Als ze hoort dat mijn oma op sterven ligt begint ze heel hard te huilen. Snikkend zegt ze dat ze het zoo zielig vindt. Gaat ze echt dood? Ja, ze gaat echt dood. Hard en lang blijft ze huilen. Omdat ze zelf niet dood wil en om het zielige boek over de zeemeermin en dan toch weer over ‘ouwe omaatje’. Of ze alsjeblieft mee mag naar de begrafenis. ‘Dan kan ik afscheid nemen, want ik heb nu geen afscheid genomen’. Dat ze vast de hele tijd heel erg moet huilen, zeg ik. Ze zegt dat ze gaat proberen om dat niet te doen. , , Ik ga dan alleen een traantje laten.”

Haar zusje probeert haar te troosten door lief te doen, maar omdat dat niet helpt, gooit ze het over een andere boeg. Ik heb ook een keer iets heel ergs meegemaakt, zegt ze. Iets heel ergs, ik durf het bijna niet te vertellen. En dan, op samenzweerderige fluistertoon: , , Ik heb een keer diarree gehad.”

Mijn oma is vannacht rond half vier overleden, drie dagen na haar 85ste verjaardag.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 203 user reviews.

6 Reacties op “”

  1. ancadine Says:

    Sterkte!
    Wat kunnen kinderen toch lief zijn he… 😉

  2. Ingrid Says:

    Wat een naar bericht. Sterkte!

  3. Silvia Says:

    dit is geen leuk bericht…gecondoleerd en sterkte.

    Je hebt echt twee schatten van dochters!

  4. Janet Says:

    Bedankt en @Silvia Ja!!!

  5. tsjiep Says:

    je gunt omaatjes het beste maar ze zouden eigenlijk nooit dood mogen gaan.

  6. wendy Says:

    He toch wat een naar bericht! Sterkte met dit verlies!!

Laat een reactie achter