In Ouders van Nu staat de rubriek Blogstafette, waarin een “blogger” een column schrijft en een vraag stelt aan een volgende “blogger”. Een thuisman wilde van dewerkendemoeder weten hoe zij omgaat met het etiket ‘ontaarde moeder’.
Dat leidde tot het volgende stukje.

Het was een prachtige ochtend. In de bakfiets zat onze jongste dochter(3), met naast haar een tennisracket. In het kinderdagverblijf zag ik mezelf staan, in mijn sportkleren. Het moest wel het toppunt van ontaardheid zijn: moeder brengt kind naar kinderdagverblijf en gaat sporten.
Gezegd is het geloof ik nooit tegen me, dat ik een ontaarde moeder ben. Dat er mensen zijn die zo over me denken, dat zou best kunnen. Zo gaan die dingen. En natuurlijk vraag ik het mezelf ook wel eens af: ben ik een ontaarde moeder, omdat ik vier dagen in de week werk, slechts een dag in de week mijn oudste dochter van de basisschool kan
ophalen, niet elke middag met de kinderen thuis doorbreng, en, zelfs niet alle (extra) vrije tijd aan ze besteed?
Het voelt niet zo. Ik heb nooit het gevoel dat onze kinderen iets tekortkomen. Ze gaan met plezier naar school en naar hetkinderdagverblijf, drie keer in de week worden ze ’s middags opgevangen door familieleden, tot ieders genoegen, een dag in de week is mijn man thuis en de andere dag ben ik er. Zielig vind ik dat niet voor de kinderen, eerlijk gezegd zou ik het zieliger vinden als ze elke dag met mij zouden moeten doorbrengen.
Misschien is dat wel mijn instelling in het algemeen – mijn man hoeft ook niet de hele dag naast me te zitten om te bewijzen hoeveel hij van me houdt.
Onafscheidelijkheid is geen voorwaarde voor liefde, noch de basis ervan.
Ontaard zijn, dat betekent zoiets als: je ware aard kwijt zijn. Mijn ware aard is dat ik een moeder ben, maar dat niet alleen. Met het moeder worden ben ik mezelf niet verloren. Daarom werk ik nog, daarom ga ik op een onverwachte vrije dag leuke dingen doen, in mijn eentje, of met een vriendin. Ze zeggen wel dat je eerst veel van jezelf moet
houden, voordat je van een ander kunt houden. Misschien kun je pas goed voor anderen zorgen, als je goed voor jezelf zorgt.
De kunst van het moederschap is dat je van jezelf blijft houden en goed voor jezelf blijft zorgen.
Ik heb die ochtend heerlijk getennist.

(Maar misschien zorg ik wel te goed voor mezelf. Kun je in een
kleuterklas merken welke instromende kleuters werkende moeders hebben
en welke kinderen niet? Die vraag wil ik graag stellen aan juf Aukje,
van www.jufaukje.nl)

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 246 user reviews.

Laat een reactie achter