Woensdag had ik vooral erg veel medelijden met de dader. Die heeft vast een veel minder leuk leven dan wij, en is ongetwijfeld een stuk ongelukkiger. Het had bovendien allemaal veel erger kunnen zijn. Dus toen de fijne agenten die bij ons aan tafel zaten (wat is dat toch met uniformen, kan iemand daar eens wetenschappelijk onderzoek naar doen) de gebruikelijke vraag stelden of we slachtofferhulp wilden, toen lachte ik een beetje en dacht aan ònze slachtofferhulp, die in de koelkast koud stond te worden.

Maar de volgende dag, toen eerst de technische recherche kwam, en er geen timmerman bleek te vinden die direct een nieuwe voordeur kon maken, en ik naar het politiebureau moest om de aangifte te ondertekenen,  en met jongste dochter die ‘hommer’ had uiteindelijk bij de computerwinkel stond, en snel een nieuwe laptop kocht, die thuis zo zwaar bleek te tikken als een vrachtwagen rijdt, en toen ik er bovendien achterkwam dat het niet een kwestie is van even inpluggen en alles doet het weer, omdat je nu eenmaal allerlei instellingen nodig hebt, zoals bijvoorbeeld de inlogcode en het wachtwoord van deze website, toen, ja toen had ik niet meer zo veel medelijden.

Toen had ik vooral veel zin om de inbreker die woensdag op klaarlichte dag de voordeur uit ons huis beukte en twee laptops wegnam te kielhalen, te vierendelen, in het kolenhok te stoppen. Of zoiets.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 150 user reviews.

2 Reacties op “”

  1. Silvia Says:

    Jeetje, balen. Oke, labtobs zijn vervangbaar maar toch het waren JOUW labtops en niet die van de inbreker.

    Je eerste zin is erg treffend, om te gaan stelen op klaar ichte dag, dan moet je toch wel een héél ongelukkig zijn en geen leuk leven hebben…….Maar spullen kun je ook op een andere manier krijgen…..

    hoop dat je de labtop nog kan ruilen en dat je er beter van wordt….!

  2. Carola Says:

    Hulde! En nu maar hopen dat er DNA of dacty wordt aangetroffen en er iemand kan worden aangehouden, zodat er misschien nog een héél klein beetje genoegdoening volgt.
    Vraag me trouwens ook altijd af: Wie zit er in hemelsnaam te wachten op een 2e hands laptop, met allerhande familiefoto’s, vage gesprekken op msn, mislukte sollicitatiebrieven, dagboekfragmenten etc etc.. van mensen die je niet kent (als het van een bekende is, is het natuurlijk weer heel anders!)

Laat een reactie achter