Voor mij zijn dat altijd instortmomentjes.
Als het woord tuin valt zie ik onmiddellijk metershoge paardenbloemen voor me in een armzalig grasveld. Ik denk aan het het onkruid tussen mijn tegels, aan de allang verdorde planten in potten, de klimop die ik door het gaas zou moeten wikkelen.

Mijn tuin is aangelegd door een tuinontwerpster. De tuin moet vooral onderhoudsarm zijn, zei ik tegen haar. Maar voor iemand die Heel Erg van tuinieren houdt is onderhoudsarm een heel ander begrip dan voor iemand die Helemaal Niet van tuinieren houdt en lui is aangelegd bovendien.

De afgelopen weken heb ik serieus vaak geprobeerd om naar de schuur te lopen en de grasmaaier te pakken.
Maar kennelijk had ik er de kracht niet voor.
Tot vandaag.
Eindelijk heb ik mezelf tot de orde geroepen.

Morgen komt de tuinontwerpster mijn tuin doen.

De bakker wist het al eerder die dag.
En de arts of de verloskundige die de twintig weken echo maakte ook.
Die stopte een briefje met de woorden it’s a girl of it’s a boy in een geheimzinnige enveloppe die als een grote geheime schat naar de bakkerij werd gebracht alwaar de banketbakker het sein op roze of op blauw zette voor de gendertaart.

De bakker ging bakken.
De betrokkenen verheugden zich op de naderende feestvreugde.
En toen iedereen er was werd de taart aangesneden.
Een gejuich steeg op.
Tranen vloeiden.

Ik kan niet wachten tot ik uitgenodigd word voor een feestje rond de uitslag van de zwangerschapstest.

Sinds Wakker Dier een actie tegen plofkippen begon, is zij weer erg begaan met de dieren.
Wil je soms vegetarisch worden, vroeg ik, terwijl ze een kippenvleugeltje tot op het bot verslond
De kans was best groot dat deze kip een gelukkig leven had gehad, want ik had de vleugels gekocht bij de echte kippenboer. Dat klonk best goed, dat boer.

Ze houdt te veel van vlees om vegetarisch te worden.
Vanaf vandaag ben ik biologisch, besloot ze.

Twee dagen later kochten mijn andere dochter en ik biologisch gehakt bij de supermarkt. We zochten naar biologische vleeswaren die ze zou lusten, maar zagen alleen biologische ham en biologische bacon. En daar houdt ze niet van.
We kochten smeerkaas.

Toen ze dat hoorde dacht ze even na en zei: Ik ben alleen biologisch van kip.
Want boterhamworst op brood vind ik veel te lekker.

Uitgerust kwamen we terug.
Vol goede voornemens.

Sindsdien heb ik geen letter meer gelezen in het mooie boek dat nog niet uit was.
Ik ben niet gaan sporten.
Niets smaakt me beter dan vers brood.
Het heeft vijf dagen geduurd voordat er een nieuw stukje verscheen op dit blog.
Ik drink meer dan goed voor me is.

Als ik veertien was zou ik zeggen:
fml.
Maar ik ben geen veertien.
Ik ben 46 en ik krijg mijn leven niet op orde.

En deze, vroeg de vriendin die met ons mee was op vakantie in Turkije. Nee, zei de meneer van de reisorganisatie. Die raadden wij nooit aan voor mensen met kinderen.
Maar onze kinderen vonden het leuk om een opgegraven Romeinse stad te bezoeken, het op een na best geconserveerde amfitheater ter wereld en een waterval.

(En dan niet aan de meneer van de reisorganisatie gaan vragen waar het best geconserveerde amfitheater ter wereld staat, he)

En dus stonden we op de dinsdag in de meivakantie vrolijk om kwart voor zeven op, om op tijd te zijn voor de bus die ons om tien voor acht kwam halen.
Om kwart voor negen belde de meneer van de reisorganisatie ons terug.
De excursie ging niet door, er waren niet genoeg deelnemers.

Het zal mijn niet verbazen als de excursie nooit doorgaat op dinsdag.

Maar wat kan het ons schelen.
Wij hadden een heerlijke vakantie.

Heb je snoep in de auto?, vroeg een meisje toen we naar de auto liepen.
Het leek mij nogal vroeg voor snoep.

Ik wil niet op een onderzitter, zei een ander meisje.
Ik gooide de onderzitter in de achterbak.

Ik wil muziek!
Ik zette de radio aan.

(Ondertussen gingen de gesprekken over wintersport – ik ga twee keer per jaar – de maaltijden in een hotel – drie gangen – en over de zomervakantie – wij gaan met een camper door Amerika reizen.)

De muziek moet harder!
Ik vond het hard genoeg.

Ik wil een ander plaatje!
Ja, daag.

Twee kinderen heb ik maar soms denk ik dat ik helemaal niets van de kinderen van deze tijd af weet.
Of dat wij de onze veel te bescheiden opvoeden.
Of dat ze te bescheiden zijn.

(De wijsheid van een 19-jarige).

En hij zei:
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van ‘s levens hunkering
naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet
hen aan jou gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.

Uit De Profeet, Kahlil Gibran

Ik heb nog een probleem, zei ik.
En vertelde van de lekkage, die op de buitenmuur een grote donkergrijze vlek veroorzaakt en er voor zorgt dat bij regen de electriciteit boven uitvalt.
Ronald ging kijken.
Hij kon alleen niet door de deur naar het dakterras.
Toen mijn tas vorig jaar werd gestolen en mijn bankrekening werd leeggeplunderd heb ik nieuwe sloten genomen. Ik was even vergeten dat er boven ook een deur zit.

Met zijn grote lichaam klom Ronald door een bovenraam naar buiten. Hij inspecteerde het dak, zag dat er een kitprobleem was, klom door het raam terug naar binnen, ging naar zijn auto om een kitapparaat te halen, ging weer naar boven, klom door het raam, kitte de scheur dicht, wurmde zich weer naar binnen, dronk beneden een kop koffie en vroeg toen of ik contant kon betalen.
Jawel, zei ik. Hoeveel is het?
Twintig euro, zei Ronald.