Het zijn allemaal gewone mensen vermoedelijk, maar op papier worden het zonder uitzondering ontieglijk romantische dichters. Ze zeggen zinnen als ‘Ik ben waar ik zijn wil’ en ‘Ik ben niet bang meer, ik ben steviger geworden’, of ‘De vertrouwdheid zit ‘m in de herkenning’.

Dit stukje gaat over de rubriek ‘Van 2 kanten’ in het wekelijkse Volkskrant Magazine. Twee mensen die veel van elkaar houden komen erin aan het woord, de ene helft op de linkerpagina en de wederhelft op de rechter. In het begin waren het vooral verliefden die net aan een nieuwe relatie waren begonnen. Die relatie was natuurlijk in alle opzichten veel en veel beter dan de vorige, ze hadden eindelijk en nu echt het grote geluk gevonden. Praat over tien jaar nog eens met ze, dacht ik dan altijd, en sprong weer verder van een mooie romantische zin naar een nog mooiere romantische zin.

De aflevering van afgelopen zaterdag gaat over twee dertigers die verliefd werden (‘Allebei schudden we die avond de laatste resten van onze eerste huwelijken van ons af’), gingen samenwonen (‘Was hij een vlucht? Misschien heel even. Maar dan wel een vlucht die al snel veranderde in een doel’) en na zes weken zwanger waren (‘We hebben weinig tijd gehad voor onze moeilijke en onzekere momenten’).

Over naar de man des huizes, vader van twee kinderen inmiddels. Hij zegt:

, , Ik kom thuis, ga stoeien met de jongens en vlucht niet in het weekend naar de cafes waar mijn vrienden zitten. Maar ik moet wel wennen aan een leven zonder feestjes. Vroeger had ik overal vrienden, nu zijn we met zijn vieren in het weekend. We wonen in een jaren-zeventig-wijk in een snelgroeiend dorp. Er is hier een speeltuin waar je andere ouders ontmoet en een praatje maakt, maar veel verder gaat het niet. Het zou zo leuk zijn als je andere ouders kent met wie je praktische kwesties kunt bespreken. Of bij wie je je kinderen eens kunt laten logeren.”

(…)

, , Vorige week had ze lekker gekookt, iets met witlof en CelaVita-aardappelen. Samen eten is mooi, ik leer van haar frisheid, van de dingen die ze zegt. Ik kijk haar aan, knuffel haar. Voordat ik Julia leerde kennen, had ik alleen dromen. Nu leef ik met beide benen op de grond. Dat geeft een rust, en een leven dat ik met geen ander leven ooit zou willen ruilen.”

Nooit meer een feestje, nooit meer met zijn vrienden naar het cafe, sterker nog: hij heeft geen vrienden meer, alleen maar oppervlakkige speeltuinkennissen en een frisse vrouw die witlof kookt. Waarom gaan sommige mensen zo vreemd doen als ze kinderen krijgen?

Over vijf jaar komt de witlof met CelaVita-aardappelen zijn neus uit, en die vrouw ook.

Of ik begrijp niets van echte liefde, dat kan natuurlijk ook.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 195 user reviews.

Laat een reactie achter