren.

En verder zegt dit nog niets over mijn eerste werkdag op mijn nieuwe werkplek.

Dat weet ik ook wel.

Ik weet niet waar de schaar ligt.

Nu weet u alles.

Zesentwintig uur geleden werd op onze vestiging bekendgemaakt dat een aantal mensen een nieuwe functie krijgt. Een van hen ben ik. En ik ben heel blij mee met mijn nieuwe baan.

Het team waarin ik nu zit, bestaat uit tien mensen. Vijf van hen hebben nog geen woord tegen me gezegd over mijn nieuwe functie.  Gisteren niet en vandaag ook niet.

Met de minuut groeit de angst dat het misschien wel heel lang duurt voordat ik gewend ben op mijn nieuwe werkplek.

Dat schijnt een heel warm bad te zijn.