Het archief van de 'werk' categorie

woensdag, januari 23rd, 2013

Of ze later liever gaan werken of het huishouden doen, vraag ik aan mijn dochters.
Werken, zegt de een.
Werken, zegt de ander.

Omdat ik hun moeder ben, weet ik toevallig hoe het zit. Ze hebben beiden een hartgrondige hekel aan opruimen, en dat is nog maar een klein onderdeel van de horror die huishouden heet.

Wat mijn stelling maar weer staaft dat het vaak helemaal niet zo een principiele keuze is of moeders gaan werken of niet.
Gechargeerd:
Vrouwen die hun werk leuk vinden en er voldoening uithalen blijven werken.
Vrouwen die hun werk haten, blijven thuis.

Het enige dat de overheid kan doen om meer vrouwen aan het werk te krijgen is: werken aantrekkelijker te maken.
Of het huishouden doen nog onaantrekkelijker maken, maar dat lijkt mij en mijn dochters een onmogelijke opgave.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 237 user reviews.

donderdag, juli 12th, 2012

Marieke Hoogwout schrijft op haar blog een stukje over het feit dat mensen nog steeds anders aankijken tegen werkende moeders dan tegen werkende vaders.

Zelf heeft ze daar ook last van:
Op het schoolplein betrap ik mezelf er ook nog op, tegen wil en dank. Bij een moeder die in mantelpakje met laptoptas snel afscheid neemt van haar kind, voel ik in een reflex een lichte afkeuring over zo veel haast. (En als ik zelf die moeder ben, voel ik me schuldig). Maar bij een vader met stropdas en pak die precies hetzelfde doet, denk ik: “Ach wat leuk, dat zo’n drukke man toch de tijd neemt zijn kind weg te brengen.”

Ik ben zo’n moeder die haar kinderen voor het schoolplein afzet en nog snel een kus geeft, al draag ik dan geen mantelpakje en heb ik geen laptoptas. Ik moet wel de trein halen.

Schuldig voel ik me helemaal niet. Op de dagen dat ik niet met de trein naar mijn werk ga, breng ik ze naar de klas en dat vinden we alledrie heel leuk. Dat dat maar een enkele keer gebeurt lijkt me helemaal niet erg. Vooral ook omdat we onderweg op de fiets naar school van alles en nog wat bespreken.

De vrouwen die nog blijven nakletsen op het schoolplein omdat ze alle tijd hebben van de wereld, benijd ik niet. Al jaren vraag ik me af wat ze de hele dag doen en ik weet het nog steeds niet. Ik zou ook niet weten hoe het voelt als je zelf geen inkomen hebt en dat wil ik ook helemaal niet weten.

Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat het makkelijk is om een baan te hebben als moeder. Zelfs niet als je parttime werkt en zorgt.

(In een gewone gezinssituatie hebben werkende vaders het volgens mij wel gemakkelijker dan werkende moeders. Over vooroordelen gesproken.)

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 270 user reviews.

maandag, juni 11th, 2012

Als je op je werk als gelijke wilt worden behandeld, kun je als vrouw maar het beste een man worden.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 189 user reviews.

woensdag, januari 4th, 2012

Het is de laatste tijd een paar keer gebeurd dat iemand met me wilde afspreken en als ik dan zei: ik kan die en die avonden, dat ze me dan verbaasd aankeken en zeiden: o, ik dacht aan een lunch.
Of ze stellen het zelf voor: zullen we een keer gaan lunchen?
Lunchen?
Lunchen is het nieuwe afspreken.

Ja, zegt een vriendin tegen me.
Lunchen is helemaal in.
Al die tenten zitten tussen de middag helemaal vol.

Daar zit ik dan met mijn eigen lunchcultuur, die bestaat uit vier keer per week lunchen met collega’s en op woensdag met de kinderen.
Hopeloos ouderwets.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 249 user reviews.

zaterdag, november 19th, 2011

Mijn vriend jubileert bij het bedrijf.
Wij mogen koffiedrinken met de directeur.
Hoe hij dat vindt, vraagt de jubilaris.
Leuk, zegt de directeur. Het is leuk om zo de mensen te leren kennen, want veel personeelsleden komen er niet op zijn kamer.

Het is een leuke bijeenkomst.
De directeur praat een uur lang.
Over zichzelf.
Wij stellen vragen, die hij beantwoordt.
Het is leuk om de directeur een beetje te leren kennen.

Het is alleen jammer dat ik een vraag niet durfde te stellen.
Zullen we het even over de jubilaris hebben?

