Eerst vond ik het zo raar dat ik het zelfs niet wilde denken.

Maar ik dacht er vaak aan en dan dacht ik, het klopt.

Voorzichtig legde ik het voor aan enkele andere ouders – het voelde als een soort taboe.

De paar mensen aan wie ik het vroeg zeiden stuk voor stuk: Dat heb ik ook.

Wat natuurlijk toeval kan zijn.

Maar nu durf ik er wel iets over te schrijven.

Dat het zo merkwaardig is dat je in je ene kind alles maar dan ook alles herkent, dat je precies begrijpt wat ze bedoelt en snapt hoe ze doet en wat ze doet en denkt en voelt. En dat je je wel eens verbaast over je andere kind – o ja, jij doet natuurlijk zo, ik zou zus doen, maar jij doet zo, jij denkt zo, jij voelt zo, omdat je bent zoals je bent.

En dat is helemaal goed, maar het is soms wel iets lastiger.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 164 user reviews.

3 Reacties op “”

  1. Sannah Says:

    Ik denk dat het al erg helpt als je je hiervan bewust bent, met name in je reacties naar ‘het andere kind’ en het open kunnen staan voor ‘een andere manier van …’.
    En hé, al dan niet op het schoolplein gevoerd; zo helpen gesprekken met andere ouders je soms toch weer een eindje op weg 🙂

  2. Ernie Says:

    Ik herken dit ook. Mijn ene dochter heeft 98% van haar genen van mij geerfd en 2% van haar vader. Zowel in innerlijk als in uiterlijk. Ik herken alles in haar karakter, haar gedrag, haar onzekerheidjes en haar doen en laten. Dat is inderdaad soms erg makkelijk en ook mooi, eigenlijk.
    Mijn andere dochter is meer gemixt qua genen, maar lijkt veel meer op haar vader in haar doen en laten. Daarom is het voor mij wel eens lastiger om haar reacties of acties te begrijpen. Maar dat wil niet zeggen dat ik van haar minder houd dan van haar zus. En daarom vind ik het ook niet moeilijk!

  3. Janet Says:

    Ja, zo is het.
    En je moet denk ik uitkijken om het niet al te zwart wit te zien.
    Want het ene kind heeft echt wel dingen die je niet herkent, en andersom.

Laat een reactie achter