Pas stonden ineens zomaar de tranen in mijn ogen toen ik een stukje las van een moeder van wie de dochter van 19 het huis uitging.
Ik krijg niet zo snel tranen in mijn ogen en begreep eigenlijk niet waarom dat toen gebeurde.
Misschien omdat het mooi was opgeschreven.
Misschien omdat ik slecht kan tegen afscheid nemen.
Misschien omdat mijn eigen dochters die veel jonger zijn allang niet meer altijd bij mij wonen.
Verdriet is bijna altijd je eigen verdriet.

Vanavond was ik mijn sleutels vergeten.
In de schooltas van mijn oudste dochter zit een reservesleutel.
Die ging ik halen.

Ze straalde en samen bekeken we trots op de trap in het appartementengebouw haar werkstuk over paarden.
Ik leef op een wolk, zei ze.

En ging terug naar haar andere huis, naar het deel van haar leven dat ik nauwelijks ken.

Mijn vriend heeft een fulltime baan, is fulltime opvoeder en runt in zijn eentje zijn huishouden.
Ongeveer eenderde van de week ben ik bij hem en dan wil ik een beetje helpen. Overhemden strijken, de was opvouwen, koken, dat soort dingen.
Dat vindt hij helemaal niks.
Ik moet als en prinsesje op de bank zitten en een goed boek lezen.
Maar ik ben geen prinsesje.

Ik heb geen fulltime baan maar een parttime baan, ben een parttime moeder, run een parttime huishouden.
Ik heb het een stuk gemakkelijker, en dan moet ik ook nog parttime prinsesje zijn.

Zelf doe ik ook het liefst alles alleen. Maar op een dag zei iemand tegen me: zeg toch eens ja als iemand zijn hulp aanbiedt. Je belast die ander er niet mee, sterker nog, je doet hem of haar er een plezier mee.
Want dat is het natuurlijk: we vinden het fijn om een ander te helpen, het geeft ons een goed gevoel.

Maar wat als het die ander helemaal geen fijn gevoel geeft?
Als die ander het juist fijn vindt als je niet helpt?

Dat soort kwesties doen zich vaker voor in het leven.
Het is moeilijk om te beseffen en te aanvaarden dat je een ander meer helpt door hem niet te helpen.

Ondertussen doe ik af en toe wel eens een heel klein dingetje.
Zo gaat het.
Bij ons dan.

Gisteren las ik dat vrouwen gemiddeld drie uur per week bezig zijn om de huishoudelijke klusjes die hun partner heeft gedaan over te doen, omdat die partner het niet goed deed.

Mijn man vouwt de was helemaal verkeerd op, zei vandaag iemand.
Alsof dat kan, de was verkeerd opvouwen.

Bij de kapper lees ik in een Happinez de column van Marjoleine de Vos, die zulke mooie, ware dingen zo mooi op kan schrijven.

Deze keer gaat het erover dat we samen willen zijn om dingen te kunnen delen, vertellen, omdat ze dan pas waar zijn.

En over niet samen zijn. Dat mensen het vaak sterk van je vinden als je zegt dat je goed alleen kan zijn. Alsof dat beter is dan niet goed alleen kunnen zijn.

Dat dat laatste logischer is, omdat mensen geen eenlingen zijn, net als apen en varkens.

Hij bladert door een klein foldertje.
Weet je wat je allemaal wel niet bij bol.com kunt kopen?
Ik weet het niet.
Hij kijkt op internet.
Selexyz kon in 2002 bol.com kopen voor 200.000 euro en nu heeft Ahold er 350 miljoen voor betaald.
Met Selexyz gaat het slecht.

Ik knik.
En zeg dat ik nooit wat bij bol.com ga kopen.
Want ik wil niet dat het slecht gaat met Selexyz en met alle andere boekhandels.
Ik heb geen hobby’s maar naar de boekhandel gaan is nog wat er het meest op lijkt. En het is ook een van de favoriete uitjes van mijn dochters. En ik ben er elke week minstens een half uur. En ik vind het heerlijk om boeken te bekijken, op te pakken, door te bladeren, te kopen.
En het is zo heerlijk rustig in een boekhandel.
En het is er fijn.
En ik wil niet dat boekhandels verdwijnen uit de winkelstraten.

Misschien vonden mensen vroeger kruideniers ook wel heel erg fijn, bedenk ik bijna gelaten. En echte bakkers en slagers en groenteboeren. En die zijn ook allemaal verdwenen. En supermarkten zijn best fijn.

Maar toch.
Ik ga niets kopen bij bol.com, en al strijd ik helemaal in mijn eentje tegen deze ontwikkeling, het kan me niet schelen, ik wil dat boekhandels blijven bestaan.

Zorgen over je kinderen zijn vaak je eigen zorgen, en niet hun zorgen.