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 228 user reviews.

dinsdag, juli 12th, 2011

Door vakantie en zieken zitten we behoorlijk krap.
Even zag ik als enige oplossing dat ik zelf zou gaan werken, morgen.
Als ik moet werken, dan neem ik ontslag, zei ik.
Want morgenochtend om half negen staat mijn jarige jongste dochter voor de deur.
Ik heb er over nagedacht, maar ik meende het geloof ik echt.
De ene prijs is hoger dan de andere.
Dan maar drie hoog achter in een flat.

Het is verder niet aan de orde.
Mijn collega’s hadden gelukkig allang bedacht dat ze mij helemaal niet nodig hebben.
Maar daar had ik dus mooi even mijn eigen onverwachte grens gezien.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 283 user reviews.

woensdag, mei 18th, 2011

Twee studenten psychologie van de Universiteit Leiden doen een onderzoek naar de ervaringen van werkende ouders. Hoe het zit met de combinatie van werk en privéleven, zeg maar.  Het onderzoek heet: ‘Combineren werk en privé: last of lust? , , Door middel van uw deelname aan dit onderzoek hopen we meer inzicht te krijgen in de verschillende ervaringen van ouders die werken.”

Ze zoeken ouders die mee willen doen door twee vragenlijsten online in te vullen. Je kunt meedoen als je minstens een kind hebt van 12 jaar of jonger. Er mag maar een ouder uit een gezin meedoen.

De vragenlijst is te vinden via http://www.surveymonkey.com/s/WerkEnPrive.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 256 user reviews.

zondag, mei 15th, 2011

Een fulltimebaan telt er 34 uur.

Vier keer 8, 5.

En dus is de man die ik sprak elke woensdag vrij.

Het lijkt me de oplossing voor heel veel problemen: voor stress en burn out, voor werkmotivatieproblemen, voor de verdeling van zorg voor de kinderen tussen mannen en vrouwen, voor gelijke kansen voor mannen en vrouwen, voor carrieres in het algemeen, voor het gedoe thuis zoals daar zijn wassen draaien en gras maaien, voor hobby’s en vrijwilligerswerk, voor files en werkloosheid.

Bij Zorg en Zekerheid kan het.

Dan kan het overal.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 217 user reviews.

maandag, april 4th, 2011

Als de baas komt dan vertel ik hem altijd allerlei dingetjes over het werk. Dingen die leuk waren maar vooral dingen die verkeerd liepen of waar ik over twijfel of waar ik niet zo goed raad mee weet.
Hij knikt dan en zegt dan wat en met een beetje geluk heb ik daar dan wat aan.
Ik heb best vaak een beetje geluk.

Op een mooie dag ging ik me afvragen of het eigenlijk wel normaal is, om al die dingen te vertellen, en vooral, of het wel handig is.
Ik opereer namelijk best vaak een beetje onhandig.

Ik vroeg het aan een vriendin, die een hoge functie heeft. Ik doe het ook altijd, zei ze.
Maar ik weet zeker dat A – een vriend van haar – het nooit doet. Nooit. Die zal echt nooit laten merken dat hij iets niet weet of ergens onzeker over is.

Een scheidslijn zag ik opdoemen, tussen mannen en vrouwen, maar ja je moet voorzichtig zijn met scheidslijnen, vooral die tussen mannen en vrouwen.

Ondertussen blijft de vraag of het beter is om te doen zoals A doet.
Ik denk eerlijk gezegd van wel.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 221 user reviews.

woensdag, maart 16th, 2011

Ik kan natuurlijk wel net doen alsof het een eitje is, dat combineren van werken en moeder zijn, en een beetje minachtend doen over al die werkende moeders die maar zo druk zijn, en altijd maar roepen dat niemand moet zeuren over iets waar hij of zij zelf voor kiest, maar vanochtend zat ik toch wel flink te balen, toen ik mijn werk niet af kreeg, en om half een op het schoolplein moest staan.

Toen moest ik mijn collega’s nog gaan vertellen dat zij moesten gaan doen wat mij niet was gelukt.

En toen ik dat deed, zat ik op het terras van het zwembad.

In de zon.

Weg te smelten van schuldgevoel, u weet wel dat belachelijke gevoel waarmee werkende moeders zichzelf zo graag kwellen, van die types die denken dat ze overal onmisbaar zijn.

Nu zit ik op ons eigen terras.

De zon schijnt nog steeds.

Onze mooie wereld draait om waterballonnen, mieren en ijsjes en we verbazen ons erover dat een minuut zestig seconden duurt en geen honderd, of vijftig.

Ze zeggen geloof ik weleens dat je met kinderen geen rustig moment meer hebt.

Ik heb me vandaag nog niet zo rustig gevoeld als nu. Sterker nog – rustiger kan ik me nauwelijks voelen.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 214 user reviews.