Ze was aangereden op een kruising. De auto kwam van rechts maar ze had hem echt niet gezien. Geen spoedgeval. Wel knie gebroken. Je kon beter je onderbeen breken. Elke drempel deed pijn in de ambulance. Knie in gips. Moest slinken. Toen operatie. Nu op slee, die het been doet bewegen. Vierentwintig uur per dag. Een vriendin belt. Daarna belt nog iemand. Ik ben populair, zegt ze. Haar vader werkt ook in het ziekenhuis.

Hij was in een mes gelopen dat op het aanrecht lag. Een ikeames. Een koksmes. Ze geloofden hem niet in de ambulance. Ze vroegen: En wat is er nou echt gebeurd. Zeven minuten had hij aan de telefoon gezeten. Hij wilde naar huis. Maar de artsen hadden nascholing. Wil je een pepermuntje?

Binnen de kortste keren wist ik heel veel van mensen die ik helemaal niet kende en die ik nooit zou leren kennen.

En ik wist dat zij die ochtend niets wilden missen van ons. Niets van wat ze zeiden, niets van wat we deden. Geen blik, geen woord, geen kus, geen omhelzing.

Het totale gebrek aan privacy in de vierpersoonskamer waar we moesten wachten op de operatie van mijn vriend was verbijsterend. Bij geen enkele medische handeling, bij geen enkele uitleg, bij helemaal niets werd het gordijn dichtgedaan, nooit werd iets alleen tegen ons gezegd.

Bij het postkantoor en voor de incheckbalie op het vliegveld moet je achter een streep blijven wachten. In 2012 blijft in een ziekenhuis niets voor de ogen en oren van andere patienten verborgen.

Ze hadden gevraagd waaraan hij geopereerd moest worden en ze vonden hem niet te benijden  en dat was hij ook niet.

Ik had hem uitgezwaaid bij de lift en kwam mijn tas ophalen. Nu moet je wachten, zeiden ze. Rot he. Ze begrepen het wel. Want achteraf hadden ze gehoord hoe hun vriend en vriendin in spanning hadden gezeten. Erg voor je, zeiden ze. Ze waren er voor me, de mensen die ik niet kende en die ik nooit zou leren kennen.

Toen vroeg de jongen van het Ikeakoksmes: Maar waaróm moet hij eigenlijk geopereerd worden?

Hoe kan je nou te lief zijn voor deze wereld.
Hoe kan dat nou?

Zes vleiende reacties kreeg ik op het vorige stukje.
Dit weblog heeft een kleine schare enthousiaste fans – ze verdienen een lintje.

Ik was niet van plan te stoppen met www.dewerkendemoeder.nl.
Sterker nog, ik ben voor mijn gevoel net weer begonnen.

Wel rijst de vraag of een weblog het beste middel is voor dergelijke stukjes.
Mijn kleine schare fans is echt klein.
Zes reacties op een stukje is veel.
Op facebook zie je berichten voorbijkomen met veel meer comments.
Op facebook komen veel meer mensen en ze komen allemaal veel vaker.
En reageren gaat er gemakkelijker.
Ik heb liever dat duizend mensen mijn stukjes lezen dan zeventig.
Ik schrijf ze immers toch.

Maar ach, op facebook schrijft iedereen zijn stukjes.
Daar houdt iedereen eigenlijk zijn eigen weblog bij.
Niet bijster origineel, en vanwege de massaliteit allang niet meer vooruitstrevend.

Dan is een eigen plek op het het wereldwijde web zo gek nog niet.
Bovendien ziet het er hier veel mooier uit.

Van fax.
Naar autotelefoon.
Naar email.
Naar msn.
Naar sms.
Naar what’s app.
Revoluties.

En dan nu de vraag van vandaag.
Is een weblog niet hopeloos ouderwets?

In mijn hoofd had ik mezelf een haalbaar doel gesteld.
Een kilo minder per maand.
Dat moest lukken.
En het lukt.
Bijna.
Sinds 1 januari sta ik op 1,9.

In de plus.

Het zit in de genen, zegt mijn vader.
En hij zegt iets over zijn moeder, die stierf in het kraambed van haar zevende kind.
Vijf jaar later werd ik geboren.

Mijn oma was heel dik, dat weet ik. Van een foto.

Maar toen ze jonger was, was ze heel dun, zegt mijn vader.
Hij pakt een fotoboek.
Ik zie een foto van mijn oma, een foto die ik voor mijn gevoel nog nooit heb gezien.
Een lange slanke vrouw, met grote handen.

‘s Middags eet ik taart en toastjes op een feestje en drink ik vier glazen wijn.
Om het af te leren.

Later bedenk ik me dat ik beter naar die foto’s had moeten kijken.
Dat ik nog wat over haar had moeten vragen.
Een oma is een oma, en dit is mijn oma.
Dik of dun, wat maakt dat uit.

En ondertussen.